ตอนที่ 1306 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1206

บทที่ 1306 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1206

เย่เชินหลินจ้องเซี่ยชีหรั่นที่นั่งอยู่บนตักของหยูหลันตาไม่ขยับ แล้วหันไปนั่งลงที่โซฟายักคิ้วแล้วมองเธอ：“ชื่อ？”

เซี่ยชีหรั่นกัดริมฝีปากไว้แล้วมองหน้าเย่เชินหลินโดยไม่พูดอะไร สีหน้าของเย่เชินหลินยิ่งดำเข้าไปใหญ่“ชื่อ”

“เชินหลิน คุณจะสนใจเธอไม่ได้นะคะ เธอเป็นผู้หญิงของหยูนะคะ ได้ยินมาว่าเพื่อเธอแล้ว ขนาดรักแรกของเขายังไม่เอาแล้วเลยค่ะ”

สาวอเมริกาดูออกว่าเย่เชินหลินอารมณ์ไม่ดี เข้าไปชิดเขาและออดอ้อนเย่เชินหลิน หลังจากเย่เชินหลินฟังจบ มองหน้าเซี่ยชีหรั่นแล้ว จู่ๆก็หัวเราะพูดขึ้นมา：“นั้นคงเป็นคนจีนยอดฝีมือสิครับ ทำให้ผู้ชายเป็นห่วง แล้วหลังจากนั้นก็ไปกอดกับผู้ชายอีกคน”

เซี่ยชีหรั่นฟังคำพูดที่เขาประชดประชันดูถูกตัวเองออก ตัวเธอแข็งไปทั้งคน หยูหลันกอดเซี่ยชีหรั่นไว้อย่างหน้าตาเฉย：“แน่นอนสิครับ ผู้หญิงที่เพอร์เฟกต์อย่างเบบี๋ดึงดูดผมที่สุดเลย”

เย่เชินหลินไม่อยากจะพูดมากกับเขา เปิดปากถามโดยตรง：“เท่าไหร่？”

สาวอเมริกาตะโกน：“เชินหลิน คุณบ้าไปหรือเปล่า นี่มันก็แค่ผู้หญิงคนเดียวเองนะ！”เย่เชินหลินกับหยูหลันจ้องหน้ากันใช้สายตาข่มเหงกันไปมา จู่ๆ หยูหลันก็พูดด้วยรอยยิ้มที่เป็นเสน่ห์ของเขา：“ก็ต้องดูว่าคุณจะยอมจ่ายเท่าไหร่？”

สายตาของเย่เชินหลินจับจ้องมาที่เซี่ยชีหรั่นที่ดูลุกลี้ลุกลน แล้วลุกขึ้นไปดึงเซี่ยชีหรั่น เซี่ยชีหรั่นไม่ทันตั้งตัวแล้วล้มไปซุกอยู่ในอกของเย่เชินหลิน เธอถูกเขากอดเอวไว้แน่น

เย่เชินหลินมองหน้าหยูหลันแล้วพูดอย่างสบายๆ：“นั้นผมขอเช็คสินค้าดูก่อน”เซี่ยชีหรั่นรู้สึกถึงมือของเย่เชินหลินที่ลูบจับร่างเธอไปทั่ว เสื้อผ้าบางๆกันความร้อนแรงการลูบจับของเขาไม่ได้แม้แต่นิด

“รีบปล่อยมือนะ！”เซี่ยชีหรั่นพูดด้วยเสียงเบา กลับแลกมาด้วยการยิ่งใช้แรงของเย่เชินหลินปล่อยมืองั้นหรอ？ไปนั่งตักผู้ชายคนอื่นอย่างสบายใจเฉิบ ตอนนี้ยังจะให้เขาปล่อยมือ นี่มันน่าขำสิ้นดี

สาวอเมริกาถูกเบียดไปอยู่ข้างๆแล้วมองหน้าหยูหลันที่อารมณ์ดีอย่างโกรธแค้น จู่ๆก็ยักคิ้วแล้วพูด：“ดูแล้วคุณก็ไม่ได้ชอบเบบี้คนนี้ของคุณมากนะคะ แต่ว่าวันนี้ฉันมีของขวัญจะมามอบให้คุณชิ้นนึง”

หยูหลันยักคิ้วมองเธอ แล้วสาวอเมริกาก็ปรบมือหยุนโชว์ถูกคนพาเข้ามา สาวอเมริกาหัวเราะแล้วพูด：“ฉันเห็นเธอลับๆล่อๆไม่รู้จะทำอะไร เลยพาเธอขึ้นมาซะเลย ดูว่าเธอจะหาใคร？”

แววตาของหยูหลันมืดลงในทันที มองหน้าหยุนโชว์ทีนึง แล้วแววตาก็กลับมาเหมือนเดิมทันที แล้วพูดอย่างเรียบเฉย：“น่ารำคาญจริงๆ ฉันเบื่อเธอเต็มทนแล้ว รีบไสหัวกลับบ้านซะ”

แววตาของหยุนโชว์เผยถึงความเกลียดแค้น เธอมองหน้าแม่เลี้ยงที่ได้ใจแล้วหันไปมองหยูหลัน โดยพูดอย่างโกรธแค้น：“คุณทำร้ายฉันซ้ำสอง！”

แววตาของหยูหลันมีความเศร้าที่แทบมองไม่ออก เซี่ยชีหรั่นหันหน้ามาก็เห็นมือที่กำไว้แน่นของหยูหลันที่วางอยู่ข้างลำตัว

เซี่ยชีหรั่นลุกขึ้นมาทันที แล้วเดินเข้าไปหาหยุนโชว์ จ้องตาเธอแล้วพูดอย่างดัง：“ฉันชอบหยูหลัน เธออย่าดื้อรั้นตอแยเขาต่ออีกเลยนะ รีบไสหัวออกจากตระกูล ตระกูลหยูไปซะ！”

สาวอเมริกาจับตาสำรวจมองพวกเธอสองคนอย่างละเอียด เซี่ยชีหรั่นมองหน้าหยุนโชว์แล้วขมวดคิ้วเบาๆ หวังว่าเธอจะเข้าใจความหมายของเธอ หยุนโชว์หัวเราะแล้วพูด：“ที่แท้ทั้งหมดนี้ฉันคิดไปเอง เป็นห่วงไปเองทั้งนั้น ได้ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้เลย”

หยูหลันถอนหายใจโล่งทีนึง แล้วมองหน้าสาวอเมริกาที่ทำหน้ารังเกียจ ส่วนสาวอเมริกาหมุนแหวนหยกในนิ้วมือเล่นอย่างอารมณ์ดี สีหน้าที่มองพวกเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

จู่ๆ เย่เชินหลินที่เงียบมาตลอดก็พูดขึ้นมา：“ในเมื่อผู้หญิงคนนี้ไม่รู้จักที่สุดที่ต่ำ นั้นผู้หญิงอีกคนผมขอเลยแล้วกัน”

แขนที่แข็งแรงเอี้อมไปกอดเอวของหยุนโชว์ไว้โดยไม่อาจขัดขืนได้ หยุนโชว์ล้มเข้ามาซุกอกของเย่เชินหลิน เงยหน้าขึ้นก็เห็นคางที่แข็งแรงของเขาและเม้มปากไว้แน่น หยุนโชว์มึนงงอยู่

หยูหลันนั่งไม่ติดเตรียมจะลุกออกไป เซี่ยชีหรั่นดึงแขนของหยูหลันไว้แล้วเขย่าแขนเขา：“หยูหลัน อย่านะคะ！”

สาวอเมริกาหัวเราะขึ้นแล้วพูด：“เห็นที คนรักใหม่ของคุณเพื่อเขี่ยคนรักเก่าทิ้ง เสียแรงไม่น้อยเลยนะ คุณชายหยู คุณจะยอมปล่อยให้ผู้หญิงของคุณไปกับเชินหลินมั้ยล่ะ”

หยูหลันจ้องมองเงาหลังของหยุนโชว์อย่างแข็งทื่อ เซี่ยชีหรั่นก็เช่นกัน สายตาจับจ้องจากด้านหลังของเธอ

รู้สึกโกรธ โกรธที่เธอหนีจากอ้อมกอดของเขา รู้สึกผิดหวัง ผิวหัวงที่เธอไปกอดหอมกับผู้ชายอีกคน

“ไป”เย่เชินหลินจับมือของหยุนโชว์แล้วเดินจากไป โดยไม่หันมามองเซี่ยชีหรั่นอีกเลยหยุนโชว์เดินตามเขาไม่ทัน เย่เชินหลินอุ้มเธอขึ้นมาอย่างง่ายดายแล้วเดินจากไปอย่างเร็ว

สวนดอกที่ว่างเปล่า เซี่ยชีหรั่นปล่อยมือเหมือนหมดแรงแล้วพูดเสียงเบา：“เย่เชินหลิน”

สีหน้าของหยูหลันก็ดูแย่มาก แล้วพูดกับเซี่ยชีหรั่น：“ถ้าผู้ชายคนนั้นทำอะไรหยุนโชว์ล่ะก็ ผมไม่ปล่อยเขาไว้แน่！”

เซี่ยชีหรั่นมองหน้าหยูหลัน ก็รู้สึกอารมณ์ขึ้นทันที แล้วจะเดินจากไป แต่จู่ๆข้อมือก็ถูกคนดึงเอาไว้ หยูหลันซุกอยู่ในโซฟา ก้มหน้าไว้มองไม่ออกสีหน้า

“หยุนโชว์ไม่อยู่ ฉันก็จะเสียสติได้ง่ายมาก เมื่อกี้ ขอบคุณเธอมากเลยนะ”

เซี่ยชีหรั่นมองหน้าของหยูหลันที่ดูซึมเศร้า อารมณ์โกรธในเมื่อกี้ก็หายไป แล้วปลอบใจเขา：“ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอกนะ หยุนโชว์เคยช่วยฉัน ฉันรู้ว่าถ้าไม่ให้ผู้หญิงคนนั้นล้มเลิกความคิด จับพิรุธเราได้ หยุนโชว์ก็จะตกอยู่ในอันตราย ทั้งหมดนี้ฉันเต็มใจทำเอง”

“ผู้ชายคนนั้น··”หยูหลันเงยหน้าขึ้นมามองเซี่ยชีหรั่น เซี่ยชีหรั่นกัดริมฝีปากตัวเองไว้แล้วพูดออกมาอย่างลำบาก：“วางใจเถอะ เขาไม่ใช่ผู้ชายที่ขืนใจผู้หญิงหรอกนะ”

หยูหลันหลับมาเกียจคร้านเหมือนเดิมอีกครั้ง ใช้ตาตี๋อันมีเสน่ห์ของเขาจ้องมองเซี่ยชีหรั่นอยู่อย่างนั้น ทำให้คนรู้สึกหัวใจเต้นแรงมาก ริมฝีปากที่แดงยิ่งกว่ากุหลาบจู่ๆยิ้มขึ้นมาแล้วพูด：“บางครั้ง ผู้ชายปฏิบัติต่อผู้หญิงที่ตัวเองรักนั้น มัดจะกลายเป็นคนละคนไปเลย ”