ตอนที่ 1305 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่1205

บทที่ 1305 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่1205

“หยุนโชว์！”ทันใดนั้นหยูหลันก็ลุกขึ้นมา พอเห็นแววตาที่รังเกียจของหยุนโชว์เขาก็ไม่กล้าตามไปต่อ

“ขอโทษนะคะ เหมือนฉันจะทำให้พวกคุณเข้าใจผิดแล้ว”เซี่ยชีหรั่นฉวยโอกาสที่หยูหลันหันไป รีบคว้าชุดคลุมมาใส่เรียบร้อย พูดด้วยน้ำเสียงเกรงใจ

“ไม่เป็นไร ทนเห็นไม่ได้ก็ไปซะ！”น้ำเสียงของหยูหลันทำเหมือนไม่แคร์ แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความเศร้า

เซี่ยชีหรั่นมองหน้าอีกฝ่ายที่อารมณ์ไม่ค่อยดีอยู่ แล้วพูดอย่างระมัดระวัง：“มีเรื่องอะไรกันแน่？”

หยูหลันถึงมีอารมณ์พูดกับเซี่ยชีหรั่นขึ้นมา：“พรุ่งนี้ออกไปเที่ยวกัน เตรียมตัวให้พร้อม”

“เตรียมพร้อมอะไร？เซี่ยชีหรั่นแปลกใจถามขึ้นมา

หยูหลันกลับมาทะลึ่งเหมือนก่อนหน้านี้อีกครั้ง：“เธอว่าล่ะ？”

ถึงแม้รถที่นั่งมาจะเป็นรถลีมูซีน แต่เซี่ยชีหรั่นก็รู้สึกนั่งไม่เป็นสุข หยุนโชว์นั่งมองนอกหน้าต่างอยู่ตรงข้ามอย่างเงียบๆ มือของหยูหลันที่โอบเอวของเซี่ยชีหรั่นไว้แน่นขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเห็นทำท่าหยุนโชว์เหมือนไม่แคร์อะไรเลย หยูหลันก็อารมณ์ขึ้น

“อ้า！”หยูหลันออกแรงมาก เจ็บจนเซี่ยชีหรั่นร้องดังออกมา หยุนโชว์กับหยูหลันต่างก็หันมามองเธอ

เซี่ยชีหรั่นพูดอย่างเก้อเขิน：“เหอะๆๆ ฉันว่าเรามาเล่นไพ่กันดีกว่าโต้วตี้จู่”

หยุนโชว์อึ้งอยู่ครู่นึง มองหน้าเซี่ยชีหรั่นอดไม่ได้พูดขึ้นมา：“เธอเล่นไพ่เป็นด้วยหรอเล่นโต้วตี้จู่”

เซี่ยชีหรั่นพยักหน้า：“เคยเล่นตอนสมัยโรงเรียนน่ะ”

หยูหลันเห็นหยุนโชว์ยอมพูดแล้ว ท่าทีก็อ่อนลง เข้าไปกระซิบถามที่ข้างหูเซี่ยชีหรั่น：“แล้วโต้วตี้จู่มันคืออะไร？”

เซี่ยชีหรั่นมองหน้าเขาด้วยสายตาอย่างกับไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ พอหันมามองหยุนโชว์อีกที เธอก็หันไปทางนอกกระจกต่ออีกแล้ว เลยพูดกับหยูหลันเบาๆ：“โต้วตี้จู่ก็คือเกมไพ่อย่างนึง สามารถทำให้ความสัมพันธ์ของคนแน่นแฟ้นได้อย่างรวดเร็ว！”

“เล่นเลย！”จู่ๆหยูหลันก็ยกมือแล้วพูดหยุนโชว์ยักไหล่แสดงถึงไม่มีปัญหา แต่สายตาของเธอไม่หันมามองหยูหลันอีกเลย

“เธอแน่ใจนะว่ายังจะเป็นเจ้ามือต่อ？”หยูหลันมองหน้าเซี่ยชีหรั่นที่แย่งเป็นเจ้ามือมาสิบแปดเกมแล้วอย่างประหลาดใจ แถมไพ่ของเธอก็ไม่ดีเลย

“เหอะๆ ฉันชอบเป็นเจ้ามือน่ะ！”เซี่ยชีหรั่นหันไปมองหน้าหยูหลัน ส่งสายตาให้กำลังใจเขา เพื่อที่จะให้หยูหลันกับหยุนโชว์อยู่ฝ่ายเดียวกัน เธอเลยต้องทำแบบนี้

“คุณอย่ามาถ่วงผมแล้วกัน！”หยูหลันยักคิ้วแล้วมองหน้าหยุนโชว์。

หยุนโชว์มองหน้าหยูหลันกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉยแล้วพูด：“ตอนเด็กๆ ใครกันแน่ที่ถ่วงฉันมาตลอด？”

สีหน้าของหยูหลันดำขึ้นมา กำมือไว้แน่น แล้วฉีกไพ่ในมือทิ้ง บรรยากาศในรถกลับไปถึงจุดเยือกแข็งอีกครั้ง เซี่ยชีหรั่นถอนหายใจยาวทีนึง

รถจอดลงที่คฤหาสน์หลังนึง มันไม่ได้หูรหราตามที่เซี่ยชีหรั่นคิดเอาไว้ แต่เป็นแค่วิลล่าเล็กๆที่อยู่ติดริมทะเล หยุนโชว์เดินอยู่คนเดียว เซี่ยชีหรั่นคิดๆแล้วก็เดินเข้าไปหาเธอ

เห็นประตูไม่ได้ปิดเอาไว้ เซี่ยชีหรั่นมองหยุนโชว์ที่กำลังดูทะเลอยู่ แล้วพูดเบาๆ：“ที่จริงฉันไม่ได้เป็นผู้หญิงของเขาหรอกนะคะ”

หยุนโชว์หันมามองเซี่ยชีหรั่น แล้วใช้มือหวีผมที่ถูกลมพัดจนยุ่งเสร็จ พูดอย่างเรียบเฉย：“ฉันรู้ค่ะ”

“คุณรู้หรอคะ？”เซี่ยชีหรั่นตะโกนขึ้นมา

“ไม่ว่าเขาจะพยายามทำอะไร ฉันกับเขามันเป็นไปไม่ได้อยู่ดี”หยุนโชว์พูดด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย

เซี่ยชีหรั่นมองหน้าหยุนโชว์ที่ดูเศร้าๆแล้วอดไม่ได้ที่จะถาม：“คุณกับเขาเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่คะ？”

หยุนโชว์เงยหน้ามองบนท้องฟ้าที่สดใส จู่ๆก็ยิ้มขึ้นมาอย่างเศร้า：“ตอนที่ฉันเตรียมตัวที่จะเป็นเจ้าสาวของเขา คืนก่อนหมั้นวันนี้ เขากลับไปแต่งงานกับเพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน คุณว่ามันน่าขำมั้ยล่ะคะ？”

เซี่ยชีหรั่นตกตะลึงจนพูดไม่ออก เธอไม่เคยรู้เลยว่าจะมีเรื่องแบบนี้ด้วย เธอมองไปนอกหน้าต่างตามสายตาของหยุนโชว์แล้ว ก็เห็นคนที่เธอรู้จักค่อยๆปรากฏตรงหน้า

“เย่เชินหลิน？เขามาอยู่นี่ได้ยังไง？”เซี่ยชีหรั่นเรียกเขาเบาๆ แล้ววิ่งออกไปนอกห้อง

บันไดที่เก่าแก่และทอดยาวไปไกล มีกลิ่นไออับชื้นอันเป็นเอกลักษณ์ของชายหาด เซี่ยชีหรั่นวิ่งออกไปอย่างรวดเร็วโดยที่ไม่มีเวลาสนใจการเต้นของหัวใจ ในหัวคิดแต่ต้องเจอเขา！ต้องเจอเขา！ต้องเจอเขา！

ฝั่งตรงข้ามของหาดทรายเป็นถนน เซี่ยชีหรั่นวิ่งมาถึงที่ถนน ทันเห็นแต่รถวิ่งผ่านไป “เย่เชินหลิน！คุณรอก่อน！”เซี่ยชีหรั่นตะโกนเรียกโดยใจแทบจะขาด