ตอนที่ 1284 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1184

บทที่ 1284 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1184

อ้ายหลอนนึกว่าเซี่ยชีหรั่นกำลังเสียใจเพราะเรื่องของเย่เชินหลิน จึงเขยิบเข้ามาข้างกายเซี่ยชีหรั่น พลางเอ่ยเสียงแผ่วเบาว่า “ ผู้ชายประเภทมากรักหลายเมียอย่างเย่เชินหลินนั้นถือว่าเป็นเรื่องปกติมาก ขอเพียงแค่เธอมีลูกของเขา เธอก็จะสามารถดึงความสนใจของเขาเอาไว้ได้”

“เธอคิดจะพูดอะไรกันแน่” เซี่ยชีหรั่นขมวดคิ้ว อ้ายหลอนวางนามบัตรใบหนึ่งลงบนมือเซี่ยชีหรั่น “พรุ่งนี้เวลาสองทุ่มจะมีงานเลี้ยงชิมไวน์ที่โรงแรมแกรนด์คอส ถึงตอนนั้น ฉันจะไปร่วมงานเป็นเพื่อนเธอ พวกเราก็มาพูดคุยกันให้ชัดเจน”

อ้ายหลอนไม่ฟังคำอธิบายใดๆ วางการ์ดเชิญไว้บนมือของเซี่ยชีหรั่น ตบไหล่เซี่ยชีหรั่นอย่างแฝงไปด้วยความเอาใจของผู้อาวุโสแล้วค่อยจากไป

การ์ดเชิญในมือราวกับเผือกร้อนๆ ที่รับมือได้ยาก เซี่ยชีหรั่นเก็บมันเข้าไปในกระเป๋ากางเกงตัวเองโดยแทบจะทันที แล้วหยิบเสื้อผ้าที่ซักสะอาดเรียบร้อยไปหาเซวียเหวินยูน

ภายในสวนดอกไม้มีเงาร่างอันคุ้นเคยที่หันหลังให้กับเซี่ยชีหรั่น เซี่ยชีหรั่นเดินเข้าใกล้แล้วถึงได้ยินเซวียเหวินยูนพูดงึมงำว่า “ตอนที่นัดหมายกับผู้หญิงต้องเลือกนั่งม้าหมุนหรือ ทำไมกัน ของเล่นนั้นเชื่องช้าจะตาย มีอะไรน่านั่งกัน”

เซี่ยชีหรั่นหยุดเท้า คิดในใจว่า เซวียเหวินยูนกำลังอ่านอะไรอยู่กัน

“ผู้หญิงชอบกินของหวาน หลังจากนัดเที่ยวแล้วต้องไปร้านขนมหวานหรือ เซี่ยชีหรั่นชอบไหมนะ นี่เชื่อถือได้หรือเปล่าเนี่ย คนท้องสามารถกินขนมหวานเยอะเกินไปได้หรือไม่นะ”

เซวียเหวินยูนนั่งอยู่บนเก้าอี้พักผ่อน สวมแว่นกันแดด อ่านหนังสือ พูดพล่ามไม่หยุด

แรกเริ่มเซี่ยชีหรั่นรู้สึกตกตะลึงไปจนถึงซาบซึ้ง สิ่งที่เซวียเหวินยูนทุ่มเทนั้นดูเหมือนว่าจะเตรียมพร้อมไปหมด ความจริงๆ แล้วเซี่ยชีหรั่นรู้ว่า เขาต้องพยายามมากกว่าคนอื่นนัก

“อ๊า! ช่างมันเถอะ จะต้องล้มเหลวแน่ๆ!” เซวียเหวินยูนคำรามเสียงต่ำออกมาอย่างเคืองใจ และโยนหนังสือไปทางด้านหลัง

“เจ็บๆๆ!” เซี่ยชีหรั่นหลบไม่ทัน จึงถูกหนังสือกระแทกเข้าเต็มๆ เธอกุมศีรษะนั่งยองลงไป

“ชีหรั่นหรือ เธอมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรกัน” เซวียเหวินยูนดึงมือเซี่ยชีหรั่นออกอย่างเร่งรีบ เห็นหน้าผากเซี่ยชีหรั่นแดงเล็กน้อย ก็ตัดสินใจอุ้มเซี่ยชีหรั่นขึ้นมา “พวกเราไปห้องพยาบาลกัน”

“ไม่ต้องหรอก” เซี่ยชีหรั่นลูบศีรษะที่บวมปูดเล็กน้อย พลางเอ่ยเสียงหวานกับเซวียเหวินยูน เซวียเหวินยูนจูงมือเซี่ยชีหรั่นเดินเข้าไปในบ้านอย่างจนปัญญา

“ที่แท้ตอนนี้ผู้หญิงล้วนชอบวิธีการนัดหมายแบบนี้หรือ” เซี่ยชีหรั่นเก็บหนังสือขึ้นมาแล้วพลิกอ่านดูสองสามหน้า เอ่ยพูดออกมาด้วยความสนใจ

“ผมก็แค่ดูไปอย่างนั้น!” เซวียเหวินยูนรู้สึกพ่ายแพ้อยู่บ้าง ทำไมตอนที่ตัวเองได้พบกับเซี่ยชีหรั่นมักจะกระอักกระอ่วนแบบนี้อยู่เรื่อยกัน

“สิ่งเหล่านี้เอ่ยได้ตรงหรือไม่ ทดลองด้วยตัวเองก็รู้แล้ว” เซี่ยชีหรั่นยิ้ม วางสมุดลงบนมือเซวียเหวินยูน

“คุณก็ไม่ใช่ไม่รู้ว่าผมไม่มีความรู้สึกอะไรกับผู้หญิง” เซวียเหวินยูนหันหน้าไปอีกด้าน ไม่มองเซี่ยชีหรั่น แต่จู่ๆ ก็หันหน้ามาเอ่ยว่า “สิ่งที่คุณพูด เหมือนกันกับที่ผมคิดหรือเปล่า”

เซี่ยชีหรั่นพยักหน้า เจือไปด้วยอารมณ์ดีที่มองเห็นได้อย่างชัดเจน “ถ้าหากว่าสิ่งที่คุณพูดคือการนัดหมายกับคุณวันหนึ่ง อย่างนั้น ฉันก็คิดว่า ใช่ค่ะ”

หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมง เซี่ยชีหรั่นก็เดินไปหาชายหนุ่มที่เดินไปเดินมาไม่หยุดอยู่ข้างรถ เมื่อเห็นว่าเซวียเหวินยูนสวมชุดสูททั้งตัวก็เอ่ยถามอย่างตกตะลึงว่า “นี่พวกเราจะไปไหนกันคะ”

สีหน้าของเซวียเหวินยูนจริงจังกว่ายามปกติ เพื่อปิดบังความกระอักกระอ่วนของตัวเองจึงจงใจรักษาระยะห่างกับเซี่ยชีหรั่น “ไปฟังคอนเสิร์ต”

เขาดึงปกคอเสื้อที่สวมเรียบร้อยอย่างรู้สึกว่าร้อนจัด มองไปทางเซี่ยชีหรั่นที่ยิ้มอยู่ตลอดเวลาแล้ว เซวียเหวินยูนก็ยิ่งรู้สึกว่าหายใจลำบาก จึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความกระอักกระอ่วนและไม่สบายใจว่า “ช่างมันเถอะ ผมจะไปเปลี่ยนชุดใหม่!”

“คุณรอฉันสักครู่นะคะ!” เซี่ยชีหรั่นยิ้ม ดึงเซวียเหวินยูนที่คิดจะวิ่งหนีไปเอาไว้ หลังจากนั้นก็วิ่งกลับไปที่ห้อง เซวียเหวินยูนมองชั้นบนสุดของคฤหาสน์ที่มีไฟสว่างขึ้น หลังจากนั้นก็มืดลงอย่างรวดเร็ว

“ไปเถอะค่ะ” เซี่ยชีหรั่นเดินมาถึงข้างกายเซวียเหวินยูนด้วยความเร็ว คล้องแขนเซวียเหวินยูนอย่างเป็นธรรมชาติ บนหน้าผากชื้นเหงื่อบางๆ เพราะการก้าวเท้าเดินเร็ว เพื่อที่จะแต่งตัวให้เข้าคู่กับเซวียเหวินยูน เซี่ยชีหรั่นจึงสวมชุดราตรีแทน

ในคอนเสิร์ต ภายใต้แสงไฟมืดสลัวนั้น เซี่ยชีหรั่นตั้งใจฟังเสียงเพลงอย่างผ่อนคลาย แต่เปลือกตากลับหนักอึ้งไม่หยุด เซวียเหวินยูนรู้สึกได้ว่าไหล่ของตัวเองหนักขึ้น เซี่ยชีหรั่นที่ซบลงบนไหล่ของเซวียเหวินยูนอย่างแผ่วเบานั้นปล่อยลมหายใจออกมาอย่างเอื่อยเฉื่อย

เซวียเหวินยูนสามารถได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นอย่างหลุดการควบคุมของตัวเอง ผิวพรรณสะอาดหมดจดของเซี่ยชีหรั่นนั้นเป็นประกายพร่างพราวอย่างเห็นได้ชัดท่ามกลางแสงไฟมืดสลัวที่สาดส่องลงมา

ด้านข้างเซี่ยชีหรั่นมีคนนั่งอยู่คนหนึ่ง เสน่ห์ของชายหนุ่มหล่อเหลาในชุดสูทถูกปรากฏออกมา เย่เชินหลินมองเซี่ยชีหรั่นที่เข้าสู่สภาวะหลับลึก จึงประคองศีรษะเซี่ยชีหรั่นมาพิงที่ไหล่ตัวเองอย่างเบามือ

“เย่เชินหลิน!” สายตาของเซวียเหวินยูนที่มองไปทางเย่เชินหลินเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม

“คุณไม่มีโอกาสหรอก” เย่เชินหลินมองเซี่ยชีหรั่นที่นอนหลับทั้งที่คิ้วขมวด จึงยื่นนิ้วออกไปนวดคลายความเศร้าตรงหว่างคิ้วของหญิงสาวที่พิงอยู่บนไหล่ของเขา

“คุณมีความกังวลใจหรือ” เซวียเหวินยูนเป็นคนฉลาด เข้าใจว่าเย่เชินหลินอาจจะมีเรื่องที่ปิดบังอยู่ได้อย่างรวดเร็ว เซี่ยชีหรั่นละเมอออกมาเสียงเบา ขดตัวเข้าไปในอ้อมแขนของเย่เชินหลิน

เซวียเหวินยูนกัดฟันกรอด พลางเอ่ยว่า “ไม่ว่าครั้งนี้คุณจะอุบเรื่องอะไรเอาไว้ ผมจะไม่ยอมให้เซี่ยชีหรั่นออกไป!”

เย่เชินหลินช่วยเปลี่ยนท่าทางที่สบายให้กับเซี่ยชีหรั่น มองเซวียเหวินยูนที่มองมาทางตัวเองอย่างมีน้ำโหอยู่อีกด้านหนึ่งแล้ว ก็เอ่ยเสียงเรียบว่า “ผมรอคอยด้วยความกระตือรือร้นเลยล่ะ”