ตอนที่ 1316 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1216

เซี่ยชีหรั่นคิดจะก้าวเข้าไป แต่Bakerดึงเธอเอาไว้ พร้อมกับส่ายหน้า รถคันหนึ่งขับมาจากที่ไกลๆ ชายที่สวมชุดป้องกันโยนของในมือทิ้งเอาไว้แล้วคิดจะจากไป

ชายผิวดำที่ทั่วร่างเต็มไปด้วยรอยสักเข้าไปแย่งชุดป้องกันที่อยู่ในมือชายหนุ่ม สวมให้กับเด็กหญิงตัวน้อย ผู้คนจำนวนมากขึ้นล้อมอยู่ข้างกายชายชุดขาว

“ส่งเด็กผู้หญิงออกไป ไม่อย่างนั้นเสื้อผ้าของคุณจะถูกดึงทึ้งจนเกลี้ยง ผมว่าร่างกายที่ผอมแห้งของคุณ คงจะติดเชื้อในไม่กี่วันแน่!” ชายที่มีรอยสักเอ่ยอย่างดุร้ายใส่ชายหนุ่ม

ชายหนุ่มมองไปที่เด็กหญิงด้วยความลังเล หน้ากากป้องกันบนศีรษะถูกคนดึงออกไปทันที “ผมรู้แล้วๆ! ผมจะพาเธอไป!”

เซี่ยชีหรั่นรู้ว่าหลายคนนี้ไม่ใช่คนเลว จึงพูดความจริงออกไป “ฉันมาหาข่าหนูค่ะ”

Bakerที่อยากจะห้ามก็ไม่ทันแล้ว ชายหนุ่มเลิกคิ้ว จู่ๆก็หัวเราะออกมา “ได้สิ ผมจะพาพวกคุณไปพบเขา!”

เซี่ยชีหรั่นและBakerถูกมัดเงื่อนอย่างแน่นหนาและนำตัวไปสถานที่แห่งหนึ่ง เซี่ยชีหรั่นมองผู้เฒ่าถือไม้เท้าคนหนึ่งเดินผ่านด้านหน้าตัวเองไปอย่างอึ้งๆ

“คุณย่า ผมบอกแล้วว่าอย่าเดินไปเดินมาในตรงที่ต้อนรับส่วนหน้า หกล้มไปจะทำอย่างไรครับ!” ชายหนุ่มที่มีรอยสักวิ่งเข้าไปประคองผู้เฒ่าไปอีกด้าน จากนั้นค่อยมาพาเซี่ยชีหรั่นและBakerเข้าไปในพื้นที่ด้านในต่อไป

ภายในบ้านหลังหนึ่ง เมื่อชายต่างชาติวัยกลางคนที่สวมเสื้อคอจีนเห็นเซี่ยชีหรั่นแล้วก็เลิกคิ้ว ถามว่า “มาทำอะไรที่นี่หรือ”

เซี่ยชีหรั่นพิจารณาดูบ้านที่มีกลิ่นอายโบราณด้วยความประหลาดใจ ยังมีชายต่างชาติที่สวมชุดสไตล์จีนอีก “ฉันรู้สึกว่าคุณไม่ใช่คนเลว”

“หืม? ทำไมล่ะ” ชายต่างชาติมองเซี่ยชีหรั่นอย่างขบขัน

เซี่ยชีหรั่นเอ่ยว่า “ฉันเห็นว่าพวกคุณเพิ่งจะช่วยชีวิตเด็กผู้หญิงคนหนึ่งเอาไว้ สามารถทำแบบนี้ได้นั้นน่าจะไม่ใช่คนเลว”

“ฮ่าๆๆ” ชายหนุ่มหัวเราะเป็นบ้าเป็นหลัง เมื่อโบกมือ ก็มีคนคนหนึ่งถูกนำตัวเข้ามา เซี่ยชีหรั่นตาเบิกโต “หลุ่ยลี่!”

หลุ่ยลี่ที่ถูกชกต่อยเสียจนหน้าบวมปูดเห็นเซี่ยชีหรั่นแล้ว ก็เอ่ยอย่างยากลำบากว่า “พวกเขาให้ผมบอกเบาะแสของเย่เชินหลิน”

“ถ้าหากคุณรู้สึกว่าผมไม่ใช่คนเลวล่ะก็ ผมสามารถใช้การกระทำมาอธิบายคุณได้นะ” ชายหนุ่มหยิบมีดแทงไปทางหลุ่ยลี่ที่นอนแผ่อยู่บนพื้น

หลุ่ยลี่กุมฝ่ามือกรีดร้องอย่างน่าเวทนา ปลายมีดแหลมคมด้ามหนึ่งทะลุกลางฝ่ามือไปปักกับโต๊ะ

“อย่านะ!” เซี่ยชีหรั่นกรีดร้องตกใจ Bakerมีสีหน้าเรียบเฉย ยื่นมือออกไปปิดตาเซี่ยชีหรั่นเอาไว้ เพื่อบดบังเลือดที่นองที่เต็ม

“ไม่ต้องมอง”

“ลากออกไป” ชายหนุ่มเอ่ยยิ้มๆ เซี่ยชีหรั่นปัดมือBakerออกแล้วพุ่งไปข้างกายหลุ่ยลี่ทันที คนที่กำลังควบคุมตัวถูกท่าทางเกรี้ยวกราดของเซี่ยชีหรั่นทำให้สะดุ้งตกใจ!

ชายสวมเสื้อคอจีนโบกมือให้คนที่จับหลุ่ยลี่เอาไว้ถอยออกไป มองไปที่เซี่ยชีหรั่นอย่างให้ความสนใจ

เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นบนหน้าผากหลุ่ยลี่ เซี่ยชีหรั่นรีบหยิบยาหยุดเลือดต่างๆออกมาจากออกมาจากกล่องยา เพื่อช่วยห้ามเลือดให้หลุ่ยลี่

“ฮ่าๆๆ คุณทำแบบนี้ไปก็ไม่มีประโยชน์” ชายหนุ่มหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง พยักหน้า มีคนเดินเข้ามา คิดจะลากเซี่ยชีหรั่นออกไป

การกระทำหยาบคายที่คาดการณ์เอาไว้ไม่ได้ปรากฏขึ้น เซี่ยชีหรั่นเงยหน้าขึ้น Bakerขวางอยู่ข้างหน้าตัวเอง มองไปที่คนอื่นด้วยท่าทีเย็นชา “ให้เธอได้ทำในสิ่งที่เธอต้องการ”

บรรยากาศตึงเครียด เซี่ยชีหรั่นรีบนำผงยาโรยไปบนหลังมือหลุ่ยลี่ เมื่อเห็นเลือดที่ไหลนองแล้ว น้ำตาก็รินไหลอย่างควบคุมไม่อยู่ “ขอโทษนะ ล้วนเป็นฉันที่ไม่ดีเอง”

หลุ่ยลี่ที่สติสัมปชัญญะเลือนราง มองไปที่เซี่ยชีหรั่นแล้วส่ายหน้าเล็กน้อย หลังจากนั้นก็หมดสติไป คนสองสามคนลากหลุ่ยลี่ออกไป เซี่ยชีหรั่นมองไปทางประตูด้วยความสิ้นหวัง

“คุณพูดว่าคุณต้องการพบชายที่ชื่อเย่เชินหลินคนนั้นหรือ” ชายสวมเสื้อคอจีนเล่นสร้อยข้อมือโพธิ์ในมือ

เซี่ยชีหรั่นคิดจะปาดน้ำตา แต่พบว่ามีน้ำตามากขึ้นเรื่อยๆ แผ่นหลังกว้างบดบังสายตาที่ต้องการสืบหาความจริงและเยาะเย้ยของชายหนุ่มที่มีให้เซี่ยชีหรั่น Bakerหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวออกมาจากกระเป๋ากางเกง

“เมื่อครู่กล้าหาญเสียขนาดนั้น ตอนนี้ทำไมถึงได้ร้องไห้เหมือนกับมนุษย์น้ำตาอย่างนั้นล่ะ!” Bakerตำหนิเสียงเบา แต่น้ำเสียงกลับเต็มไปด้วยความอ่อนโยน เขาไม่เข้าใจโครงสร้างสมองของผู้หญิงคนนี้จริงๆ

“ผมสามารถบอกพวกคุณได้ว่า ทำไมผมต้องซื้อหุ้นบริษัทพวกเขาที่อยู่ไกลขนาดนั้น และก็สามารถบอกถึงทิศทางที่เขาไปได้ ถึงอย่างไรเขาก็ยืนอยู่ตรงที่คุณยืนอยู่เมื่อสองวันก่อนหน้านี้” ชายหนุ่มเอ่ยยิ้มๆ

“คนเลวที่อยู่เบื้องหลังก็คือคุณนั่นเอง!” เซี่ยชีหรั่นเอ่ยออกมาอย่างเกรี้ยวกราด

ชายหนุ่มมองไปทางเซี่ยชีหรั่นนิ่งๆอย่างไม่ยอมรับและไม่ปฏิเสธ แต่Bakerกลับคิ้วขมวดเป็นปม อย่างไรก็ไม่น่าเป็นไปได้ที่จะสามารถหาตัวคนบงการสูงสุดบนห่วงโซ่นี้ได้ง่ายๆ

“จะทำอะไร” เซี่ยชีหรั่นเหลือบตาที่แดงระเรื่อมองไปที่ชายหนุ่ม

ชายหนุ่มเลิกคิ้ว “ช่วยผมส่งสินค้าลอตหนึ่ง”

“สินค้าอะไร” Bakerเอ่ยขึ้นมา

นัยน์ตาสีดำสนิทของชายต่างชาติมองไปที่Baker หลังจากนั้นก็เบนไปที่ร่างของเซี่ยชีหรั่น ริมฝีปากหนาเตอะเอ่ยทีละคำว่า “สิ่งที่คุณต้องทำมีเพียงแค่ดูแลสินค้าลอตนี้ให้ดี ตอนที่กลับมา ผมก็จะบอกเบาะแสของผู้ชายคนนั้นกับคุณเอง”

“ฉันจะเชื่อคุณได้อย่างไร” อารมณ์เซี่ยชีหรั่นกลับคืนสู่สภาพปกติ เธอครุ่นคิดแล้วเอ่ยออกมา