ตอนที่ 1303
ตอนที่ 1303 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่1203
October 28, 2026
บทที่ 1303 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่1203
ตาแก่โยงเสื้อผู้ชายให้เซี่ยชีหรั่นชุดนึง ใช้ปืนชี้แล้วพูดอย่างเย็นชา：“เปลี่ยนซะ”
เซี่ยชีหรั่นปัดเสื้อออก มองหน้าตาแก่แล้วถาม：“ที่พวกแกมีเด็กสองคนใช่มั้ย คนนึงคือทารก อีกคนโตกว่า หน้าตาน่ารักมาก”
ตาแกมองเซี่ยชีหรั่นด้วยสายตาพิลึกทีนึง จู่ๆก็หัวเราะแล้วพูด：“อยากรู้ว่าใช่หรือเปล่า เธอก็ไปดูให้เห็นกับตาตัวเองสิ แต่ข่าวร้ายมักจะมากกว่าข่าวดีอยู่เสมอถูกมั้ยครับคุณผู้หญิง？”
ประตูถูกถีบออก เย่เชินหลินเดินเข้ามาอย่างหนักแน่นแล้วมองดูรอบๆ สุดท้ายหยุดอยู่ที่ข้างกายคนร่างเล็กคนนึง ผู้ชายคนนั้นใส่หมวกแล้วก้มหน้าไว้ เผยให้เห็นหูที่กะทัดรัด ปล่อยผมทองที่ยุ่งเหยิงไว้อย่างรุงรัง
เย่เชินหลินมองมือของผู้ชายอย่างแปลกใจ สั่งเกตเห็นที่นิ้วของผู้ชายมีรอยแหวน แล้วค่อยๆเดินเข้าไปหาผู้ชายทีละก้าว
เซี่ยชีหรั่นไม่กล้าเงยหน้าขึ้น แต่ก็สามารถรู้สึกถึงว่าเย่เชินหลินกำลังเข้าใกล้มา เย่เชินหลินไม่ยอมให้เธอไปเสี่ยงแน่ แล้วทันใดนั้นข้างนอกก็มีเสียงกรีดร้องของAntiดังมา
เย่เชินหลินหยุดลงกะทันหัน แล้วเดินตามเสียงนั้นไป เห็นAntiนั่งร้องไห้อยู่ข้างๆอย่างเสียใจสุดๆ เย่เชินหลินมองหน้าผู้หญิงที่ถึงแม้จะหน้าตาสะสวย แต่กลับร้องไห้อย่างกับจะเป็นจะตายคนนี้อย่างเย็นชา
“เซี่ยชีหรั่นล่ะ？”เย่เชินหลินถาม
Antiเอาแต่ร้องไห้แล้วส่ายหัว“ปัง！”หัวปืนที่มีเขม่าปืนฟุ้งออกมาอยู่ข้างๆหน้าของAnti เย่เชินหลินเอาปืนจ่อหัวของAntiไว้แล้วถามอย่างเย็นชา：“ฉันจะถามครั้งสุดท้าย เซี่ยชีหรั่นอยู่ไหน？”
Antiตกใจจนอึ้งไปทันที นานสักพักถึงพูด：“เธอพาฉันมาหลบที่ห้องน้ำ คนพวกนั้นเห็นเธอเข้าเลยพาเธอไปแล้วค่ะ”
แววตาของAntiดูลุกลี้ลุกลน ถ้าขืนเย่เชินหลินรู้ว่าเซี่ยชีหรั่นถูกลักพาตัวไปเพราะเธอละก็ เย่เชินหลินคงไม่ปล่อยเธอไว้แน่
สายตาของเย่เชินหลินกวาดไปที่Antiทีนึง ระหว่างที่หันไปสายตาก็เหลือบไปเห็นแหวนที่แขวนอยู่ที่ราวจับของประตู
เย่เชินหลินนึกถึงผู้ชายที่แอบสวมหมวกไว้และรอยแหวนที่อยู่บนนิ้วมือของเขา“เซี่ยชีหรั่น！”เย่เชินหลินกัดฟันโดยตะคอกเสียงต่ำแล้ววิ่งไปทางห้องที่เพิ่งจากมาเมื่อกี้
ในห้องไม่มีใครแล้ว
“ประธานเย่ พวกเขาอยู่ตรงนั้นครับ！”บอดี้การ์ดชี้รถที่กำลังสตาร์รถอยู่ทางนอกลานบ้านแล้วพูด
เย่เชินหลินเห็นเงาคนรางๆในรถ แล้ววิ่งลงไปชั้นล่าง รถหลายคันเปิดสู้กันบนถนนอย่างดุเดือด
“ทำไงดีครับ รถพวกนั้นตามพวกเรามาติดๆเลยครับ ！”มีคนพูดกับตาแก่ แล้วสายตาที่มองเซี่ยชีหรั่นก็ดูคมเข้มขึ้น：“หรือว่าเอาผู้หญิงคนนี้ทิ้งไปดีครับ พวกเขาจะได้เลิกตาม”
ตาแก่พูดด้วยอารมณ์โกรธ：“ถ้าแกเอาผู้หญิงคนนี้ทิ้งไปจริง นั้นพวกมันคงตามล่าเราจนถึงสุดขอบฟ้าก็ไม่ปล่อยแน่！”
เสียงปืนวิ่งผ่านหูยิงเข้าที่หลังคารถ ตาแก่โกรธจนกัดฟันแล้วดึงเซี่ยชีหรั่นมา แล้วเอาหัวเธอโผล่ออกไปทางหลังคา แล้วเสียงปืนก็หยุดลง
ตาของเซี่ยชีหรั่นถูกลมพัดจนลืมไม่ได้ ได้แต่หรี่ตามอง เห็นเย่เชินหลินมองเธออยู่ในรถอีกคัน“ถอยไปให้หมด ไม่งั้นเธอตายแน่！”
ตาแก่เอาปืนจ่อที่หัวของเซี่ยชีหรั่น เจ็บจนเซี่ยชีหรั่นขมวดคิ้วจนแน่น เย่เชินหลินมองหน้าเซี่ยชีหรั่นไว้ จู่Antiที่อยู่ข้างๆก็พูด：“ไม่เป็นไรค่ะ พวกเขาไม่ยินแน่ เพราะว่าเธอเป็นของที่พวกเขาจะเอาไปขาย ”
เย่เชินหลินมองหน้าเซี่ยชีหรั่นอย่างกับเธอไม่มีตัวตน แล้วยิงปืนขึ้นฟ้าหนึ่งนัด พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาอย่างไร้สิ้นสุด：“จำเสียงปืนนี้ให้ดี เจอหน้าครั้งต่อไป ถ้าหากเกิดอะไรขึ้นกับเธอแม้แต่ปลายผมละก็ จำไว้เลย กระสุนนัดนั้นได้ทะรุสมองของแกแน่”
“ฮ่าๆ คนขี้ขลาดจริงด้วย！”ผู้ชายที่ขับรถหัวเราะแล้วพูด“เขาไม่ได้ขี้ขลาด มีใครรู้อารมณ์ความรู้สึกที่กลัวอีกคนตกอยู่ในอันตราย แล้วแม้แต่ความเสี่ยงเพียงนิดก็ไม่กล้าจะเสี่ยงมั้ย！”
เซี่ยชีหรั่นเข้าใจความหมายในแววตาของเขา เธอยิ่งรู้สึกผิดต่อเย่เชินหลิน แต่เธอก็เป็นแม่เหมือนกัน รถวิ่งมาตลอดทางแล้วจอดลงที่หน้าลานบ้าน
ตาแก่หยิบผ้าสีดำมา เซี่ยชีหรั่นหันไปพูด：“ฉันปิดเองได้”แล้วเธอก็ใช้ผ้าปิดตาตัวเอง เซี่ยชีหรั่นรู้สึกตัวเองถูกพาเดินอ้อมไปอ้อมมา ผ่านไปนานมาก ถึงถูกคนเปิดผ้าปิดตาออก
เห็นตึกที่มีโครงสร้างโค้ง สูงประมาณห้าหกเมตรได้ ใต้ล่างของรูปทรงกลม เต็มไปด้วยกรงที่สวยงามประณีต แต่ละกรงมีเนื้อที่หลายสิบตารางเมตร มีทั้งห้องน้ำ เตียง เฟอร์นิเจอร์ มีครบทุกอย่าง ผู้หญิงที่ถูกขังอยู่ในกรงที่ประณีตนั้น ต่างก็มองเซี่ยชีหรั่นอย่างประหลาดใจ
เซี่ยชีหรั่นมองดูรอบๆ แล้วถาม：“เด็กสองคนนั้นล่ะ？”
ตาแก่มองดูรอบๆทีนึงแล้วพูดเหมือนไม่สนใจ：“วันนี้มีการประมูล คงเอาออกไปประมูลละมั่ง”เพิ่งจะพูดจบ ก็มีมีดเล่มนึงจี้อยู่ที่คอของตาแก่
มือที่จับมีดอยู่ของเซี่ยชีหรั่นสั่นคลอน เธอใช้มีดจี้ที่คอของผู้ชายแล้วตะโกน：“พาฉันไปที่ประมูลเดี๋ยวนี้！”
“เธอต้องเสียใจแน่ ไม่มีผู้หญิงคนไหนอยากไปที่นั่นหรอก”ตาแก่พูดด้วยน้ำเสียงหัวเราะ เผยฟันเหลืองออกมาทั้งปาก เซี่ยชีหรั่นพยายามฝืนไม่ให้ตัวเองกลัว แล้วเอามีดใกล้เข้าไปอีก
“ได้ ฉันจะพาเธอไป！”ตาแก่ส่งสายตาให้คนที่อยู่สองข้าง แล้วพาเซี่ยชีหรั่นออกไปข้างนอก
“ท่านผู้มีเกียรติทั้งหลายครับ ตอนนี้มีหลายคนอยากจะรับเลี้ยงเด็ก มีเด็กที่สามารถถูกพวกคุณเลี่ยงจนเติบโต ให้กลายเป็นแบบที่คุณต้องการจะให้เป็น สร้างนิสัยและทุกๆเรื่องตามที่คุณต้องการ เธอก็เหมือนตุ๊กตาที่สามารถโตได้ วันนี้ เรามีของสองชิ้นที่มาใหม่”