ตอนที่ 1321 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่1221

ในซอกเล็กแคบ จูบของชายหนุ่มหอบลมพายุฝนมา จริงจังและจริงใจ เซี่ยชีหรั่นเชื่อฟัง ในใจอ่อนระทวยจนกลายเป็นลำธารสายเล็กไหลริน เธอรู้ดีเย่เชินหลินไม่มีทางปล่อยให้เธอเดินเดียวดายลำพัง

บดขยี้แล้วบดขยี้อีก ในพื้นที่คับแคบคืออารมณ์ที่ร้อนแรง กระทั่งกระดุมเสื้อที่หน้าอกก็แกะออก เพื่อให้ผิวที่เหนียวเหนอะหนะเย็นสบาย

“ลองดูครั้งหน้าคุณไม่คำนึงความปลอดภัยตัวเองอีกผมจะลงโทษคุณยังไง เจสันหรือก็คือเย่เชินหลินกระซิบ

เซี่ยชีหรั่นใบหน้าแดงเรื่อ มองเย่เชินหลินที่รูปลักษณ์เปลี่ยนไป ถามอย่างใคร่รู้ “รอยแผลเป็นนี่ทำยังไงคะ”

“หนังคน” เย่เชินหลินพูดสั้นกระชับ เซี่ยชีหรั่นตกตะลึง “หรือว่ามีคนชื่อ เจสันจริงๆ แล้วคุณก็...”

เซี่ยชีหรั่นมองเย่เชินหลินประหลาดใจ เย่เชินหลินไม่อยากทำให้เซี่ยชีหรั่นตกใจ จึงไม่ได้ปริปากอะไร

“ตอนนี้พวกเราจะออกไปได้ยังไงคะ” เซี่ยชีหรั่นยื่นหน้าออกไป เห็นชายหนุ่มบนดาดฟ้าเรือก็รีบหดหัวกลับมา

เย่เชินหลินส่ายหน้า “ยังไงก็ต้องมีโอกาส”

เวลาเหมือนหยุดนิ่ง เซี่ยชีหรั่นครุ่นคิดแล้วถาม “ตอนนั้นทำไมคุณอยากจะโยนไอ้อ้วนลงทะเลคะ”

เย่เชินหลินไม่ตอบ แต่สีหน้าเปลี่ยนไปนิดหนึ่ง เซี่ยชีหรั่นถามอย่างระมัดระวัง “หรือว่าเพราะเขาหมกมุ่นทางด้านนี้”

เย่เชินหลินใช้มือที่เมื่อครู่อยู่ด้านหลังเซี่ยชีหรั่นตอบคำถามนี้อ้อมๆ

”ขนุนที่มีตะปูปักต้องกินให้หมด” เย่เชินหลินพูดจริงจัง เห็นเซี่ยชีหรั่นทิ้งผลไม้หลายครั้ง เขาก็แทบอยากจะจับเธอขึ้นเตียงสั่งสอน!

“ยี้ ขนุนที่มีรสชาติสนิมนั่นกินไม่ลงจริงๆ” เซี่ยชีหรั่นบ่นพึมพำ สองคนสนทนาต่อปากต่อคำกัน

ท้องฟ้าสว่างแล้ว เย่เชินหลินมองเซี่ยชีหรั่นที่หลับลึกในอ้อมกอดของตัวเอง

เซี่ยชีหรั่นหลับลึกมาก สองมือยังกำปกเสื้อเย่เชินหลินแน่น ท่าทางรู้สึกไม่ปลอดภัย เสียงดังมาจากทางดาดฟ้าเรือ เซี่ยชีหรั่นกะพริบตาตื่นขึ้นจากหลับใหล

มองเย่เชินหลินอยู่นานถึงนึกออกว่าชายคนนี้คือเย่เชินหลิน เย่เชินหลินกะพริบตาบอกให้เซี่ยชีหรั่นอย่าส่งเสียงดัง

“เมื่อไหร่จะถึงแอฟริกา ครั้งนี้ขนของนานไปแล้ว” เสียงลู่ลู่ที่ดังขึ้นบ่งบอกความไม่พอใจ

“ใครจะไปนึกระหว่างทางจะเจอโจรสลัด จนต้องเปลี่ยนเส้นทาง เดี๋ยวเร่งเดินทาง อย่าให้คนบนเรือลำเมื่อวานเห็นพวกเราละกัน”

“แล้วสินค้าพวกนั้นทำยังไงดี” บอบอถามเบาๆ เย่เชินหลินพยักหน้าให้เซี่ยชีหรั่น ออกมาจากซอกหลืบ ยืนท่ามกลางกลุ่มคนเหมือนไม่รู้เรื่องอะไร

“เจสัน ทำไมเมื่อกี้ข้าไม่เห็นแก แกขึ้นมาด้วยหรือ” ลู่ลู่ถามอย่างแปลกใจ เย่เชินหลินมอง ลู่ลู่แวบหนึ่ง ในดวงตามีความหมายลึกซึ้ง ก้มหน้าอาย “อาจจะเป็นเพราะฉันเพิ่งตื่นนอนก็เลยยังไม่ได้เช็ดขี้ตาให้สะอาด!”

“ไม่ว่ายังไง หาคนให้เจอก่อนแล้วค่อยว่ากัน” กัปตันเรือเพิ่งจะตื่นนอน น้ำเสียงยังอู้อี้

พวกเขาเดินออกไปข้างนอก เซี่ยชีหรั่นย่องเงียบออกมา มองประตูที่อยู่ด้านหลังลังเล สุดท้ายยังคงแอบเดินย่องกลับไปที่ห้อง

เมื่อถึงเตียงเซี่ยชีหรั่นก็นอนหลับอุตุ กระทั่งมีเสียงหนึ่งปลุกให้ตื่น “ลู่ลู่เธอมีกุญแจห้องนอนฉันได้ไง”

เซี่ยชีหรั่นถามแปลกใจ ขยี้ตามอง ลู่ลู่ ลู่ลู่ ชี้ไปที่ประตูที่ถูกทุบพังจนง่อนแง่น “ฉันเคาะประตูแล้ว คุณไม่ได้ขานรับ ก็เลยจำเป็นต้องใช้วิธีพิเศษ”

“ตอนนี้กินข้าวกลางวันหรือข้าวเย็นล่ะ” เซี่ยชีหรั่นรู้ว่าเฉพาะตอนกินข้าวสาวใหญ่คนนี้ถึงจะมาเรียกตนเอง เซี่ยชีหรั่นนึกถึงที่เย่เชินหลินให้ลู่ลู่ เรียกเธอกินข้าว ในใจก็รู้สึกหวานชื่น

“ไม่ใช่ทั้งนั้น มื้อนี้หรูหราพิเศษ!” ลู่ลู่ ลูบอกแน่นจนเซี่ยชีหรั่นขนลุก หน้ายังไม่ทันล้าง เซี่ยชีหรั่นตามลู่ลู่เดินไปห้องโถง

“โอ๊ะ เจ้าหญิงคนสวย พวกเราเจอกันอีกแล้ว!” ผู้ชายบนเรือเมื่อวานยิ้มทักทาย

เซี่ยชีหรั่นมองไปรอบๆ แปลกใจ มีแต่ไอ้อ้วนที่สีหน้าขัดเคือง

ชายหนุ่มเดินไปตรงหน้าเซี่ยชีหรั่นคุกเข่าข้างหนึ่งลงแล้วหยิบกล่องออกมา พอเปิดออกก็เห็นแหวนวงใหญ่ส่องแสงประกายวิบวัย

“ผมเป็นเจ้าชายเกาะอิสระเล็กๆ ผมออกทะเลหวังจะแสวงหาความสุขของตัวเองมาตลอด เมื่อวานตอนที่คุณจากไปผมก็รู้ทันที ความสุขของผมก็คือคุณ มาเป็นชายาของผมเถอะครับ ผมจะจัดงานแต่งงานที่หรูหราที่สุดในโลกให้คุณ ชนชั้นสูงทั่วโลกจะต้องอวยพรให้พวกเรา”

ชายหนุ่มองเซี่ยชีหรั่นลึกซึ้ง เซี่ยชีหรั่นหันไปอยากจะมองเย่เชินหลิน กลัวจะถูกจับได้จึงได้แต่อดทนไว้

“ที่จริง...” เซี่ยชีหรั่นกลืนน้ำลายยากลำบาก รู้สึกว่ามีสายตาที่ไม่ตั้งใจมองมาที่ตนเอง เซี่ยชีหรั่นขยับมุมปากโดยไม่รู้ตัว