ตอนที่ 1320 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1220

“เกาะเล็กๆ ตาน้ำ” เจสันเอ่ยออกมาสั้นๆแต่ได้ใจความ

กัปตันเรือมองไปที่ทุกคนแล้วเอ่ยว่า “วันนี้ตอนเช้าเห็นเกาะเล็กๆเกาะหนึ่งจริงๆ ตอนนี้แบ่งกลุ่มกัน ทุกกลุ่มสองคนไปตามหาตาน้ำบนเกาะ”

เจ้าอ้วนเดินไปหยุดอยู่หน้าเซี่ยชีหรั่น มองเซี่ยชีหรั่นยิ้มๆ “ที่รัก อยู่กลุ่มเดียวกับผมเถอะ ผมจะปกป้องคุณเอง”

เซี่ยชีหรั่นกุมหน้าอกแล้วหลบไป “ฉันว่าฉันอยู่กลุ่มเดียวกับบอบอแล้วกัน”

บอบอเอ่ยด้วยความประหลาดใจ “ผมนึกว่าคุณจะอยู่กลุ่มเดียวกับเจสันเสียอีก?” เซี่ยชีหรั่นหันไปสบตากับเจสันพอดี และเบนหน้าหลบไปอย่างรวดเร็ว

“บอบอ ฉันจะอยู่กลุ่มเดียวกับคุณค่ะ”

“อย่างนั้นก็พอดีเลย เจสันพวกเรามาอยู่กลุ่มเดียวกันเถอะ” ลู่ลู่ออดอ้อน แนบร่างเข้ากับแขนของเจสัน เซี่ยชีหรั่นใช้สายตาเหลือบมองลู่ลู่ที่พิงเข้ากับแขนของเจสัน จิตใต้สำนึกก็หวังว่าเจสันจะปฏิเสธ

เจสันไม่พูดอะไร ยอมรับโดยปริยาย เซี่ยชีหรั่นขยี้เท้า เดินนำออกไปจากประตูห้องโดยสาร เมื่อเรือเข้าใกล้ฝั่ง ก็เป็นผู้นำขึ้นฝั่งไปก่อน

“คุณรอผมก่อน จะเดินเร็วไปไหนกัน!” บอบอตามเซี่ยชีหรั่นมา เดินตามด้านหลังเธอ เซี่ยชีหรั่นฟาดพงหญ้าด้วยความอึดอัดและไม่พูดอะไร

มีเสียงฟ่อดังออกมาจากพงหญ้า บอบอครางออกมาครั้งหนึ่ง เซี่ยชีหรั่นหันหน้าไป ก็เห็นบอบอที่มีสีหน้าขาวซีดสบตากับงูหลามที่พาดตัวอยู่บนต้นไม้ตัวหนึ่ง

“ทำอย่างไรดี” บอบอมองเซี่ยชีหรั่น น้ำเสียงสั่นเทาเล็กน้อย “คุณอย่าขยับเด็ดขาดนะ ขยับแล้วมันจะกัดผม”

เซี่ยชีหรั่นพยักหน้า นึกถึงคำพูดของบอบอแล้วก็รีบหยุดศีรษะเอาไว้ เวลาผ่านไปแต่ละนาที แต่ละวินาที เซี่ยชีหรั่นกัดฟัน ยกมือขึ้นเหวี่ยงท่อนไม้ในมือไปมา

งูหลามถูกดึงดูดความสนใจได้อย่างรวดเร็ว จึงเบนสายตาออกจากร่างของบอบอ บิดลำตัวอวบอ้วนมาจ้องเซี่ยชีหรั่น เธอสามารถมองเห็นเกล็ดบนลำตัวของงูได้อย่างชัดเจน เซี่ยชีหรั่นเหงื่อออกชุ่ม

หางตากวาดผ่านร่างของบอบอ เซี่ยชีหรั่นเบิกตากว้างในทันที ร่างของบอบอเคลื่อนถอยหลังไม่หยุด หลังจากนั้นก็หลบเลี่ยงเซี่ยชีหรั่น วิ่งหน้าตั้งหนีไป

งูหลามถูกทำให้ตระหนก จึงแลบลิ้นอ้าปากกว้างพุ่งเข้าหาเซี่ยชีหรั่น “ปังๆ!” เสียงปืนดังขึ้นในพื้นที่กว้างสองครั้งติด

เซี่ยชีหรั่นหันไป มองไปยังเจสันที่ถือปืนอยู่อย่างอึ้งๆ หยดน้ำตาร่วงหล่นอย่างกลั้นเอาไว้ไม่อยู่ เจสันขมวดคิ้ว ดึงเซี่ยชีหรั่นมา เซี่ยชีหรั่นขาอ่อนแรง ทรุดตัวลงนั่งบนพื้น

“ยืนขึ้นมา” เจสันเอ่ยเรียบๆ

เซี่ยชีหรั่นส่ายหน้า สีหน้าขาวซีด เบื้องหน้าปรากฏแผ่นหลังกว้าง เจสันนั่งยองๆอยู่หน้าเซี่ยชีหรั่นเงียบๆ

“ไม่ต้องหรอก ถ้าหากว่าคุณไม่ใช่เย่เชินหลิน ฉันก็ไม่ต้องการความช่วยเหลือจากคุณ” เซี่ยชีหรั่นฝืนตัวเองให้ลุกขึ้นยืน การหลบหนีไป เมื่อเจอเรื่องเดือดร้อนของบอบอ ทำให้เธอเกิดความระแวดระวังต่อคนเหล่านี้

อาการวิงเวียนเกิดขึ้นชั่วครู่ เมื่อเซี่ยชีหรั่นได้สติคืนมา ตัวเองก็ถูกเจสันอุ้มเอาไว้ในอ้อมแขนแล้ว เจสันก้าวเท้ายาวตรงไปข้างหน้า เซี่ยชีหรั่นที่อยู่ในอ้อมแขนของเจสัน ก็รู้สึกถึงความคุ้นเคยเล็กน้อย

มือคู่นั้นลูบตาของเจสันอย่างอดไม่อยู่ “สิ่งนี้คงจะไม่ได้แปะลงไปง่ายขนาดนั้นหรอกนะ” เซี่ยชีหรั่นถามหยั่งเชิง

เจสันก้มหน้ามองเซี่ยชีหรั่น โดยไม่พูดอะไร เซี่ยชีหรั่นก็รู้สึกว่ามือของฝ่ายตรงข้ามขยับ และคลายออกโดยไม่รู้ตัว

“อ๊ะ!” เซี่ยชีหรั่นร้องออกมาสั้นๆ หลังจากนั้นก็ถูกกอดแล้วกลิ้งลงจากเขาไปด้วยกันอย่างรวดเร็ว

“กอดผมแน่นๆ” เจสันเอ่ยเสียงต่ำ มือคู่นั้นปกป้องเซี่ยชีหรั่นเอาไว้ โอบเซี่ยชีหรั่นเอาไว้ในอ้อมแขนอย่างแน่นหนา

ทั้งคู่กลิ้งลงมาตามไหล่เขา และหยุดลงในที่สุด เจสันครางออกมา มือที่กอดเซี่ยชีหรั่นเอาไว้ยังคงไม่ได้คลายออก

“คุณไม่เป็นอะไรใช่มั้ย” เซี่ยชีหรั่นยื่นหน้าออกมา ใบหน้าของเจสันมีร่องรอยจากการถูกบาด

“ลุกขึ้นก่อน” เจสันเอ่ยเรียบๆ เซี่ยชีหรั่นลุกขึ้น เจสันโงนเงนลุกขึ้นยืน เดินไปด้านหน้าไม่กี่ก้าวก็ร่วงลงไปในหลุมแห่งหนึ่ง

“ดวงตาของคุณ?” เซี่ยชีหรั่นเอ่ยอย่างลังเล ยื่นมือออกไปโบกด้านหน้าเจสัน จุดโฟกัสรูม่านตาของเจสันไม่ได้อยู่ที่มือของเซี่ยชีหรั่น

“อีกครู่หนึ่งก็ดีขึ้นเอง” เจสันหมุนตัวหันหน้าไปหาทะเล และไม่ได้สนใจเซี่ยชีหรั่นอีก

“เฮ้! พวกนายยังอยู่ดีไหม” เจ้าอ้วนวิ่งมาจากที่ไกลๆ เซี่ยชีหรั่นมองเจสัน เจสันพยักหน้า เซี่ยชีหรั่นถึงได้โบกมือให้เจ้าอ้วน

“ทำไมพวกนายสองคนถึงได้อยู่ด้วยกันล่ะ” เจ้าอ้วนมองเซี่ยชีหรั่นด้วยความไม่เต็มใจ บอบอที่อยู่ข้างๆมองเซี่ยชีหรั่นด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน เซี่ยชีหรั่นประคองเจสัน พลางเอ่ยว่า “ดูเหมือนว่าเจสันจะ...อ๊ะ!” เมื่อหันหน้าไป เจสันก็จูบตัวเอง

“พวกนายสองคน!” เจ้าอ้วนตะโกนด้วยความโมโห!

เซี่ยชีหรั่นมองคนที่จากไปด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึกอย่างอึ้งๆ เมื่อครู่มีความรู้สึกคุ้นเคยมากเกินไป คุ้นเคยเสียจนเธอไม่อยากต่อต้าน ชายหนุ่มที่รูปร่างหน้าตาไม่เหมือนเย่เชินหลินเลยแม้แต่น้อย จูบของเขา ตัวเองกลับไร้ซึ่งหนทางในการต่อต้าน!

“เจสันเป็นอะไรไปน่ะ เมื่อครู่นี้คุณอยากจะพูดว่าอะไรนะ” บอบอคว้าประเด็นสำคัญเอาไว้