ตอนที่ 1314 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1214

ชายหนุ่มมองเซี่ยชีหรั่นด้วยความประหลาดใจ สีหน้าเริ่มจริงจังขึ้นเล็กน้อย เซี่ยชีหรั่นมองหลุ่ยลี่ที่แกล้งทำเป็นหกล้มลงบนพื้นมาทางตัวเอง ส่งสายตาและเอ่ยปากเร่งอย่างหมดคำพูด

“อย่างนั้น....ครั้งหน้าจะไม่ทำผิดอีกแล้วหรือ” เซี่ยชีหรั่นครุ่นคิดแล้วก็เอ่ยพูดกับหลุ่ยลี่ด้วยท่าทีเข้มงวด

หลุ่ยลี่ยิ้มขำแล้วลุกขึ้นจากพื้น หมดคำพูดต่อการตักเตือนอย่างนุ่มนวลของเซี่ยชีหรั่น แต่ก็ยังพยายามแสดงต่ออย่างสุดความสามารถ “ใช่ๆๆ ครั้งหน้าผมจะไม่ทำพลาดอีกแล้ว”

“คุณอยากจะรู้อะไร” ชายหนุ่มสีหน้าเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย เอ่ยถามออกมาในที่สุด

“เรื่องของบริษัทเย่ซื่อ คนที่ชักใยอยู่เบื้องหลังคือคุณใช่หรือไม่” เซี่ยชีหรั่นเอ่ยความในใจที่ตัวเองอยากจะรู้ออกมาทั้งหมด

ชายหนุ่มส่ายหน้าขบขัน เมื่อเห็นเซี่ยชีหรั่นถามเรื่องนี้ ร่างกายจึงผ่อนคลายลง พร้อมกับเอ่ยว่า “ผมเป็นเพียงแค่ช่องทางหนึ่งที่ไม่สะดุดตาท่ามกลางช่องทางมากมายของพวกเขา มีหน้าที่รับผิดชอบนำเงินของบริษัทเย่ซื่อมาส่งถึงธนาคารแห่งนี้เท่านั้น”

“ทำไมถึงเลือกแอฟริกากัน” นี่ก็เป็นจุดที่เซี่ยชีหรั่นไม่เข้าใจจนถึงตอนนี้

ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน มองเซี่ยชีหรั่นแล้วยักไหล่ “ใครจะไปรู้ล่ะ ถ้าหากว่าคุณต้องการหาคนที่อยู่เบื้องหลัง คุณสามารถไปหาข่าหนูได้”

ชายหนุ่มเดินผ่านเซี่ยชีหรั่นไปข้างนอก แต่ก็ชะงักแล้วหมุนตัวกลับมาเอ่ยกับเซี่ยชีหรั่นว่า “ข่าหนูไม่มีการแบ่งแยกชายหญิง ผมไม่กล้ารับประกันว่าเขาจะไม่ลงมือกับผู้หญิง”

เซี่ยชีหรั่นเก็บปืน หลุ่ยลี่ปีนเข้ามาทางหน้าต่าง มองเซี่ยชีหรั่นและเอ่ยขึ้นว่า “จะปล่อยเขาไปทั้งแบบนี้หรือ”

เซี่ยชีหรั่นถามด้วยความประหลาดใจว่า “ไม่อย่างนั้นล่ะ?”

“บีบบังคับให้สารภาพออกมาอย่างโหดเหี้ยม ชกเขาจนให้เขาบอกเรื่องทั้งหมดที่รู้ออกมา” หลุ่ยลี่มองไปทางเซี่ยชีหรั่น เอ่ยออกมาอย่างจริงจัง เซี่ยชีหรั่นยื่นมือออกไปดีดหน้าผากฝ่ายตรงข้ามครั้งหนึ่ง

หลุ่ยลี่ตะลึงค้าง ร่างกายแข็งทื่อ เซี่ยชีหรั่นพูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “นักศึกษามหาวิทยาลัยก็ควรจะเรียนรู้มุมมองเกี่ยวกับเกียรติยศและความอับอายให้ดี อย่ามัวแต่คิดเรื่องไร้สาระอะไรอยู่!”

ร่างกายหลุ่ยลี่ผ่อนคลายลง สบถออกมาคำหนึ่งแล้วหันหน้าหนี

“ว้าว คิดไม่ถึงเลยว่าคุณจะเป็นเศรษฐีด้วย!” หลุ่ยลี่มองเซี่ยชีหรั่นที่หยิบบัตร VIP ออกมารูดในโรงแรม เซี่ยชีหรั่นมองหลุ่ยลี่อย่างไม่สบอารมณ์ “ขยันเรียน หลังจากนี้มีงานดีๆให้ทำแล้วก็จะมีบัตร VIP”

“ชิ ทำงานหาเงินทั้งชีวิตก็ตามเหล่าคนมีเงินอย่างพวกคุณไม่ทันหรอก” หลุ่ยลี่เบะปาก คนผิวดำที่ดื่มเหล้าเมา เดินโซเซเข้ามาชนหลุ่ยลี่เข้าเต็มเปา

หลุ่ยลี่ถูกชนจนถอยหลังไปหลายก้าว เซี่ยชีหรั่นเป็นห่วงว่าคนผิวดำจะมาหาเรื่อง จึงรีบยืนขวางอยู่ด้านหน้าหลุ่ยลี่ คนผิวดำที่เมาอยู่เห็นเซี่ยชีหรั่นแล้วตาก็เบิกโต มองเซี่ยชีหรั่นราวกับว่ามองเห็นผีอย่างไรอย่างนั้น

“ขอโทษด้วยครับ ขอโทษจริงๆ” คนผิวดำโซเซโค้งตัว หลังจากนั้นก็วิ่งออกไปด้านนอกโรงแรม เซี่ยชีหรั่นหันหน้ามาถามหลุ่ยลี่ “คนผิวดำคนนี้เป็นอะไรไปหรือ ถึงได้มีมารยาทขนาดนั้น”

หลุ่ยลี่เอ่ยเรียบๆว่า “อาจจะเมาเลอะเลือนจนเห็นผมเป็นคนใหญ่คนโตคนไหนสักคน”

ทรงผมถูกเซี่ยชีหรั่นขยี้จนยุ่งเหยิง เซี่ยชีหรั่นเอ่ยอย่างขบขัน “นายในสภาพแบบนี้ ก็เป็นเด็กดีเชื่อฟังต่อไปเถอะ”

หลุ่ยลี่สบถแล้วปัดมือเซี่ยชีหรั่นออก ช่วยเซี่ยชีหรั่นยกกระเป๋าไปไว้ในห้อง ภายในห้อง อากาศถ่ายเทดีมาก เซี่ยชีหรั่นพลิกตัว คิดจะหยิบปลอกผ้าห่มที่อยู่ด้านข้างขึ้นมาด้วยท่าทางงัวเงีย

แต่คลำอยู่นานก็คลำไม่ถูก เซี่ยชีหรั่นจึงงึมงำออกมาประโยคหนึ่งแล้วขดตัวนอนต่อไป ผ้าห่มผืนหนึ่งถูกคลุมบนร่างเซี่ยชีหรั่น

เย่เชินหลินมองเซี่ยชีหรั่นเงียบๆ ใบหน้ารูปไข่ของเซี่ยชีหรั่นตากแดดจนคล้ำเล็กน้อย เส้นผมยาวที่มันเป็นเงาแต่เดิมถูกตัดจนสั้นกุด ตอนนี้กำลังแผ่กระจายไปรอบๆ

ปากเล็กได้รูปของเซี่ยชีหรั่นอ้าเล็กน้อย ทั้งยังสามารถมองเห็นลิ้นสีชมพูที่อยู่ภายในปากได้อีกด้วย เย่เชินหลินโค้งตัวลงไปจุมพิตหน้าผากเซี่ยชีหรั่นที่เย็นเล็กน้อยอย่างแผ่วเบา “ราตรีสวัสดิ์”

“ปังๆๆ!” เซี่ยชีหรั่นสะดุ้งลุกขึ้นมาจนผ้าห่มพันไปรอบตัว เสียงเคาะประตูดังหนวกหู เซี่ยชีหรั่นขมวดคิ้วไปเปิดประตู มองหลุ่ยลี่ “ขอเหตุผลที่คุณเป็นบ้ากลางดึกให้ฉันสักข้อหนึ่ง”

หลุ่ยลี่ม้วนตัวเข้าไปในห้องเซี่ยชีหรั่น มองไปรอบ เอ่ยด้วยท่าทางจริงจังว่า “ผมสงสัยว่าคุณจะซ่อนผู้ชายเอาไว้!”

เซี่ยชีหรั่นถกแขนเสื้อ มองเตือนไปทาง หลุ่ยลี่ยืนอยู่ริมหน้าต่าง สายตามองไปทางบานหน้าต่างที่เปิดอยู่อย่างมีนัยยะเล็กน้อย ทำหน้าตาทะเล้น มองไปทางเซี่ยชีหรั่น พร้อมกับเอ่ยว่า “เมื่อครู่นี้คล้ายกับว่าผมจะเห็นว่ามีคนเข้ามาในห้องของคุณ”

เซี่ยชีหรั่นมองไปรอบๆ ขนลุกไปทั่วร่าง เอ่ยเตือนว่า “ฉันไม่กลัวสิ่งเหล่านั้นหรอกนะ คุณขู่ฉันก็ไม่มีประโยชน์!”

หลุ่ยลี่ยักไหล่ “โอเค ไม่ขู่คุณแล้ว ผมไปนอนต่อล่ะ”

หลังจากหลุ่ยลี่ออกไปแล้ว เซี่ยชีหรั่นก็นอนพลิกซ้ายพลิกขวา ทำอย่างไรก็นอนไม่หลับ เท้าที่ยืดออกไปเตะกระเป๋าลงไปอยู่ใต้เตียง แผ่นซีดีหล่นออกมาจากกระเป๋า

เซี่ยชีหรั่นลุกขึ้น หยิบแผ่นซีดีออกมาวางใส่เครื่องเล่น DVD ภาพเบื้องหน้าเริ่มต้นอย่างเลือนรางจนกระทั่งชัดเจนขึ้น “ดื่มนมที่อยู่บนโต๊ะก่อน” เสียงจริงจังของเย่เชินหลินดังขึ้น

เซี่ยชีหรั่นพึมพำว่า “ที่นี่ไม่มีนม คนโหลยโท่ย!”

ภาพเบื้องหน้าหยุดนิ่งกะทันหัน เซี่ยชีหรั่นก้าวขึ้นไปตบโทรทัศน์ โทรทัศน์กระพริบสั่นเล็กน้อย จนกระทั่งหยุดนิ่งอยู่ที่ภาพเย่เชินหลินกำลังพูดอยู่ ไม่ว่าทำอย่างไรก็ไม่ขยับอีก

เซี่ยชีหรั่นขยายภาพฉากหลังตอนที่เย่เชินหลินกำลังพูด สิ่งก่อสร้างที่เป็นฉากด้านหลังถูกขยายใหญ่ขึ้น คนแอฟริกาคนหนึ่งกำลังพูดอะไรอยู่ด้านข้าง มีกังหันลมขนาดใหญ่ ข้างกังหันลมมีก้อนหินที่ถูกจัดวางเป็นสัญลักษณ์โทเทม