ตอนที่ 1283 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1183

บทที่ 1283 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1183

“เรียกเอมี่มานี่” สายตาเย่เชินหลินผละออกจากร่างของเซี่ยชีหรั่นไปในที่สุด พร้อมกับเอ่ยเสียงเย็นชา

บานกระจกของอาคารถูกเปิดออก เย่เชินหลินก้าวเดินออกมาจากอาคารอย่างมั่นคง สายตาของเซี่ยชีหรั่นหลังจากได้เห็นเย่เชินหลินนั้นเริ่มจากยินดีเป็นตกตะลึง

ด้านหลังเย่เชินหลินมีหญิงสาวปรากฏตัวขึ้นมาคนหนึ่ง เธอสวมเสื้อผ้าตะวันตกงดงามประณีตก้าวขึ้นมาคล้องแขนของเย่เชินหลิน “เชินหลิน ฉันถูกใจกระเป๋าใบนั้น แต่ว่ามีแค่ที่สหรัฐเท่านั้น ตอนบ่ายไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยได้ไหมคะ”

เย่เชินหลินยังคงสงบนิ่งเช่นเคย แต่ก็หันหน้าไปผงกศีรษะให้กับหญิงสาว การพยักหน้าในครั้งนี้มากพอที่จะดูดเรี่ยวแรงของเซี่ยชีหรั่นไปจนหมดสิ้น

“เย่เชินหลิน! ” เซวียเหวินยูนพุ่งเข้าไปอย่างมีโทสะ กระชากปกคอเสื้อเย่เชินหลินเอาไว้ นัยน์ตาสองข้างที่มองเย่เชินหลินเต็มไปด้วยเลือด “คุณรีบขอโทษเซี่ยชีหรั่นในตอนนี้ เดี๋ยวนี้”

เย่เชินหลินปล่อยให้เซวียเหวินยูนกระชากปกคอเสื้อตัวเอง สายตาเย็นยะเยือกคล้ายกับว่ากำลังมองคนตายคนหนึ่ง “พาเธอไปจากที่นี่”

“หลังจากนั้นก็ให้พวกคุณสองคนรักกันหวานชื่น โดยไม่ห่างกายกันน่ะหรือ คุณว่าเป็นไปได้หรือ” เซวียเหวินยูนยิ้มเย็น

มุมปากเย่เชินหลินโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มโหดเหี้ยม เพียงแค่หัวเราะเบาๆ พลิกมือโจมตีเข้าไปที่ช่วงเอวของเซวียเหวินยูน เซวียเหวินยูนเจ็บปวดจนต้องถอยหลังไปหลายก้าว

“ไสหัวไป” เย่เชินหลินหันหน้าไปเอ่ยกับเซี่ยชีหรั่น เซี่ยชีหรั่นตัวสั่น ถอยหลังไป เบื้องหน้ามีเงามืดปกคลุม เซวียเหวินยูนโอบกอดเซี่ยชีหรั่นเอาไว้ กดศีรษะของเซี่ยชีหรั่นเอาไว้ในอ้อมแขนตัวเองเบามือ “ไม่ต้องดู และก็ไม่ต้องฟังด้วย เซี่ยชีหรั่น” เซวียเหวินยูนเอ่ยเสียงเบา

เมื่อปล่อยเซี่ยชีหรั่นแล้ว เซวียเหวินยูนก็หมุนตัวไปชกแก้มข้างซ้ายของเย่เชินหลิน เย่เชินหลินไม่ขยับเขยื้อน ถูกต่อยจนหน้าหัน

เซวียเหวินยูนตะลึงค้าง เย่เชินหลินเช็ดรอยเลือดที่มุมปากของตัวเองทิ้งอย่างไม่ใส่ใจ หญิงสาวก็พุ่งตัวเข้าไป ใช้ผ้าเช็ดหน้า เช็ดรอยเลือดให้เย่เชินหลิน

“โอกาสครั้งสุดท้าย ไปเสีย” เย่เชินหลินขมวดคิ้ว มองเซวียเหวินยูน ฝ่ายตรงข้ามเหมือนกับว่าสูญเสียสติสัมปชัญญะไปแล้ว ตะคอกด้วยความโมโห ชกเข้าไปที่บริเวณท้องของเย่เชินหลิน

“รนหาที่ตาย! ” เย่เชินหลินเอ่ยเสียงเย็น และใช้หมัดง่ายๆ โจมตีไปทางเซวียเหวินยูนเช่นเดียวกัน “พอได้แล้ว! ” เซี่ยชีหรั่นพุ่งเข้ามาอยู่ตรงกลางระหว่างคนสองคนกะทันหัน

นัยน์ตาของเซวียเหวินยูนและเย่เชินหลินเบิกโตขึ้น เพราะตกตะลึง ทั้งสองล้วนหลบเลี่ยงเซี่ยชีหรั่น แต่เซี่ยชีหรั่นยังคงถูกทำให้โงนเงนอยู่ดี

“ชีหรั่น! ” เซวียเหวินยูนรีบพุ่งเข้าไปประคองเซี่ยชีหรั่นที่ล้มลงกับพื้นขึ้นมา มือของเย่เชินหลินนั้นยื่นออกไปแล้ว เท้าก็ก้าวไปทางเซี่ยชีหรั่น แต่ก็อดกลั้นเอาไว้ เอามือที่ยื่นออกไปโอบไปที่หญิงสาวที่อยู่ด้านข้างแทน

“เย่เชินหลิน! ” เซวียเหวินยูนคิดจะพุ่งเข้าไปอีกครั้งอย่างหมดความอดทน เซี่ยชีหรั่นคว้าแขนเสื้อเขาเอาไว้ พลางส่ายหน้า ท้องยังคงรู้สึกคล้ายกับว่าเจ็บอยู่บ้าง เซี่ยชีหรั่นอดกลั้น เดินไปถึงข้างกายเย่เชินหลิน “บอกฉันได้ไหมคะว่า ฉันทำผิดอะไร”

มือของเย่เชินหลินที่โอบหญิงสาวอยู่นั้นออกแรงมากขึ้น แต่น้ำเสียงยังคงเย็นชาไม่ใส่ใจเช่นเคย “คุณไม่ได้ทำอะไรผิด และผมก็ไม่จำเป็นต้องอธิบายถึงการกระทำของผมกับคุณเช่นกัน”

“เพี๊ยะ! ” มือที่ยื่นออกมาของเซี่ยชีหรั่นถูกเย่เชินหลินคว้าเอาไว้ในมือแน่น “เซี่ยชีหรั่น ทางที่ดีควรจะระมัดระวังเรื่องขอบเขตนะ” เย่เชินหลินเอ่ยพูดอย่างเย็นชา

เซี่ยชีหรั่นก้มหน้า ดึงเซวียเหวินยูนที่จะพุ่งเข้าไปเอาไว้ เอ่ยเสียงเบาว่า “พวกเราไปกันเถอะค่ะ”

“จะได้อย่างไร ชีหรั่น หรือว่าคุณจะปล่อยเขาไปทั้งแบบนี้! ” เซวียเหวินยูนมองเย่เชินหลินอย่างหวั่นวิตก

“พวกเราไปกันเถอะนะ” เซี่ยชีหรั่นเอ่ยซ้ำอีกครั้ง ตอนที่เงยหน้าขึ้นมามองเซวียเหวินยูน นัยน์ตาก็มีหยดน้ำตาเอ่อขึ้นมาอย่างควบคุมไม่อยู่แล้ว

เซวียเหวินยูนตะลึงค้าง มองเย่เชินหลินแวบหนึ่ง “คุณจะต้องเสียใจในภายหลังแน่นอน”

เย่เชินหลินมองเซวียเหวินยูนโอบไหล่เซี่ยชีหรั่น เปิดประตู คาดเข็มขัดนิรภัยให้เซี่ยชีหรั่นอย่างเบามือแล้ว หลังจากนั้นก็จากไป

เวลาผ่านไปนานแล้ว เอมี่ถึงได้เอ่ยเสียงเบาด้วยความเป็นห่วงว่า “ประธานเย่ คนล้วนจากไปหมดแล้วค่ะ คุณจะไปทำแผลสักหน่อยไหมคะ”

เย่เชินหลินปล่อยมือออกทันที มองไปยังสถานที่ที่เซี่ยชีหรั่นจากไป นัยน์ตาเต็มไปด้วยความรักลึกซึ้ง เอมี่ที่ยืนอยู่ด้านหลังเย่เชินหลิน เห็นผู้ชายที่ตัวเองเลื่อมใสศรัทธามาตลอด ทำถึงขนาดนี้เพื่อปกป้องผู้หญิงคนหนึ่งแล้วก็ถอนหายใจเสียงเบา

ระหว่างเย่เชินหลินและเซี่ยชีหรั่นนั้น ใครก็แทรกเข้าไปไม่ได้จริงๆ !

“อยากร้องไห้ก็ร้องออกมาเสีย” เซวียเหวินยูนขับรถ แต่สายตาก็ยังเฝ้าดูเซี่ยชีหรั่นตลอด

“ฉันไม่ได้ร้องไห้นะ! ” เซี่ยชีหรั่นเงยหน้าขึ้นมา ใช้ฝ่ามือพัดที่ตาตัวเอง หน่วยตาแดงระเรื่อราวกับกระต่าย!

เซวียเหวินยูนเงียบ ไม่พูดอะไร จู่ๆ ก็หักเลี้ยวรถ ขับไปยังอีกเส้นทางหนึ่ง “คุณจะไปไหนคะ” เซี่ยชีหรั่นถามด้วยความตื่นตะลึง หยดน้ำตาก็ไหลลงมา

รถขับด้วยความเร็วสูงมาตลอดทาง และจอดนิ่งบนหน้าผาสูงชันแห่งหนึ่ง เซวียเหวินยูนลากเซี่ยชีหรั่นลงมาจากรถ คว้าเสื้อสูทออกมาโยนใส่ศีรษะและหน้าของเซี่ยชีหรั่น เอ่ยด้วยใบหน้าเย็นชาว่า “ชูแขนขึ้นมา”

ความจริงจังของเซวียเหวินยูนทำให้เซี่ยชีหรั่นทำตามอย่างเชื่อฟัง เซวียเหวินยูนช่วยเซี่ยชีหรั่นกลัดกระดุมทีละเม็ดจนเรียบร้อย