ตอนที่ 1319 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1219

เซี่ยชีหรั่นรีบโบกมือปฏิเสธ “ฉันไม่ต้องการผู้ชายค่ะ ที่ฉันต้องการคือดอกไม้!”

หญิงสาวมองเซี่ยชีหรั่นด้วยความลำบากใจ เมื่อพยักหน้าแล้วก็วิ่งหายไป ครู่หนึ่งก็นำชายหนุ่มอินเดียมาคนหนึ่ง ผลักเซี่ยชีหรั่นเข้าไปในห้องโดยไม่ฟังคำอธิบายใดๆ และพูดรัวๆ “สองคนลด 20%!”

เซี่ยชีหรั่นยิ้มเจื่อนๆ มองชายหนุ่มสองคนที่ยืนอยู่อีกด้าน ชายหล่อเหลาสองคนมองเซี่ยชีหรั่นด้วยสายตาเป็นประกายเล็กน้อย

“พวกคุณอย่าถอดเสื้อผ้านะ!” เซี่ยชีหรั่นกรีดร้อง ชายหนุ่มสองคนตรงหน้าเริ่มถอดเสื้อผ้า เผยให้เห็นเรือนร่างกำยำ

“ปัง!” บานประตูถูกคนถีบให้เปิดออก เจสันเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเย็นชา สายตาตกอยู่บนร่างเซี่ยชีหรั่นที่ลนลานจนทำอะไรไม่ถูก หลักจากนั้นก็เป็นชายหนุ่มที่กำลังถอดกางเกง

“ไสหัวไป” เจสันเอ่ย

ชายหนุ่มสองคนเลิกคิ้ว เดินไปหยุดอยู่หน้าเจสัน ใบหน้าเต็มไปด้วยแววยั่วยุท้าทาย เซี่ยชีหรั่นมองภาพเบื้องหน้าด้วยความกังวลใจ พลางครุ่นคิดว่าจะหยุดเหตุการณ์นี้อย่างไร เจสันเดินไปที่หน้าต่าง ยื่นมือออกไปดึงผ้าม่านลงมาคลุมศีรษะเซี่ยชีหรั่นเอาไว้

รอจนตอนที่เซี่ยชีหรั่นดิ้นหลุดออกมาอย่างไม่ง่าย บนพื้นก็มีชายหนุ่มสองคนนั้นนอนพังพาบอยู่แล้ว ทั้งร่างชายหนุ่มถูกเจสันใช้ผ้าม่านห่อเอาไว้

เขาเดินไปหยุดอยู่ข้างกายเซี่ยชีหรั่น คว้าแขนของเธอแล้วเดินไปข้างนอก เซี่ยชีหรั่นก้มหน้าแล้วรีบก้าวตามไป

“พวกคุณยังไม่ได้จ่ายเงินเลยนะ! มาใช้บริการผู้ชายแล้วจะไม่จ่ายเงินได้อย่างไร” หญิงสาวที่ตามอยู่ด้านหลังสองคนเอ่ยขึ้น

“ฉันเปล่านะ ฉันมาซื้อดอกไม้ต่างหาก” เซี่ยชีหรั่นงึมงำ

เจสันหันหน้าไปมองเซี่ยชีหรั่น มุมปากโค้งขึ้น

เมื่อครู่นี้เขายิ้มหรือ ชายหนุ่มที่ไม่ยอมแม้กระทั่งจะพูดจา เพิ่งยิ้มเมื่อครู่นี้หรือ เซี่ยชีหรั่นตาค้าง ถูกชายหนุ่มลากให้เดินออกไปจากบ้านหลังสีแดง

เมื่อหันไป ประตูห้องด้านข้างก็เปิดออก ชายคนหนึ่งจูบริมฝีปากหญิงสาว หญิงสาวจึงตบเข้าที่ไหล่ชายหนุ่มเล็กน้อย เซี่ยชีหรั่นมองภาพเบื้องหน้าตาค้าง ที่แท้การซื้อดอกไม้ในที่แห่งนี้ก็หมายถึงการซื้อบริการชายหนุ่มหรอกหรือ?

“ขอบคุณคุณนะคะ” เซี่ยชีหรั่นสะบัดมือเจสันออก เจสันดึงมือกลับมาสอดเข้าไปในกระเป๋ากางเกง “อืม”

“ใช้การกระทำมาขอบคุณ” จู่ๆเจสันก็เอ่ยออกมา เซี่ยชีหรั่นมองเจสันที่หมุนตัวจากไปแล้วด้วยความสงสัย ไม่รู้ว่าสิ่งที่ฝ่ายตรงข้ามพูดนั้นหมายความว่าอะไร

บนโต๊ะเต็มไปด้วยผักอีกครั้ง เจ้าอ้วนครุ่นคิด “แต่ก่อนชอบกินเนื้อมากที่สุดไม่ใช่หรือ ทำไมจู่ๆถึงได้กินแต่ผักกันเล่า ฉันได้กลิ่นนี้แล้วก็อยากจะอ้วก!”

เซี่ยชีหรั่นมองเจสันด้วยความประหลาดใจแวบหนึ่ง ชายหนุ่มที่อยู่ตรงข้ามกินสิ่งที่อยู่ในจานอาหารของตัวเองด้วยสีหน้าเฉยเมย และท่าทางที่ไม่ใส่ใจผู้คนรอบด้าน

“ที่รัก มีสาวงามปรากฏตัวขึ้นบ้างไหม จะต้องมีแน่ๆเลยสินะ” เจ้าอ้วนเขยิบมาอยู่ข้างเซี่ยชีหรั่น พลางมองเธอ

“ดังนั้นทั้งๆที่ครั้งที่แล้วนายถูกคนข้างในจับไปจนไม่เหลือกระทั่งกางเกงในเอาไว้ ตอนนี้ก็ยังอยากจะไปอีกครั้งหรือ” บอบอเยาะเย้ยเจ้าอ้วน

เจ้าอ้วนงึมงำตอบ “ผู้ชายพวกนั้นทั้งละโมบและป่าเถื่อน ฉันคิดดูแล้ว ถ้าคนพวกนั้นรู้ว่าฉันอยู่ที่นี่แล้วไม่ยอมไปหา พวกเขาจะต้องถลกหนังฉันแน่ๆ”

เซี่ยชีหรั่นก้มหน้ากินผักในจานข้าวของตัวเอง ตัดสินใจแล้วว่าจะเก็บเรื่องน่าอับอายที่ตัวเองพบมาเอาไว้ ปล่อยให้มันเน่าสลายไปในใจของตัวเอง

จานผลไม้ที่ถูกตะปูทิ่มอย่างไม่เป็นระเบียบถูกส่งมา เซี่ยชีหรั่นวางแอปเปิ้ลที่มีน้ำจากสนิมเหล็กอยู่ไว้ข้างๆด้วยความรังเกียจ

สายตาคู่หนึ่งกวาดมองผ่านไป เจสันมองเซี่ยชีหรั่นนิ่งๆ เซี่ยชีหรั่นหยุดการกระทำ มองเจสันด้วยความสงสัยแล้วจิ้มแอปเปิ้ลขึ้นมา เจสันก้มหน้า แต่เมื่อวางแอปเปิ้ลกลับไป เจสันก็เงยหน้าขึ้นมาอีก

เซี่ยชีหรั่นมองเจสันที่เลิกคิ้วมองตัวเอง แววตานั้นมองเห็นอารมณ์ได้ไม่ชัดเจน เหมือนกับแฝงไปด้วยความขบขัน? เซี่ยชีหรั่นหลับตาลงกินแอปเปิ้ลที่มีน้ำสนิมเหล็กเข้าไป แต่เมื่อลืมตาขึ้น สายตาของฝ่ายตรงข้ามก็มองไปทางอื่นแล้ว!

“ฉันไม่สนๆ! เจสันเมื่อครู่นี้นายมองเซี่ยชีหรั่นอยู่ตั้งนานสองนาน ฉันก็อยากได้แบบนั้นด้วย!” ลู่ลู่ทำปากจู๋ เขยิบเข้าไปข้างกายเจสัน

เจสันเอนร่างไปด้านหลัง ปล่อยให้ลู่ลู่โผเข้าหาความว่างเปล่า ตะเกียบคู่หนึ่งจิ้มเข้าไปในจมูกลู่ลู่ “วันนี้ถึงตาเธอแล้ว”

“ชิ น่าเกลียดที่สุด ไม่ง่ายเลยที่วันนี้นายจะไม่ลงมือกับฉัน แต่ทำเพียงแค่จิ้มจมูกฉัน” ลู่ลู่ลุกขึ้นยืน เดินบิดเอวส่ายสะโพกไปยังห้องเก็บของ เมื่อออกมาอีกครั้งก็หิ้วขนมปังและนมออกมาถังใหญ่

“จะไปไหนหรือ ต้องการให้ฉันช่วยไหม” เซี่ยชีหรั่นวางมีดและส้อมในมือ พลางเอ่ยถาม

“เรื่องนี้เธอช่วยไม่ได้หรอก” ลู่ลู่ที่หิ้วกระป๋องนมด้วยความยากลำบาก ดันประตูให้เปิดแล้วเดินจากไป

“ตึงๆๆ” เสียงดังเป็นจังหวะดังขึ้นบนทางเดิน เซี่ยชีหรั่นพาดตัวอยู่บนพื้น แนบใบหูเข้ากับดาดฟ้าเรือ เสียงเป็นจังหวะนั้นดังขึ้น

เซี่ยชีหรั่นพยายามเดินด้วยเท้าเปล่าไปจนถึงทางขึ้นลงบันไดที่เคยเห็นก่อนหน้านี้ ทางขึ้นลงบันไดมีถังเปล่าใบหนึ่งวางอยู่ เป็นใบที่ลู่ลู่ถือไปในช่วงบ่าย

เซี่ยชีหรั่นเดินลงไปด้านล่างด้วยความลังเล บันไดยาวมาก เธอจับราวบันไดขณะที่เดินลงบันได เมื่อเท้าแตะลงบนพื้น ก็เป็นใต้ท้องเรือแล้ว ไม่ว่าอะไรก็ไม่มี มีเพียงแค่ธัญพืชและแป้งสาลี

เซี่ยชีหรั่นหันหน้าคิดจะกลับไป แต่เสียงเป็นจังหวะก็ดังขึ้นอีกครั้ง เธอเดินตามเสียงนั้นไป พยายามยกแป้งสาลีทั้งสองถุงออก หลังถุงแป้งมีกำแพงกั้นอยู่

เซี่ยชีหรั่นใช้มือเคาะดู ไม่พบร่องรอยอะไร เสียงที่ดังขึ้นแต่เดิมก็หายไปไม่เหลือแล้ว เซี่ยชีหรั่นย้ายของกลับไปยังตำแหน่งเดิม

และกลับขึ้นไปตามเส้นทางเดิม เซี่ยชีหรั่นเดินกลับไปยังทางขึ้นลงบันได หยิบพลั่วขึ้นมาอันหนึ่ง คิดจะกลับลงไปดูว่ามีรอยแยกบ้างหรือไม่ต่อไป เปลวไฟในที่ห่างไกลดึงดูดความสนใจของเซี่ยชีหรั่น