ตอนที่ 1317 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1217

“หม่ามี้ หม่ามี้ครับ!” เสียงอ่อนเยาว์ดังมาจากด้านหลัง เซี่ยชีหรั่นหยุดเท้า นัยน์ตาแสบร้อนขึ้นมา

เธอกัดฟันหลบหลังเสาที่อยู่ด้านข้าง เย่เนี่ยนโม่วิ่งเท้าเปล่าผ่านไป เซี่ยชีหรั่นมองเท้าเย่เนี่ยนโม่ที่เริ่มบวมช้ำขึ้นมาอย่างสงสาร ปิดปากไม่ให้ตัวเองร้องไห้ออกมา

ในสถานการณ์ที่ไม่รู้ว่าใครเป็นมิตรและศัตรู เธอจะไม่ยอมให้เย่เนี่ยนโม่กลายเป็นจุดอ่อนอีกอย่างหนึ่งแน่นอน

“คุณเซี่ย เชิญคุณตามพวกเรามาด้วยครับ สินค้าจัดการเรียบร้อย ตอนนี้เตรียมตัวขนขึ้นเรือได้แล้วครับ” ด้านหลังมีชายประเทศจีนคนหนึ่งมองมาทางเซี่ยชีหรั่นยิ้มๆ

เซี่ยชีหรั่นเดินตามชายหนุ่มไปถึงท่าเรือ เมื่อเห็นเรือสำราญหรูจึงเอ่ยถามว่า “ที่นี่หรือ”

ชายหนุ่มพยักหน้า จู่ๆก็มีคนร่วงลงมาจากเรือสำราญ ตกลงไปในทะเลจนก่อให้เกิดน้ำกระเซ็นตูมใหญ่

เซี่ยชีหรั่นมองไปยังคนที่ถูกคลื่นทะเลพาให้ลอยตัวสูงขึ้นและท้ายที่สุดก็หายลับไปอย่างตกตะลึง จึงเอ่ยขึ้นมาทั้งที่สติหลุดไปว่า “รีบช่วยคนเร็วเข้า!”

ชายหนุ่มยักไหล่ เอ่ยว่า “ไม่ต้องช่วยหรอก ตกลงมาจากที่สูงขนาดนั้น ถูกตีจนสลบไปนานแล้ว”

บนท่าเรือมีชายคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น เส้นผมยุ่งเหยิงสีดำพลิ้วไปตามลม มีรอยแผลเป็นโหดเหี้ยมลากยาวจากหน้าผากมาถึงนัยน์ตา สีหน้าโศกเศร้า

ชายที่ยืนอยู่กับเซี่ยชีหรั่นมีท่าทางจริงจังขึ้นมา ใช้น้ำเสียงหยอกล้อเอ่ยว่า “ถ้าหากไม่อยากกลายเป็นคนที่ถูกโยนลงไปในทะเล ก็อยู่ให้ไกลจากคนคนนั้นหน่อย ในสายตาของคนบ้าอย่างเจสันนั้นไม่มีการแบ่งแยกระหว่างชายหญิง ก่อนหน้านี้ก็บ้าพอแล้ว แต่ช่วงนี้บ้าหนักยิ่งกว่าเดิม จริงๆเลย”

ชายหนุ่มพึมพำ เซี่ยชีหรั่นเงยหน้า ลมทะเลทำให้เธอทำได้เพียงแค่หรี่ตามองพิจารณาชายคนนี้

เมื่อปะทะเข้ากับสายตาของเจสัน เซี่ยชีหรั่นก็นิ่งไปครู่หนึ่ง สายตาของฝ่ายตรงข้ามนั้นเย็นชามาก เมื่อเบนตาสายออกมาแล้ว เซี่ยชีหรั่นก็ขมวดคิ้ว เริ่มถอดเสื้อผ้า

“เขาอยู่ใต้ทะเลนานเกินไป ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไปคงจะไม่เหลือชีวิตอยู่แล้ว!” เซี่ยชีหรั่นกระโดดพุ่งตัวลงไปในทะเล

หาอยู่หลายรอบ ที่แท้ชายร่างท้วมคนนั้นก็หมดสติไปจริงๆ เท้าถูกพืชน้ำพันเอาไว้ เซี่ยชีหรั่นกลั้นหายใจ ในที่สุดก็ดึงเท้าของชายคนนี้ออกมาจากพืชน้ำได้สำเร็จ

เซี่ยชีหรั่นนอนแผ่อยู่บนหาดทราย สูดลมหายใจเฮือกใหญ่ เมื่อเงยหน้าขึ้น ก็ตกตะลึง เมื่อพบว่าชายที่อยู่บนดาดฟ้าเรือยังไม่จากไปไหน

ลมพัดพาให้เส้นผมสีดำนิลของเจสันยุ่งเหยิงยิ่งกว่าเดิม แสงอาทิตย์ที่แสบตาทำให้เซี่ยชีหรั่นมองไม่เห็นสีหน้าของฝ่ายตรงข้าม

รอจนถึงตอนที่คิดจะมองให้ละเอียดอีกนิด เจสันก็หันหน้าจากไปเสียแล้ว

“คนที่ฆ่าคนตายเป็นผักเป็นปลาอะไรพวกนี้ น่ารังเกียจที่สุด!” เซี่ยชีหรั่นงึมงำ ความประทับใจที่มีต่อชายที่ชื่อว่าเจสันนั้นแย่ถึงขีดสุด

“แค่กๆๆ” ชายร่างท้วมไอค่อกแค่กอยู่หลายที ก็ค่อยๆได้สติขึ้นมา เมื่อเห็นเซี่ยชีหรั่น นัยน์ตาก็เป็นประกายวาบ ยื่นมือออกไปอย่างคิดจะจับหน้าอกเซี่ยชีหรั่น

“เพียะๆ!” เซี่ยชีหรั่นง้างฝ่ามือขึ้นสูง มองชายหนุ่มร่างท้วม

“เจ้าอ้วน ไม่ใช่ว่าฉันจะตำหนินายนะ ผู้อื่นเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตนาย เปลี่ยนแปลงนิสัยหื่นกามแบบนี้ของนายสักหน่อยได้หรือไม่ มิน่าสองวันมานี้เจสันถึงได้โยนนายลงทะเลบ่อยๆ นายมีความสนใจในตัวผู้ชายเช่นกันใช่ไหม” ชายหนุ่มหยอกล้อ

“ไร้สาระ บอบอฉันจะบอกนายให้นะว่า ฉันก็แค่หื่นกามเพียงเล็กน้อย เจ้าเจสันนั่นไม่รู้ว่าเป็นอะไร สองวันนี้คิดอยากจะฆ่าฉันตลอด!”

เจ้าอ้วนพล่ามบ่นยืดยาว แต่ว่าก็ไม่ได้มีความคิดแบบนั้นกับเซี่ยชีหรั่นอีกแล้ว เมื่อเห็นเซี่ยชีหรั่นมองมาที่ตัวเองอย่างระแวดระวัง เจ้าอ้วนก็ตบเข้าที่หน้าผาก

“คุณวางใจได้ คุณช่วยชีวิตผม หลังจากนี้ผมจะไม่ทำเรื่องหื่นกามกับคุณอีก อ่อ ไม่สิ ผมจะควบคุมสักหน่อย”

ภาพชายที่โอหังถือดีและสายตาเย็นชาโหดเหี้ยมปรากฏขึ้นในสมองของเซี่ยชีหรั่น จนกระทั่งมือของเจ้าอ้วนยื่นมาลูบใบหน้าตัวเอง

“เพียะๆๆ!” เสียงฝ่ามือดังชัดเจน

“ทำไมกระทั่งลูบหน้าก็ไม่ได้ล่ะ” เจ้าอ้วนกุมใบหน้าที่ถูกตบจนแดง มองไปทางเซี่ยชีหรั่นอย่างได้รับความไม่เป็นธรรม

เมื่อถึงดาดฟ้าเรือ ชายที่ชื่อบอบอคนนั้นก็พาเซี่ยชีหรั่นไปยังห้องห้องหนึ่ง “คนที่พักอาศัยทางด้านนี้ล้วนเป็นผู้หญิงทั้งหมด พวกเรา เหล่าชายหนุ่มล้วนพักอยู่อีกด้านหนึ่ง ต้องการอะไร คุณก็สามารถบอกกับลู่ลู่ที่อยู่ห้องข้างๆได้ เธอคนนี้ไม่เลวเลย”

“เรียกฉันทำไมกัน” เสียงเนือยๆดังขึ้นด้านข้าง เซี่ยชีหรั่นหันหน้าไปมองหญิงสาวใบหน้าฉอเลาะ สวมชุดนอนผ้าไหมที่เอนตัวพิงบานประตูมองมาทางตัวเองอย่างตกใจ

หญิงสาวสวมวิกผมหยิก ทั้งยังตั้งใจแปะไฝเม็ดใหญ่ไว้ข้างปากอันหนึ่ง ริมฝีปากที่ทาลิปสติกสีแดงสดนั้นทำปากจู๋ พูดกับบอบอว่า “นี่คือเม็ดไฝของมาริลีน มอนโรเลยนะ รู้สึกว่าเซ็กซี่มากไหม”

“ที่ประเทศจีน พวกเราเรียกไฝนี้ว่าไฝแม่สื่อ” บอบอเอ่ยด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก เมื่อพยักหน้าให้กับเซี่ยชีหรั่นแล้วก็จากไปอย่างรวดเร็ว

“ชิ ไม่เข้าใจรสนิยมของผู้ชายเลยจริงๆ เธอว่าใช่หรือไม่ล่ะ ที่รัก” หญิงสาวต่างชาติหันมากระพริบตาใส่เซี่ยชีหรั่น หน้าอกอวบอั๋นนั้นเบียดชิดเซี่ยชีหรั่น

เซี่ยชีหรั่นกระอักกระอ่วนจนถอยหลังแล้วถอยหลังอีก เมื่อชนเข้ากับอุปกรณ์ทำความสะอาดกองใหญ่ ก็ล้มหงายหลังไป

“ระวัง ข้างหลังคือแจกัน” ลู่ลู่กรีดร้องเสียงแหลม

มือคู่หนึ่งรองรับเซี่ยชีหรั่นเอาไว้ เซี่ยชีหรั่นคว้าทุกสิ่งที่สามารถคว้าได้ตามความเคยชิน “แควก” หลังจากเซี่ยชีหรั่นยืนได้อย่างมั่นคงแล้ว ก็มองแขนเสื้อเชิ้ตผู้ชายส่วนหนึ่งที่อยู่ในมือตัวเอง