ตอนที่ 1313 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1213

รถหยุดจอดที่สนามบิน เซี่ยชีหรั่นหยิบเงินส่งให้คนขับ รูปภาพอยู่บนเบาะที่นั่ง สายตาของคนขับมองไปที่รูปภาพ ชายที่อยู่ในรูปกำลังหลับสนิท ขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าถูกคนแอบถ่าย

เซี่ยชีหรั่นเก็บรูปขึ้นมาพิจารณาดู และเก็บอย่างระมัดระวัง ส่งเงินให้กับคนขับยิ้มๆ มือของคนขับสัมผัสโดนเซี่ยชีหรั่น ความเย็นเยียบจากสัมผัสทำให้เซี่ยชีหรั่นตกตะลึง เหลือบตาขึ้นมองด้วยความประหลาดใจ

คนขับลงจากรถไปเปิดประตูให้เซี่ยชีหรั่นแล้ว เซี่ยชีหรั่นยิ้มให้กับประสาทสัมผัสที่ว่องไวของตัวเอง หลังจากพยักหน้าให้กับคนขับแล้วก็จากไป

ใกล้จะเดินไปถึงสนามบินแล้ว เซี่ยชีหรั่นก็หันกลับมา บริเวณห้องรอรถโดยสารของสนามบินมีรถแท็กซี่สีขาวคันหนึ่งจอดตรงนั้น คนขับรถยืนอยู่ตรงนั้นแค่ครู่เดียว

เซี่ยชีหรั่นปัดความสงสัยและความอาลัยอาวรณ์ทั้งหมดทิ้งไป และเดินเข้าไปในสนามบิน

“ประธานเย่” จางเฟิงอี้เดินมาถึงข้างกายชายหนุ่ม เย่เชินหลินถอดเสื้อคลุมที่อยู่บนตัวและหมวกออก กลับสู่ท่าทางเย็นชาก่อนหน้านี้อีกครั้ง

ขณะเดินไปทางรถที่รออยู่อีกด้านมาตลอด ก็ถูกจางเฟิงอี้เรียกเอาไว้ “แม้ว่าคุณผู้หญิงจะออกนอกประเทศไปแล้ว คนพวกนั้นก็จับตามองคุณผู้หญิงไม่ได้แล้ว แต่ว่า...”

เย่เชินหลินหันไปทางสนามบิน จู่ๆก็ยิ้มออกมา “สู้ๆนะ เซี่ยชีหรั่น”

เซี่ยชีหรั่นถือตั๋วเครื่องบินต่อแถวนั่งรออยู่ที่ห้องรอรถโดยสาร เด็กหนุ่มที่มีผมสีทอง ทั้งยังสวมต่างหูเขยิบเข้ามาใกล้

เด็กหนุ่มถอดหูฟังตัวเองออก เขยิบเข้ามาข้างๆเซี่ยชีหรั่น พลางเอ่ยว่า “คุณล่วงเกินใครหรือเปล่า”

เซี่ยชีหรั่นมองเด็กหนุ่มด้วยความระแวดระวัง เอ่ยเสียงเบาๆว่า “คุณกำลังพูดถึงอะไรกันแน่”

เด็กหนุ่มส่ายหน้า เอ่ยว่า “ผมไม่ใช่คนไม่ดี แต่ผมเห็นว่าคนบางกลุ่มวนอยู่รอบตัวคุณมาตลอด อย่างน้อยก็สามคน”

สามคน เซี่ยชีหรั่นรู้ว่าอาจจะเป็นคนของไห่ลี่หมิน หรือว่าจะเป็นคนของทางฝ่ายตำรวจนะ เซี่ยชีหรั่นขนลุกไปทั้งตัว มองไปรอบด้านอย่างระมัดระวัง

เด็กหนุ่มกดศีรษะเซี่ยชีหรั่นเอาไว้ เอ่ยอย่างร้อนรน “ท่าทางแบบนี้ของคุณ ไม่ได้เป็นการบอกกับคนอื่นว่าคุณพบพวกเขาแล้วหรือ!”

“ตามผมมา คล้องแขนผมเอาไว้!” เด็กหนุ่มลุกขึ้นยืน ใช้สายตาเร่งเซี่ยชีหรั่น เซี่ยชีหรั่นคล้องแขนเด็กหนุ่ม เด็กหนุ่มมองไปข้างหน้า เอ่ยนิ่งๆว่า รอผมนับถึงสาม

“คุณพูดว่าอะไรนะ” เซี่ยชีหรั่นถาม

“วิ่ง!” เด็กหนุ่มดึงมือเซี่ยชีหรั่นวิ่งไปชั้นสองของห้องรอรถโดยสาร! เซี่ยชีหรั่นที่ถูกลากให้วิ่ง ก็หาจังหวะหันกลับไปมองด้านหลัง มีผู้ชายและผู้หญิงตามตัวเองมาจริงๆ

เด็กหนุ่มลากเซี่ยชีหรั่นวิ่งเลี้ยวไปเลี้ยวมาจนถึงห้องเก็บอุปกรณ์ทำความสะอาด “โอเค ถอด!” เด็กหนุ่มรีบถอดเสื้อคลุมสีส้มที่อยู่บนร่างออกอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเอ่ยเร่งเซี่ยชีหรั่น

เซี่ยชีหรั่นมองเด็กหนุ่มหยิบไม้กวาดขึ้นมาแปลกๆ และเอ่ยถามอย่างประหลาดใจว่า “จะทำอะไรกันแน่”

นิ้วหนึ่งทาบลงบนริมฝีปากเซี่ยชีหรั่น เด็กหนุ่มมองเซี่ยชีหรั่นยิ้มๆ คริสตัลที่อยู่บนหูทอประกายวิบวับ “เด็กน้อย ถอดเร็วเข้า”

เซี่ยชีหรั่นงึมงำ ถอดเสื้อคลุมออก พูดอย่างจริงจังว่า “ฉันไม่ใช่เด็กน้อย ฉันเป็นคุณแม่ที่มีลูกสองคนแล้ว เรียกฉันว่าคุณป้า”

“ฮ่าๆๆ คุณป้า คุณตลกมากจริงๆ!” เด็กหนุ่มหัวเราะงอหงาย เซี่ยชีหรั่นใช้เสื้อผ้าอุดปากเด็กหนุ่มเอาไว้ทันที ภายในห้องมีเสียงฝีเท้าสับสนวุ่นวายลอยมา

ชายหนุ่มร่างกำยำเดินเข้ามา พูดกับวิทยุสื่อสารว่า “การโอบล้อมที่บ้านของเย่เชินหลินล้มเหลว การลอบติดตามที่สนามบินก็ถูกทำลาย ตอนนี้กำลังตามหาอยู่”

วางสายโทรศัพท์แล้ว คิ้วกระบี่ได้รูปก็ขมวด บนใบหน้าแกร่งนั้นปรากฏโทสะขึ้นอย่างหาได้ยาก “Baker! หาทั้งสนามบินแล้วก็ไม่พบ ต้องเชคอินแล้ว” หญิงสาวเอ่ย

Bakerจ้องมองไปรอบด้าน เห็นห้องเก็บอุปกรณ์ทำความสะอาดที่อยู่ไม่ไกลนัก ก็เอ่ยขึ้นว่า “ไปเปิดสิ”

ห้องเก็บอุปกรณ์ทำความสะอาดถูกคนล้อมเอาไว้ ชายรูปร่างสูงใหญ่หลายคนที่ล้อมอยู่ทั้งกลุ่มล้วนเปิดไม่ออก Bakerเดินไปถึงด้านหน้า ก็ยื่นเท้าออกไปเตะประตูให้เปิดออกอย่างสบายๆ

ภายในห้องมีไม้กวาดสองอันตั้งอยู่ ไม้กวาดแต่ละอันล้วนถูกคลุมด้วยเสื้อคลุมตัวหนึ่ง เสื้อคลุมพัดปลิวไปตามแรงลม “สมควรตาย!” Bakerเตะไม่กวาดคว่ำในทีเดียวแล้วเดินหน้าตึงจากไป

“ขอบคุณคุณมากจริงๆ ทำไมคุณถึงได้มี...เอ่อ ความสามารถในการเป็นรับมือกับตำรวจเยอะมากขนาดนี้กัน” เซี่ยชีหรั่นที่นั่งอยู่บนเครื่องบินเอ่ยขอบคุณเด็กหนุ่มยิ้มๆ

“คุณพูดอะไรน่ะ ผมเป็นแค่นักศึกษามหาวิทยาลัยโอเคไหม ก็ได้ ผมยอมรับ ผมเป็นนักศึกษาที่ชื่นชอบดูหนังตำรวจจับโจร” เด็กหนุ่มยิ้ม ยื่นมือออกมา “สวัสดีครับ ผมชื่อหลุ่ยลี่”

เซี่ยชีหรั่นยิ้มตอบแล้วยื่นมือออกมา “ฉันชื่อเชี่ยยีโม่... โม่! ฉันชื่อเชี่ยยีโม่” เซี่ยชีหรั่นเปลี่ยนคำพูดที่พูดออกมา

“เชี่ยยีโม่หรือ ชื่อเพราะมากเลย” หลุ่ยลี่ยิ้ม โบกหูฟังในมือใส่เซี่ยชีหรั่น และสวมหูฟังฟังเพลงเพียงลำพัง ทั้งยังเริ่มโยกศีรษะไปมา

เซี่ยชีหรั่นมองเด็กหนุ่มไร้ซึ่งความกังวลที่อยู่ข้างกายแล้ว ก็รู้สึกผิดต่อฝ่ายตรงข้ามเล็กน้อย ถึงอย่างไรฝ่ายตรงข้ามก็เพิ่งจะช่วยเหลือตัวเอง

เมื่อลงจากเครื่องบิน หลุ่ยลี่ก็เขยิบเข้ามาใกล้ “เป็นอย่างไร! ต้องการติดรถไปด้วยกันกับผมไหม เรียกรถที่นี่แพงหูฉี่จริงๆเลย!” หลุ่ยลี่บ่น

เซี่ยชีหรั่นเป็นกังวลว่าจะมีคนตามตัวเอง ไม่อาจแข็งใจทำให้หลุ่ยลี่เดือดร้อน จึงเอ่ยยิ้มๆว่า “ขอโทษด้วยนะ ฉันอาจจะต้องไปเองแล้วล่ะ”

หลุ่ยลี่เบะปากเอ่ยว่า “อย่างนั้นก็ได้” เซี่ยชีหรั่นยัดเงินเข้าไปในกระเป๋าหลุ่ยลี่ มองเด็กหนุ่มหายลับไปในมุมถนนหนึ่งราวกับสายลม

เงยหน้ามองด้วยความมึนงง คนผิวดำที่อยู่รอบๆก็มองมาที่เซี่ยชีหรั่น เซี่ยชีหรั่นสูดลมหายใจลึก วางแผนจะไปหาที่พัก