ตอนที่ 1324 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่1224

เซี่ยชีหรั่นกัดริมฝีปาก สายตาชำเลืองมองทางบันได ที่หน้าบันไดลูกเรือสองสามคนเดินไปมาตลอด การเฝ้าระวังแน่นหนาเช่นนี้เธอไม่มีหนทางบุกเข้าไปได้แน่

ปาดเหงื่อบนหน้าผาก เซี่ยชีหรั่นพูดขึ้น “หลายวันนี้ทำไมร้อนขึ้นเรื่อยๆ”

บอบอเงียบครู่หนึ่งแล้วก็พูดเห็นด้วย “แปลกจริงๆ” ตอนเที่ยง ดาดฟ้าร้อนจนแทบจะไหม้ ลูกเรือต้องคอยราดน้ำลดอุณหภูมิดาดฟ้าเรือ

เซี่ยชีหรั่นนอนบนพื้นสวมชุดว่ายน้ำกลิ้งบนพื้นที่เย็น ประตูถูกเปิดออก เย่เชินหลินเดินเข้ามาเห็นท่าทางของเซี่ยชีหรั่นอึ้งไปครู่หนึ่ง

“คุณมาทำอะไร” เซี่ยชีหรั่นหันหน้าไปไม่มองเย่เชินหลิน

“ไปกับผม” เย่เชินหลินยื่นมือให้เซี่ยชีหรั่น

“เชอะ!” เซี่ยชีหรั่นร้องแล้วผลักมือของเย่เชินหลินยืนขึ้นเอง รู้สึกว่ามึนหัวจะอาเจียนเพราะเป็นลมแดด

ถอยหลังไปสองสามก้าว วินาทีต่อมาเซี่ยชีหรั่นก็ถูกเย่เชินหลินแบกบนบ่าเดินตรงไปที่ห้องกัปตัน “โครม!” เซี่ยชีหรั่นสำลักน้ำหลังกระแทกกับน้ำเต็มแรง

คือน้ำจืด!

ในห้องกัปตัน กัปตันกำลังถือหางเสือ เย่เชินหลินนั่งบนโซฟา กระดุมเสื้อปลดลงหลายเม็ด มองเห็นกล้ามเนื้อกำยำ

เซี่ยชีหรั่นมองหลังกัปตันไม่รู้ควรจะอธิบายอย่างไร เย่เชินหลินที่อยู่ข้างๆ มองแล้วรู้สึกขัน นั่งก้มหน้า ประทับจูบเซี่ยชีหรั่น เลียหยดน้ำที่มุมปากเซี่ยชีหรั่นอย่างมีอารมณ์

“อุ๋ย” เซี่ยชีหรั่นร้องสั้นๆ ใบหน้าแดงเรื่อมองผู้ชายอีกคนหนึ่งในห้องกัปตัน ทำยังไงดี กัปตันจะสงสัยสถานะของเย่เชินหลินไหม ในเมื่อเธอถูกควบคุมตัวอยู่ที่นี่ ถ้าสงสัยจะทำยังไง

เซี่ยชีหรั่นใจคอไม่ดี เย่เชินหลินเห็นสมควรแก่เวลา กระแอมเบาๆ กัปตันหันหน้ามา ใบหน้าคนต่างชาติหันมาพูดเสียงคุ้นเคย จางเฟิงอี้มองเซี่ยชีหรั่นที่ตกใจ ยิ้มแย้ม “คุณนาย”

เดิมเธอคิดว่าตัวเองโดดเดี่ยว แต่เมื่อพบว่ามีคนคุ้นเคยอยู่เป็นเพื่อนรอบตัว ทันใดนั้นเซี่ยชีหรั่นยิ้มแหย กลบเกลื่อนอารมณ์ตัวเอง หยิบหนังสือเล่มหนึ่งมาจากชั้นวางหนังสือข้างๆ

หนังสือเก่ามาก กระดาษเหลืองกรอบ ถูกลมทะเลชื้นจนย่น ตัวหนังสือภาษาอังกฤษเขียนตวัด และยังมีภาพวาดด้วยมือ เซี่ยชีหรั่นอ่านอย่างละเอียด แม้แต่เย่เชินหลินเดินมาข้างหลังตัวเองก็ไม่รู้สึกตัว

“ที่แท้เป็นอย่างนี้เอง!” เซี่ยชีหรั่นปิดหนังสือ เย่เชินหลินไม่ทันระวังตัวถูกเซี่ยชีหรั่นชนคาง ครางเบาๆ ถอยหลังไปหลายก้าว

เซี่ยชีหรั่นเจ็บจนกุมหัวนั่งยองๆ กัดฟันพูด “ฉันรู้แล้วตอนนี้ทำไมอากาศถึงร้อนขนาดนั้น”

“หมายความว่าตอนที่คุณขาดน้ำใช้น้ำจืดแช่น้ำ” บอบอเลิกคิ้วมองเซี่ยชีหรั่น

เซี่ยชีหรั่นหน้าแดง กัปตันที่อยู่ข้างๆ พูดขึ้น “ไม่เป็นไร น้ำนั่นไว้ล้างผักได้”

ในที่นั้นเงียบกริบ ทุกคนวางมีดในมือลง “เหอะๆ ตอนนี้พวกเราอยู่ในสนามแม่เหล็กพิเศษ สนามแม่เหล็กพิเศษทำให้อากาศที่นี่แปรปรวนสุดขั้ว ตอนนี้อากาศร้อนอบอ้าวก็ใช่”

ลู่ลู่ ที่อยู่ข้างๆ ถามขึ้น เซี่ยชีหรั่นพยักหน้า “ในหนังสือบอกว่าข้างหน้า 500 เมตรมี ท่าเรือปลาโลมา ที่นั่นมีโลมานำทาง ให้พวกมันนำทาง พวกเราถึงจะออกจากที่นี่ได้!”

“ที่คุณพูดมันไร้สาระชัดๆ” บอบอพูดดูถูก เย่เชินหลินมองนอกหน้าต่างๆ พูดขึ้นเรียบๆ “ไร้สาระหรือเปล่าเดี๋ยวก็รู้”

อากาศที่ร้อนจัดอยู่ดีๆ ก็เย็นลงเฉียบพลัน นอกหน้าต่างมีละอองสีขาวโปรยปราย เซี่ยชีหรั่นถามเสียงสั่น “นั่นหิมะใช่มั้ย”

“ฉันคิดว่าใช่” ลู่ลู่ จามมองหิมะโปรยปรายนอกหน้าต่างทั้งๆ ที่ไม่กี่นาทีก่อนยังร้อนอบอ้าวรู้สึกเหลือเชื่อ

“ไปท่าเรือปลาโลมา” เย่เชินหลินที่อยู่ข้างๆ สั่ง “เจสัน อยากจะไปต้องให้กัปตันสั่ง”บอบอเหล่มองเย่เชินหลิน

เย่เชินหลินท่าทางสบายๆ นั่งอยู่ไกลออกไปมอง บอบอสายตาเย็นชา บอบอพูดไม่ออก หันไปไม่พอใจ ในห้องกัปตัน เซี่ยชีหรั่นจามอย่างหนัก

เย่เชินหลินเดินเข้าไปใกล้ยื่นมือสองข้างไปปิดหูของเซี่ยชีหรั่นช่วยเซี่ยชีหรั่นทำให้หูอบอุ่น เซี่ยชีหรั่นดึงมือเย่เชินหลินเคืองๆ “อย่าคิดว่าทำอย่างนี้ฉันจะไม่โกรธนะ”

เห็นเซี่ยชีหรั่นสวมชุดหนาหลายชั้นและยังแง่งอน เย่เชินหลินอดไม่ได้ที่จะยิ้มมุมปาก ทันใดนั้นเรือก็สะเทือน จางเฟิงอี้ร้อง “เหมือนเรือจะกระแทกหินโสโครก!”

“เด็กๆ!” เซี่ยชีหรั่นร้อง เย่เชินหลินกดไหล่เซี่ยชีหรั่นปลอบใจ จางเฟิงอี้ส่งหางเสือเรือให้เย่เชินหลิน “ผมจะไปดูหน่อย”

จางเฟิงอี้ออกไปแล้ว เซี่ยชีหรั่นร้อนใจเดินไปทั่วห้อง เย่เชินหลินพูดเรียบๆ “ไม่ต้องห่วง เด็กพวกนี้สำคัญกับพวกมันมาก ไม่ว่าอย่างไรพวกมันต้องปกป้องเด็กกลุ่มนี้”