ตอนที่ 1325 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่1225

“เฮ้ พวกแกไม่เป็นไรใช่มั้ย!” บอบอที่อยู่ข้างบนตะโกนถาม เย่เชินหลินปล่อยเซี่ยชีหรั่น ดึงเซี่ยชีหรั่นว่ายขึ้นข้างบน โลมาตัวหนึ่งอ้าปากงับขาของเย่เชินหลิน

เย่เชินหลินขมวดคิ้ว อยู่ในน้ำนานขนาดนั้น กำลังกายของเขาถูกใช้ไปจนแทบหมดแล้ว ดึงเซี่ยชีหรั่นขึ้นไปด้านบนผิวน้ำ เย่เชินหลินหันมาควักมีดออกมาหวังว่าจะสลัดหลุดจากโลมา

ฝูงโลมาล้อมโจมตีเย่เชินหลิน เย่เชินหลินไม่มีทางจับโลมาตัวที่งับขาตัวเองได้ ผลักเซี่ยชีหรั่นขึ้นไปบนผิวน้ำ เย่เชินหลินดำดิ่งลงไปอีกครั้ง

“เย่เชินหลินยังไม่ขึ้นมา!” เสียงตะโกนบอกคนบนเรือ บอบอพูดเก้อเขิน “พวกเราส่งสินค้าหลายครั้ง ไม่เคยเจออะไรแปลกๆ แบบนี้ ไม่มีคนว่ายน้ำเป็น”

“พวกนายล่ะ! ช่วยเร็ว!” เซี่ยชีหรั่นตะโกนเรียกคนที่มุงดูกันคึกคัก คนพวกนี้ส่วนใหญ่เป็นคนต่างชาติ ฟังไม่เข้าใจเซี่ยชีหรั่นพูดอะไร และไม่คิดอยากจะเสี่ยงชีวิตไปช่วยเซี่ยชีหรั่น

จางเฟิงอี้ยังอยู่ที่ห้องกัปตัน เซี่ยชีหรั่นสูดลมหายใจลึก ถือมีดสั้นของเย่เชินหลินดำลงไปในทะเล ในทะเล หางโลมาถูกเย่เชินหลินฟัน เลือดไหลทะลักออกมา อีกไม่นานปลาฉลามจะได้กลิ่นคาวเลือดมุ่งมาที่นี่

เซี่ยชีหรั่นชอบโลมามาก ไม่อยากทำร้ายพวกมัน แต่เห็นชัดว่าโลมาที่นี่ต่างกับโลมาที่เชื่องพวกนั้น กัดฟัน เซี่ยชีหรั่นปักมีดลงบนหลังโลมา

โลมาร้องเสียงแหลม ส่ายหัวคิดจะกัดเซี่ยชีหรั่น เซี่ยชีหรั่นไม่มีแรงคิดจะปล่อยมือ เย่เชินหลินเข้ามาจับมือเซี่ยชีหรั่นแน่นปักมีดลงไปลึกขึ้น

ตาข่ายยักษ์กางออกจับโลมาไว้ เย่เชินหลินฉวยโอกาสพาเซี่ยชีหรั่นหนี เพิ่งจะลอยขึ้นมาเหนือผิวน้ำ เซี่ยชีหรั่นไม่ได้ว่ายน้ำเก่งเท่าเย่เชินหลิน เบลอไปนานแล้ว จึงสลบไปทันที

“เชินหลิน!” เซี่ยชีหรั่นสะดุ้งตื่น ปอดยังรู้สึกร้อนผ่าว เงาของคนหนึ่งเดินเข้ามา เซี่ยชีหรั่นถามแปลกใจ “คุณคือเจ้าชายเกาะอิสระคนนั้นใช่มั้ย”

เจ้าชายพยักหน้า ยิ้มสดใส “ผมให้คนไปส่งข่าวแล้ว ให้พวกเขาเปลี่ยนมีดทั้งหมดเป็นพลาสติก เท้าเหม็นก็ไม่กลัว แพทย์ของราชสำนักคิดค้นยาชนิดหนึ่งให้ ผมลองกินแล้วไม่มีกลิ่นเท้า!”

เซี่ยชีหรั่นโบกมือปวดหัว ในหัวมีแต่เย่เชินหลิน ลุกขึ้นเดินโซเซไปทางประตู “คุณยังไปไม่ได้”

“เขายังสลบอยู่ คุณไปหาเขาก็ไม่มีประโยชน์หรอก” เจ้าชายพูดขึ้นหลังเซี่ยชีหรั่น

“สลบหรือ งั้นตอนนี้เขาเป็นยังไงบ้างคะ” เซี่ยชีหรั่นถามเสียงสั่นเครือ เจ้าชายพูดเสียงจริงจัง “หมอที่ผมพามาบอกว่าอาจจะทำลายการทำงานส่วนสมอง จะเป็นยังไงกันแน่ก็ต้องรอเขาฟื้นค่อยว่ากันอีกที”

พูดยังไม่ทับจบเซี่ยชีหรั่นก็พุ่งออกไป ในห้อง บอบอถูกเซี่ยชีหรั่นที่จู่ๆ ก็พรวดเข้ามาทำให้ตกใจ “คุณตื่นแล้วหรือ รู้สึกไม่สบายตรงไหนมั้ย”

เซี่ยชีหรั่นพยักหน้าส่งเดชวิ่งไปที่ข้างเตียงเย่เชินหลิน เย่เชินหลินหลับตาหายใจช้าๆ “เธอสนิทสนมกับเจสันตั้งแต่เมื่อไหร่” ลู่ลู่ถามแปลกใจ

“คนหนุ่มสาวมักจะมีไฟราคะ” จางเฟิงอี้แสดงเป็นกัปตันเรือ พูดความหมายลึกซึ้ง

“แต่หัวหน้าบอกว่าผู้หญิงคนนี้รักผู้ชายชื่อเย่เชินหลิน ให้พวกเราจับตาให้ดี” ลู่ลู่ยิ่งแปลกใจ

บอบอเลิกคิ้วเตือน ลู่ลู่ คำพูดนี้ไม่ควรให้เซี่ยชีหรั่นได้ยิน จางเฟิงอี้หาข้ออ้างมั่วๆ พาทั้งสองคนออกมา

เซี่ยชีหรั่นนอนบนเตียงมองเย่เชินหลิน พึมพำ “สมองบาดเจ็บคงจะไม่ความจำเสื่อมนะ”

ความจำเสื่อมหรือ เย่เชินหลินนึกขำ ไม่อยากรับมือคนที่น่ารำคาญพวกนั้นจึงคิดจะหลับตาฟื้นฟูจิตใจ นึกไม่ถึงเซี่ยชีหรั่นจะทำอย่างนี้

เย่เชินหลินลืมตาเงียบๆ มองเซี่ยชีหรั่น เซี่ยชีหรั่นรีบโฉบเข้ามาซักถาม “คุณจำได้มั้ยฉันคือใครคะ”

เย่เชินหลินจ้องมองเงียบๆ เซี่ยชีหรั่นใจตกไปอยู่ก้นเหว นั่งที่ริมเตียง เซี่ยชีหรั่นพึมพำ “ทำไงดี ผู้เชี่ยวชาญคนไหนมีชื่อเสียงด้านนี้มากที่สุด”

เย่เชินหลินมองเบื้องหลังเซี่ยชีหรั่น ยื่นมือออกไปคิดจะปลอบใจยัยทึ่ม ทันใดนั้นเซี่ยชีหรั่นหันมาจับมือเย่เชินหลิน น้ำตาเต็มตาพูดหนักแน่น “ไม่ว่ายังไง ฉันจะดูแลคุณตลอดไป รอไปถึงแอฟริกาพวกเราจะกลับบ้านทันที ต่อให้ถูกจับก็ไม่เป็นไร”

เย่เชินหลินสนใจคำพูดของเซี่ยชีหรั่น เลิกคิ้วทวนคำ “ดูแลผม”

“อึม!” เซี่ยชีหรั่นพยักหน้าหนักแน่น “อย่างนั้น ตอนนี้ผมอยากได้จูบของคุณดูแลผม” เย่เชินหลินชี้ที่ริมฝีปากตัวเองเบาๆ

เซี่ยชีหรั่นไม่ขยับเขยื้อนอยู่นาน เย่เชินหลินคิดจะยอมแพ้ คิดว่าให้เซี่ยชีหรั่นทำเรื่องนี้เป็นการบังคับเธอเกินไป ปล่อยมือเตรียมสารภาพกับเซี่ยชีหรั่น วินาทีต่อมาก็ถูกจับมือไว้ เซี่ยชีหรั่นเป็นฝ่ายจูบก่อน

จูบชุ่มชื้นสัมผัสริมฝีปากทำให้รู้สึกอ่อนโยน เย่เชินหลินยากที่จะปิดบังน้ำตาที่ไหล เขาจูบเซี่ยชีหรั่นเนิ่นนาน ขณะที่คำถามของเซี่ยชีหรั่นก็น้อยลง

เซี่ยชีหรั่นจูบแล้วก็รีบหนี ใช้มือพัดตัวเองที่หูแดง มองเย่เชินหลินเห็นเขาก็หน้าแดง

“หรือว่าเป็นหวัด” เซี่ยชีหรั่นพึมพำ