ตอนที่ 1304 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่1204

บทที่ 1304 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่1204

“อ้าวเสว่ เธอจำทางที่มาได้มั้ย？”เซี่ยชีหรั่นกระซิบถาม

อ้าวเสว่พยักหน้า เธอภูมิใจกับความจำอันดีเลิศของเธอมาก เซี่ยชีหรั่นรีบเอาเสื้อให้กับอ้าวเสว่ เธออุ้มอ้าวเสว่ขึ้นมาแล้วพูดเบาๆ：“คนที่หนีออกไปคนก่อนเคยพูดว่ามีแต่ชั้นล่างที่เป็นห้องกรงถึงมีกล้องวงจรปิด บนนี้ไม่มี พวกเราต้องฉวยโอกาสนี้รีบหนีไป”

เซี่ยชีหรั่นพาอ้าวเสว่ออกจากห้อง ผู้ชายที่ดูอยู่หน้าคอม มองเซี่ยชีหรั่นด้วยความสนใจ“ต้องการให้ผมไปจับเธอมามั้ยครับ？”

ตาแก่หรี่ตามองในหน้าจอแล้วพูด ผู้ชายหรี่ตาที่มีเสน่ห์ของเขาแล้วหัวเราะพูดขึ้นมา：“เธอมีนิสัยคล้ายกับหยุนโชว์มาก รอดูก่อนว่าเธอจะหลบไปได้ถึงไหนกัน”

“ใคร？”เซี่ยชีหรั่นกับอ้าวเสว่เดินอยู่ที่ระเบียงทางเดิน จู่ๆก็มีเสียงดังขึ้น มือคู่นึงยื่นออกมาดึงเซี่ยชีหรั่นเข้าไปในห้อง

ห้องใหญ่มาก เซี่ยชีหรั่นเห็นผู้หญิงที่อยู่ในจอมองตัวเองอยู่“เธอรู้จักฉันด้วยหรอ？”ผู้หญิงถามอย่างประหลาดใจ

เซี่ยชีหรั่นส่ายหัวแล้วพูด：“ขอบคุณคุณมากเลยนะ”ผู้หญิงยิ้มแล้วพูด：“ฉันเคยเห็นผู้หญิงหลายคนที่คิดจะหนีออกไป แต่ไม่เคยเห็นใครที่มีสติใจเย็นเท่าคุณมาก่อนเลย”

มองเย่ชูฉิงที่อยู่ในอ้อมกอดของเซี่ยชีหรั่นแล้ว ผู้หญิงก็พูดอย่างอิจฉา：“ดีจัง ชีวิตเพิ่งจะเริ่มต้น ไม่เหมือนฉัน ที่ต้องอยู่ที่นี่ตลอดไปไหนไม่ได้”

“คุณไม่หนีไปด้วยกันหรอคะ？”เซี่ยชีหรั่นเสียดายแทนผู้หญิงคนนี้

“หนีไม่พ้นหรอก ฉันชื่อหยุนโชว์ค่ะ ฉันบอกทางให้กับพวกคุณ พวกคุณแค่ไปตามทางที่ฉันบอก โดยปกติแล้วก็จะไม่เจอบอดี้การ์ดแน่นอน”

หยุนโชว์เอาแผนที่ๆวาดด้วยมือยื่นให้กับเซี่ยชีหรั่น เซี่ยชีหรั่นจับมือของหยุนโชว์ไว้：“ฉันพาคุณไปด้วย”

หยุนโชว์ยิ้มแล้วพูด：“ไม่ต้องหรอกค่ะ พาฉันไปด้วยยิ่งจะหนีลำบาก เออ ใช่แล้วค่ะ ถ้าคุณอยากจะช่วยฉันจริง ฝากช่วยไปบอกกับเพื่อนของฉันที่คอยช่วยฉันมาตลอดหน่อยก็พอค่ะ”

เซี่ยชีหรั่นพาอ้าวเสว่เดินออกจากห้อง เดินตามแผนที่ๆหยุนโชว์ให้มาตลอดทาง อ้าวเสว่เดินมองเซี่ยชีหรั่นอยู่ข้างหลัง เธอรู้ว่าเซี่ยชีหรั่นเดินต่อไปอีกไม่นานก็จากหนีออกไปได้แล้ว

เธอมองกระถางต้นไม้ที่อยู่ข้างขา จู่ๆอ้าวเสว่ก็ยื่นเท้าไปถีบแล้วแกล้งล้ม

ผู้ชายรีบดึงตาแก่ที่เดิมทีจะให้ไปจับเซี่ยชีหรั่นไว้แล้วดูหน้าจออย่างน่าสนใจ“อ้าวเสว่！”เซี่ยชีหรั่นรีบวิ่งไปพยุงอ้าวเสว่ลุกขึ้น

“อย่าขยับนะ！”ด้านหลังมีเสียงฝีเท้าดังมา

“น้ารีบหนีไปเถอะค่ะ”อ้าวเสว่รู้ว่าเซี่ยชีหรั่นหนีออกไปไม่ได้แน่ รอให้เซี่ยชีหรั่นไปแล้ว เธอก็ค่อยหนีออกจากอีกทาง แบบนี้แล้ว คนพวกนั้นก็สนใจแต่เซี่ยชีหรั่น จะไม่มีเวลามาสนใจเธอ

“พูออะไร ฉันต้องพาเธอออกไปให้ได้แน่นอน”เซี่ยชีหรั่นตบที่หน้าผากเธอเบาๆแล้วยิ้มอ้าวเสว่อึ้งไปครู่นึง แล้วถูกเซี่ยชีหรั่นดึงขึ้นมา

เซี่ยชีหรั่นพาอ้าวเสว่วิ่งไปทางประตู เสียงใกล้เข้ามามากแล้ว เซี่ยชีหรั่นเอาเย่ชูฉิงให้อ้าวเสว่อุ้มเอาไว้แล้วพูด：“อ้าวเสว่ คุณน้าอยากจะรบกวนหนูช่วยพาชูฉิงหนีออกไปให้ได้นะ”

อ้าวเสว่มองหน้าเซี่ยชีหรั่นอย่างซื่อๆ แล้วเซี่ยชีหรั่นก็เอาอ้าวเสว่ซ้อนอยู่หลังแจกันใหญ่ หันไปมองผู้ชายที่ใกล้เข้ามา

“ดึกๆแบบนี้ เธอยังมีอารมณ์ออกมาเดินเล่นได้งั้นหรอ？”ผู้ชายมองมาที่เซี่ยชีหรั่นแววตาดูไม่โกรธเลย กลับแซวเธอเล่น

เซี่ยชีหรั่นมองหน้าผู้ชายแล้วเอาร่างไปบังแจกันไว้ แล้วพูดอย่างเรียบเฉย：“คุณจะให้ฉันช่วยคุณไม่ใช่หรอคะ ？ไปสิ”

สายตาของผู้ชายมองข้างหลังของเซี่ยชีหรั่นโดยไม่แสดงออกอะไร เขาพูดด้วยรอยยิ้ม：“ผมก็คิดว่าเวลานี้เป็นโอกาสดีเลย”เอื้อมมือไปโอบไหล่ของเซี่ยชีหรั่นไว้แล้วเดินกลับไป

อ้าวเสว่มองเงาหลังของเซี่ยชีหรั่นอย่างเงียบๆ แล้วกอดเย่ชูฉิงไว้จนแน่น ทันใดนั้นน้ำตาก็ไหลออกมา：“หนูขอโทษนะคะ”อ้าวเสว่พูดเบาๆ

หยุนโชว์ยืนมองท้องฟ้าของลอสแอนเจลิสที่นอกระเบียน ประตูถูกเปิดออก ผู้ชายควงแขนของเซี่ยชีหรั่นเดินเข้ามา

หยุนโชว์ยักคิ้ว：“หยูหลัน นี่คุณเล่นเกมอะไรอีก？”เซี่ยชีหรั่นถูกสีหน้าที่จู่ๆเย็นชาของหยุนโชว์ทำจนทำอะไรไม่ถูก อยากจะอธิบายกับเธอ มือที่โอวเอวของเธอไว้แน่นขึ้น เจ็บจนใบหน้าของเซี่ยชีหรั่นบิดเบี้ยวไปทีนึง

“ดูหล่อนสิ หน้าตาสวยกว่าเธอ บุคลิกก็ดูดีกว่าเธอ เหนือกว่าเธอทุกอย่าง ที่วันๆทำหน้าเหมือนคนใกล้ตาย น่าเกลียดจะตาย”หยูหลันพูดออกมาซะยาวเหยียด เซี่ยชีหรั่นมองหน้าหยูหลันอย่างตกใจ ทั้งๆที่รักเธอ ทำไมต้องพูดแบบนั้นออกไปด้วย

“ก็ดี นั้นคุณก็ปล่อยฉันออกไปได้แล้วสิ”หยุนโชว์พูดอย่างเรียบเฉย แล้วหยูหลันก็หัวเราะพูดอย่างเย็นชา：“ปล่อยเธอออกไป แล้วให้เธอพาคนมาฆ่าฉันอย่างนั้นหรอ อย่าฝันไปหน่อยเลย”

ระหว่างที่เซี่ยชีหรั่นยังไม่ทันตั้งตัวหยูหลันก้มหน้าจูบมาทางเซี่ยชีหรั่นหยูหลันใช้ปากแตะอยู่ที่ริมฝีปากของเซี่ยชีหรั่นเบาๆ เซี่ยชีหรั่นอยากจะขัดขืน แต่ถูกสายตาของหยูหลันจ้องเตือนอย่างดุร้าย

เซี่ยชีหรั่นเหลือบไปเห็นหยุนโชว์ที่อยู่ข้างๆ สีหน้าของเธอยังคงไร้อารมณ์อยู่คงเดิม แต่มือที่กำหนังสือไว้แรงจนฝ่ามือเริ่มขาว เซี่ยชีหรั่นถอนหายใจทีนึง ทั้งๆที่ทั้งสองต่างก็รักกัน แต่กลับมาทรมานซึ่งกันและกัน

เสียงปิดประตูดังปังหยูหลันปล่อยเซี่ยชีหรั่นออกแล้วหลับตาลงอย่างผิดหวัง：“เธอไม่แคร์เขาจริงๆ？”

เซี่ยชีหรั่นมองหน้าที่หมดหวังของหยูหลันแล้วอดไม่ได้ถามขึ้นมา：“พวกคุณมีอะไรเข้าใจผิดกันหรือเปล่า？”

“คุณคุมปากของตัวเองให้ดีๆก็พอแล้ว”ผู้ชายกลับมาเย็นชาเหมือนเดิม แล้วมองหน้าเซี่ยชีหรั่นทีนึงก็จากไป