ตอนที่ 1315 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1215

ครั้งที่หนึ่ง ครั้งที่สอง เหงื่อผุดขึ้นเต็มหน้าผากเซี่ยชีหรั่นที่ยังคงยืนหยัดกดปั๊มบริเวณทรวงอกของเด็ก “แค่กๆๆ” จู่ๆเด็กก็ไออย่างรุนแรง ลูกอมทรงกลมเม็ดหนึ่งถูกคายออกมาจากปาก

ชายหนุ่มมองเซี่ยชีหรั่นอย่างซาบซึ้งใจ เซี่ยชีหรั่นยิ้ม เตรียมตัวจะเดินจากไป ชายหนุ่มตามมา ชี้รูปที่อยู่ในมือเซี่ยชีหรั่น เอ่ยว่า “สถานที่แห่งนี้ถูกพวกเราเรียกว่าดินแดนแห่งความชั่วร้าย ว่ากันว่าคนที่นี่ล้วนพบกับโชคร้าย ดังนั้นจึงไม่มีใครยินยอมที่จะไปที่นั่น อีกทั้งสิ่งก่อสร้างนี้ก็ไม่ได้อยู่ที่นี่ด้วย อยู่ที่ทางใต้”

เซี่ยชีหรั่นตามหาสถานที่ในรูปใบนี้ตามคำบอกเล่าของชายหนุ่ม ชายคนหนึ่งยืนอยู่ด้านหน้ากังหันลมเงียบๆด้านหนึ่ง “เป็นเขา!” เซี่ยชีหรั่นจำชายหนุ่มที่ถูกถ่ายร่วมเฟรมในรูปภาพได้

“ขอถามหน่อยค่ะ ไม่ทราบว่าคุณรู้จักผู้ชายที่อยู่ในภาพนี้ใช่ไหมคะ” เซี่ยชีหรั่นมองชายหนุ่ม พลางเอ่ย

ชายหนุ่มมองเย่เชินหลินที่อยู่ในรูปแล้วเอ่ยว่า “ผู้ชายคนนี้จากไปตั้งแต่เมื่อวานนี้แล้ว”

“เขาอยู่ที่นี่จริงๆหรือ ทำไมถึงไม่ยอมมาหาฉันกันนะ” เซี่ยชีหรั่นพึมพำกับตัวเอง เงยหน้ามองชายหนุ่มที่ไม่อยู่แล้ว เซี่ยชีหรั่นเดินเข้าไปยังบ้านหลังหนึ่งข้างกังหันลม ดันประตูให้เปิดออก

ประตูส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด รอบด้านสะอาดสะอ้านจนสามารถมองออกว่าเคยมีคนนั่งอยู่ตรงนั้นจริงๆ เงาร่างของคนคนหนึ่งเดินผ่านห้องที่อยู่ข้างๆไป “ใครน่ะ!” เซี่ยชีหรั่นตามไป

ภายในห้องไม่มีใครสักคน เซี่ยชีหรั่นหมุนตัวไปสบตาเข้ากับนัยน์ตาเย็นเยียบคู่หนึ่ง ผู้มาเยือนสวมเสื้อกันลมสีดำ ทั้งศีรษะถูกหมวกคลุมเอาไว้ มีเพียงแค่นัยน์ตาที่เต็มไปด้วยความเย็นชาที่เต็มไปด้วยรังสีฆ่าฟันคู่หนึ่งออกมา

“คุณเป็นใครคะ” เซี่ยชีหรั่นร้องออกมาอย่างตกใจ

มือซ้ายของชายหนุ่มถือมีดแหลมยาวเอาไว้ด้ามหนึ่ง วาดแทงมาทางศีรษะเซี่ยชีหรั่น คนที่อยู่ด้านหลังคว้าปกคอเสื้อเซี่ยชีหรั่นเหวี่ยงไปด้านหลัง

เซี่ยชีหรั่นจำได้ว่านี่คือชายคนที่ตัวเองเห็นแวบๆเมื่อครู่นี้ และเป็นตำรวจที่โอบล้อมตัวเองที่บ้านของเย่เชินหลิน

ชายชุดดำมองเซี่ยชีหรั่นแล้วหมุนตัววิ่งหนีไป คุณไม่เป็นอะไรนะ Bakerเอ่ยถาม เดินไปข้างกายเซี่ยชีหรั่น

“แค่กๆ ขอบคุณค่ะ” เซี่ยชีหรั่นดิ้นรนลุกขึ้นยืน Bakerแสดงหลักฐานของตัวเอง พลางเอ่ยว่า “ผมคือนายตำรวจBaker ตอนนี้ผมมีเหตุผลที่จะสงสัยว่าคุณเกี่ยวข้องกับเรื่องที่ประธานบริษัทเย่ซื่อหายตัวไป ขอให้คุณช่วยกลับไปเข้ารับการสอบสวนกับผมด้วยครับ”

ชายหนุ่มไม่หล่อ ทรงผมสั้นเกรียนและหน้าตาที่ไม่ได้โดดเด่น เมื่อรวมกันแล้วก็ดูเข้มงวดเป็นอย่างมาก เซี่ยชีหรั่นมองไปรอบๆ มีเสียงแผ่วเบาลอยมา “คุณหนีผมไม่ได้หรอก ตัดใจเสียเถอะ”

เซี่ยชีหรั่นเอ่ย พลางก้มหน้าอย่างท้อแท้ “ฉันยังมีเพื่อนอีกคนหนึ่ง รอฉันอยู่ที่บาร์ ฉันไปหาเขาได้ไหมคะ”

“ขอโทษด้วยครับ ตอนนี้ผมจำเป็นต้องควบคุมตัวคุณกลับประเทศ” Bakerใส่กุญแจมือให้เซี่ยชีหรั่น และอีกด้านหนึ่งก็ล็อคไว้กับมือตัวเอง

เซี่ยชีหรั่นถูกพาไปถึงสนามบิน เพิ่งจะลงจากรถ Bakerก็อุ้มเซี่ยชีหรั่นเอาไว้แล้วเข้าไปหลบในรถ ลูกกระสุนลูกหนึ่งเฉี่ยวผ่านถังน้ำมันไป กลิ่นฉุนของน้ำมันเริ่มตลบอบอวลไปทั่ว

“นี่มันเรื่องอะไรกันคะ” เซี่ยชีหรั่นถามด้วยความหวาดกลัว

Bakerเม้มปากหยิบกุญแจมาปลดล็อคกุญแจมือให้เซี่ยชีหรั่น เอ่ยกับเซี่ยชีหรั่นว่า “อีกครู่หนึ่งผมจะคุ้มกันคุณ คุณก็รีบวิ่งหนีไปให้ไกลเลยนะ”

เซี่ยชีหรั่นจับชายหนุ่มเอาไว้ เอ่ยถามว่า “ถ้าอย่างนั้นคุณจะทำอย่างไรล่ะคะ”

“ปกป้องประชาชนเป็นความรับผิดชอบของพวกเรา” Bakerโยนกุญแจมือทิ้งไปอีกด้าน หยิบปืนออกมาจากข้างหลัง ตะโกนว่า “วิ่ง!”

เซี่ยชีหรั่นมองอย่างลึกซึ้งแวบหนึ่ง เดินก้มตัวไปอีกด้าน เสียงแหลมสูงของปืนดังขึ้นที่ข้างหูเซี่ยชีหรั่นตลอดเวลา หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เซี่ยชีหรั่นก็หันหน้าไป Bakerกุมแขนหลบอยู่อีกด้าน ปืนถูกโยนออกไปไกลหลายเมตรแล้ว

เซี่ยชีหรั่นกัดฟัน หมุนตัววิ่งกลับไป หยิบปืนของตัวเองโยนไปด้านหน้าชายหนุ่ม Bakerเก็บปืนที่เซี่ยชีหรั่นโยนมาให้จัดการทิ้งไปคนหนึ่ง คนมากมายมารวมตัวกันมากขึ้นเรื่อยๆ

จู่ๆก็มีรถสามคันขับเข้ามาจากที่ไม่ไกลนัก คนสิบกว่าคนหยิบปืนลงจากรถแล้วยิงกราดครู่หนึ่ง ในไม่ช้าคนพวกนี้ก็จัดการคนที่ตามฆ่าเซี่ยชีหรั่นได้ เซี่ยชีหรั่นเงยหน้า มองชายหนุ่มที่นั่งอยู่หน้ากระจก

แม้ชายหนุ่มจะเปิดเผยเพียงแค่ใบหน้าด้านข้าง แต่ก็ราวกับว่าเคยเห็นที่ไหนมาก่อน เซี่ยชีหรั่นเดินไปทางรถอย่างอดไม่อยู่ แต่ก็ถูกดึงข้อมือกลับมา Bakerตะโกนเสียงดังอย่างมีโทสะว่า “ไม่เห็นหรือว่าตรงนั้นล้วนมีแต่ปืน! ไปที่นั่นก็เหมือนกับไปหาเรื่องตาย!”

Bakerจับเซี่ยชีหรั่นเอาไว้แน่น เซี่ยชีหรั่นคิดจะดิ้นให้หลุดจากมือของBaker ท้ายทอยก็มีความเจ็บแปลบส่งผ่านมา Bakerอุ้มเซี่ยชีหรั่นยัดเข้าไปในรถที่อยู่ด้านข้าง และขับรถจากไปอย่างรวดเร็ว

ชายที่อยู่ในรถขยับนิ้ว สุดท้ายแล้วก็ไม่ได้ทำอะไร เซี่ยชีหรั่นค่อยๆได้สติขึ้นมา จ้องมองชายหนุ่มที่กำลังกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอย่างมีโทสะ

“คุณตีฉันให้สลบทำไมคะ!”

Bakerดันบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปให้เซี่ยชีหรั่น ก้มหน้ากินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเงียบๆ เซี่ยชีหรั่นส่ายหน้า “ไม่กิน!”

Bakerดึงชามบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปคืนมา ฉีกซองแล้วเตรียมตัวจะกินต่อ บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปถูกเซี่ยชีหรั่นแย่งกลับไป เซี่ยชีหรั่นหยิบส้อมขึ้นมาแล้วกินเข้าไปคำโต แต่ยังคงไม่ลืมที่จะมองBakerอย่างดุร้าย

Bakerมองหญิงสาวไฮโซด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย คล้ายกับว่าไม่เหมือนกับผู้หญิงคนอื่นๆเลย ไม่กลัวตาย ทั้งยังมีนิสัยแบบเด็กๆ มีชีวิตรอดอยู่ท่ามกลางการหลอกลวงกันไปมาของพวกไฮโซได้อย่างไรกันนะ

เซี่ยชีหรั่นเรอออกมาครั้งหนึ่ง มองไปทางBakerอย่างระแวดระวัง “อย่างนั้นคุณยังจะจับฉันไหมคะ”

Bakerพยักหน้า “แน่นอนว่าต้องจับ คุณเป็นเพียงคนเดียวที่มีความสัมพันธ์กับเย่เชินหลิน แต่ก็ไม่รู้ว่าทำไม ผมถึงได้ติดต่อเพื่อนร่วมงานในประเทศไม่ได้” เซี่ยชีหรั่นมองBakerที่ขมวดคิ้ว ก็ปลุกความกล้าเอ่ยว่า “ฉันต้องการไปหาคนที่ชื่อข่าหนู เขาจะแสดงให้เห็นว่าบริษัทเย่ซื่อล้วนบริสุทธิ์”

“คุณรู้จักผู้ค้ายาที่ชื่อว่าข่าหนูหรือ” Bakerมองเซี่ยชีหรั่นอย่างแปลกใจ เซี่ยชีหรั่นพยักหน้าเอ่ยว่า “ฉันต้องการไปพบเขาค่ะ”