ตอนที่ 1323 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่1223

ลมพายุฝนนอกหน้าต่างซาลงมาก บนโต๊ะอาหารเงียบสงบ เซี่ยชีหรั่นยิ้มพูดกับแม่ครัว “ขอขนมปังกับผักเพิ่มหน่อยได้มั้ยคะ หลังออกแรงหนักฉันหิวมาก”

เย่เชินหลินมองเซี่ยชีหรั่นไม่แสดงอารมณ์ยัดขนมปังในกระเป๋าเสื้อตัวเองอย่างยากลำบาก มุมปากกระดก หยิบแอปเปิ้ลขึ้นมาเงียบๆ

“ไอ้อ้วนปกติหนักจะตาย ไม่น่าเชื่อถูกคลื่นซัดไปแล้ว มิน่าเมื่อวานไม่เห็นเขาเลย” ลู่ลู่ มองเย่เชินหลินกะลิ้มกะเหลี่ย พลางพูดเรื่อยๆ ไม่ใส่ใจ

เซี่ยชีหรั่นนึกถึงใบหน้าอ้วนตุ๊ต๊ะนั่นก็อดถามไม่ได้ “เขาเป็นเพื่อนสนิทของพวกคุณใช่มั้ย”

“ฮ่าๆๆ คุณนึกว่าดูวันพีซอยู่หรือไง เพื่อนสนิทสร้างขึ้นบนผลประโยชน์เสมอ” ลู่ลู่ หัวเราะจนตัวคลอน

ประตูถูกเปิดออก บอบอพาอากาศชื้นเข้ามา สีหน้าแย่ขณะนั่งลง

เซี่ยชีหรั่นอึ้ง พยายามรักษาอารมณ์ให้ปกติ ลู่ลู่ พูดซ้ำเติม “ดูท่าคงจะหาไม่เจออีกแล้ว คนหายตอนแกเข้าเวร แกก็ต้องเป็นคนรับผิดชอบ”

บอบอซดน้ำแกง หยิบช้อนจ้วงก้นชามแรงๆ พูดอย่างไม่พอใจ “ทั้งเรือถึงจะใหญ่ยังไง ข้าก็หาหมดแล้ว ยกเว้น...”

ทันใดนั้นสายตาบอบอชำเลืองมองเซี่ยชีหรั่นกับเย่เชินหลิน “เจสัน แกคงไม่ถือสาให้ข้าเข้าไปดูในห้องหน่อยใช่มั้ย”

เย่เชินหลินยักคิ้วเป็นการตอบตกลง บอบอลุกขึ้น เซี่ยชีหรั่นที่นั่งอยู่ยากจะสงบจิตสงบใจ

ขาถูกสะกิดเบาๆ เซี่ยชีหรั่นเงยหน้าขึ้น เย่เชินหลินขยิบตาให้เธอ สีหน้าราบเรียบ ครู่ใหญ่ก็เห็น บอบอสีหน้าซีดเซียวเดินกลับมา

“เจสัน ที่แท้มีของแบบนี้ไม่ชวนพี่น้องมาดู นี่คงไม่ใช่สาเหตุที่ปกติแกดุขนาดนั้น กลัวพวกเราจะเจอของพวกนี้ในห้องหรือไง”

บอบอโยนนิตยสารเอวีลงบนโต๊ะ เซี่ยชีหรั่นชำเลืองมองภาพอะร้าอร่ามบนนิตยาสารถึงกับสะดุ้ง

แม้ว่าเธอจะรู้ว่า เจสันตัวจริงเป็นคนทิ้งไว้ เซี่ยชีหรั่นยังแอบมองเย่เชินหลิน เจอเข้ากับรอยยิ้มหยอกล้อของเชินหลิน

“ตอนนี้เหลือแต่คุณแล้ว” สายตาบอบอมองมาทางเซี่ยชีหรั่น ไม่ได้นอนเป็นเวลานานทำให้ตาของเขาแดงก่ำ ดูแล้วน่ากลัว

เซี่ยชีหรั่นรู้ว่าการปิดบังลับๆ ล่อๆ จะทำให้เขาสงสัย จึงพยักหน้านิดๆ “แต่ฉันต้องกลับไปเก็บของหน่อย มีแต่ของผู้หญิง”

บอบอเลิกคิ้ว “ไม่เป็นไร ผมไม่ดูหรอก”

บอบอไปแล้ว สีหน้าเซี่ยชีหรั่นก็ซีดเผือด คิดอยู่นานก็เดินตามไป ตาม บอบอไปทันลองเลียบเคียงถาม “ถามหน่อยสิพวกเราทำของอะไรหายกันแน่”

“ลิงตัวหนึ่ง มันไม่เชื่อฟังวิ่งหนีหายไป” บอบอตอบอย่างไม่แยแส

เซี่ยชีหรั่นมองใบหน้าด้านข้างของบอบอในใจยิ่งรู้สึกโกรธ แต่ก็ยิ่งกังวล ไม่รู้ไห่โจ๋ซวนซ่อนตัวดีแล้วหรือยัง

ประตูห้องถูกกระชากเปิด เซี่ยชีหรั่นพุ่งเข้าไปหน้าสุด ในห้องมีแต่เฟอนิเจอร์ที่ยังไม่ทันวางกลับที่เดิม

บอบอกวาดสายตามองในห้อง ทันใดนั้นก็ก้มลงดูใต้เตียง สีหน้าแปลกๆ เซี่ยชีหรั่นใจเต้นโครมคราม ก้มลงมองบ้าง บราชิ้นหนึ่งหล่นอยู่ใต้เตียง

ใบหน้าเซี่ยชีหรั่นแดงก่ำ บอบอเงยหน้าขึ้นมายิ้มเจื่อนมองเซี่ยชีหรั่น “ผมไม่เห็นอะไรทั้งนั้น”

เดินไปที่ตู้เสื้อผ้า เซี่ยชีหรั่นใจหายวาบ ตอนแรกไห่โจ๋ซวนซ่อนในตู้เสื้อผ้า ครั้งนี้คงไม่ได้ซ่อนในตู้เสื้อผ้าอีกนะ

“เอี๊ยดอ๊าด” มีเสียงดังออกมาจากในตู้เสื้อผ้า บอบอ มองเซี่ยชีหรั่นแวบหนึ่งอย่างมีความหมาย ยื่นมือไปเปิดตู้เสื้อผ้า

“โครมม!” กองเสื้อผ้าทั้งหมดร่วงหล่นใส่หน้า บอบอเซี่ยชีหรั่นอุทาน “ไม่เป็นไรใช่มั้ย!”

บอบอถูกราวเสื้อผ้าทุบเข้าจนมึนหัว ครู่ใหญ่ถึงลุกขึ้นยืนมองเซี่ยชีหรั่นเหลือเชื่อ “ปกติคุณเก็บเสื้อผ้าแบบนี้หรือ!”

เซี่ยชีหรั่นตอบเชิงขอโทษ “เพิ่งเกิดพายุฝนไง!”

บอบอสีหน้าหมดหวัง เดินไปที่หน้าตู้เสื้อผ้า คิดๆ แต่ก็ไม่ได้แตะต้อง มองไปรอบๆ พึมพำ “หายหัวไปไหนกันแน่นะ”

บอบอออกไปแล้ว เซี่ยชีหรั่นถอนหายใจยาว ปิดประตูสนิท เซี่ยชีหรั่นร้องเรียกเบาๆ “โจ๋ซวน โจ๋ซวน”

ในห้องเงียบกริบไม่มีเสียงคนตอบ เซี่ยชีหรั่นร้อนใจหาจนทั่วห้อง ก็ไม่เจอเขา

ไห่โจ๋ซวนจู่ๆ หายไปทำให้เซี่ยชีหรั่นลนลาน รีบร้อนออกไปหาเย่เชินหลิน เลี้ยวมุมหนึ่งเห็นเงาร่างซ้อนกัน เซี่ยชีหรั่นชะงักฝ่าเท้า

ลู่ลู่ทั้งตัวแนบชิดเย่เชินหลิน ลูบไล้แขนของเย่เชินหลินอ่อนโยน เย่เชินหลินยืนตรงนั้นมองสายตาเย็นชามือที่ยื่นออกไปอยากจะผลัก ลู่ลู่ออกไปเมื่อเห็นเซี่ยชีหรั่นก็ดึงกลับ

เซี่ยชีหรั่นมองสีหน้าเย่เชินหลินเคร่งเครียด บางทีนี่อาจเป็นแผนของเย่เชินหลินอีก ตอนนี้เย่เชินหลินคือเจสัน ตัวเองไม่ควรไปรบกวนเขาหรือเปล่า