ตอนที่ 1326 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1226

เด็กที่อยู่ข้างๆ มองเซี่ยชีหรั่นอย่างตื่นเต้น เซี่ยชีหรั่นมองดูกลุ่มเด็กที่ควรจะใช้ชีวิตอย่างมีความสุขอย่างเศร้าใจและพูดว่า: “ทุกคนวางใจ เดี๋ยวก็มีคนมาช่วยพวกเรา”

นอกประตูดูเหมือนจะมีเสียงเดินออกไป เซี่ยชีหรั่นเงียบ จนกระทั่งเสียงค่อยๆหายไป เซี่ยชีหรั่นจึงปีนจากช่องว่างประตูห้องบานเล็กๆ ออกมา

ด้านล่างของห้องโดยสารลงมาอีกเป็นห้องใต้เรือ มีเสียงแผ่วเบา ยังมีแสงรั่วออกมา เซี่ยชีหรั่นค่อยๆ เหยียบไม้กระดาน ยิ่งมุ่งไปยังด้านล่างยิ่งใกล้เสียงมากยิ่งขึ้น

“สภาพของโลมาตัวนี้ดูผิดปกติ ตัวแรกตายแล้ว และตัวนี้ดูเหมือนจะบาดเจ็บสาหัส” เสียงของจางเฟิงอี้ดังขึ้น

“สถานการณ์ของบริษัทเป็นอย่างไร”เย่เชินหลินถามขณะมองดูโลมาที่กำลังจะตายในสระ

“ราคาหุ้นทรงตัวชั่วคราว และสถานการณ์การลาออกก็หยุดนิ่ง มือมืดที่อยู่เบื่องหลังในครั้งนี้เป็นใคร?”จางเฟิงอี้คิดไปต่างๆนาอย่างไม่เข้าใจ

“ตราบใดที่เป้าหมายของเธอคือบริษัทเย่ซื่อ จะต้องมีสักวันที่ความจริงจะถูกเปิดเผยออกมา” เสียงของเย่เชินหลินหยุดลงทันทีหลังจากเห็นเซี่ยชีหรั่น

“ดังนั้นไม่กี่วันมานี้คุณจึงจับฉันมาเล่นเหมือนลิงเล่นกล?”เซี่ยชีหรั่นอดหัวเราะไม่ได้ แต่น้ำเสียงของเธอไม่มีความสุขมากๆ

“ฉันไม่เคยบอกว่าฉันเป็นโรคความจำเสื่อม” เย่เชินหลินพูดเบา ๆ

เซี่ยชีหรั่นโกรธ ที่แท้ตั้งแต่เย่เชินหลินตื่นขึ้นมาก็คือตัวเองคิดไปเองว่าอีกฝ่ายมีความจำเสื่อม จึงประหม่าทำนั่นนี่เพื่อบุคคลคนนี้

“ฉันไปแล้ว” เซี่ยชีหรั่น หันกลับมา เห็นว่าจางเฟิงอี้ยืนอยู่ที่ประตูหันมายิ้มให้ตัวเองและปิดประตูอย่างรวดเร็ว

“ถ้าคุณรู้สึกได้รับบาดเจ็บ ฉันก็สามารถขอโทษได้” เย่เชินหลินเดินช้าๆ เข้าไปหาเซี่ยชีหรั่น เซี่ยชีหรั่นหันกลับมาและเห็นว่าเย่เชินหลินอยู่ห่างจากสระเพียงครึ่งก้าว ถ้าจะถอยไปอีกก็จะตกลงไปในสระน้ำ

“ระวัง!” เซี่ยชีหรั่นรีบวิ่งไปหาเย่เชินหลิน เย่เชินหลินยิ้มและค่อยๆโอบเซี่ยชีหรั่นไว้ในอ้อมแขนแล้วหันกลับมายังพื้นที่ที่ปลอดภัย เขายิ้มและก้มศีรษะและพูดกับเซี่ยชีหรั่นที่อยู่ในอ้อมแขน: “ตอนนี้ถือว่าตัวคุณเองจู่โจมเข้ามาไหม”

เซี่ยชีหรั่นชกที่หน้าอกของเย่เชินหลิน น้ำตาไหลไม่หยุด: “มันเป็นความผิดคุณทั้งหมด ทำฉันตกใจ”

เมื่อเย่เชินหลินเห็นน้ำตาขอเซี่ยชีหรั่น ก็รีบใช้มือเช็ดน้ำตาของเซี่ยชีหรั่นออกและพูดเบา ๆ ว่า “โอเค ฉันไม่ดีเอง”

“ได้ยินเสียงอะไรไหม?” เซี่ยชีหรั่น พูดพร้อมกับร้องไห้ เย่เชินหลินและเซี่ยชีหรั่นมองไปที่สระน้ำในเวลาเดียวกัน

เดิมที่ในสระน้ำยังเงียบสงบ โลมาชนที่ขอบสระแล้วพลิกท้องลงน้ำ หัวมีเลือดออกมาเลือนลาง แรงชนยังคงเพิ่มขึ้นไม่หยุด

“มันเป็นอะไรไป? ไม่สบายหรือเปล่า?” เซี่ยชีหรั่นถามอย่างกังวล

เย่เชินหลินมองดูการเคลื่อนไหวของโลมาอย่างครุ่นคิด และพูดช้าๆ “เขาอาจจะไม่รอด.....”

เซี่ยชีหรั่นมองดูโลมาร้องคำรามอยู่ใต้น้ำ ที่หลังยังมีรูที่ตัวเองใช้มีดกรีด ในใจก็เหมือนกับว่าถูกอะไรขวางกั้นไว้

เย่เชินหลินดึงเซี่ยชีหรั่นและกล่าวว่า “ไปกันเถอะ ปล่อยให้มันไปอย่างเงียบ ๆ แล้วมาจับอีกตัวกลับ” เซี่ยชีหรั่นแอบเข้าไปในห้องโดยสารขณะที่เย่เชินหลินไปที่ห้องกัปตัน

“ขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ”เซี่ยชีหรั่น วางปลาตัวเล็กลงในสระ โลมาเฝ้าดู เซี่ยชีหรั่นอย่างระมัดระวัง และว่ายไปที่มุมไกลจากเซี่ยชีหรั่น

“ฉันไม่มีเจตนาร้าย ฉันแค่อยากให้คุณกินอะไรบ้าง” เซี่ยชีหรั่นนำถังมาที่ด้านข้างของโลมา ค่อยๆ จับปลาด้วยมือ แล้วส่งไปที่ปากของโลมา มองดูโลมาอย่างคาดหวัง

โลมาส่ายร่างกายไปมาและทันใดนั้นก็เหยียดปากออกและกัดฝ่ามือของเซี่ยชีหรั่น เซี่ยชีหรั่นร้องอย่างตกใจและต้องการดึงมือออกมา มองดูบาดแผลที่หลังของปลาโลมาอย่างเงียบๆโดยไม่เคลื่อนไหวต่อแต่อย่างใด

“วันนี้ฉันทำร้ายคุณจริงๆ แต่ฉันไม่มีความอาฆาตพยาบาท ฉันแค่ต้องการให้คุณพาเราออกไปจากที่นี่”เซี่ยชีหรั่นกลัวมาก กลัวว่าโลมาจะกัดฝ่ามือตัวเองลงไป และสัมผัสได้ถึงสัมผัสที่เหนียวเหนอะหนะบนมือ เซี่ยชีหรั่นไม่กล้าที่จะเคลื่อนไหว

โลมาเฝ้าดูเซี่ยชีหรั่นอย่างเงียบ ๆ และใช้เวลานานในการคายมือของเซี่ยชีหรั่น แล้วกินปลาตัวเล็ก ๆ ที่ลอยอยู่ในน้ำ

“ไม่ต้องฆ่ามันแล้ว ฉันคิดว่ามันดีขึ้น และเมื่อมันดีขึ้นมันสามารถพาเราออกไปได้” เซี่ยชีหรั่นโต้กลับเสียงดังกับคนที่กำลังจะฆ่าโลมา

“อย่ายุ่ง ตอนนี้ไม่มีเวลามากพอที่จะรอให้มันฟื้น พวกเราต้องใช้มันเพื่อดึงดูดโลมาให้มากขึ้น แล้วจับตัวที่แข็งแรง” บอกล่าวอย่างสมเหตุสมผล

ดวงตาของเซี่ยชีหรั่นมองไปที่เย่เชินหลิน เย่เชินหลินพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของบอบอ ตอนนี้พวกเขาไม่สามารถใช้เวลามากเกินไปได้เลย

“ฉันว่ามันโหดร้ายเกินไป ตอนแรกฉันฟันมันเพราะไม่มีทางเลือก แต่ตอนนี้จะทำร้ายมันโดยไม่มีเหตุผล ฉันทำไม่ได้!”

เซี่ยชีหรั่นวิ่งไปที่ห้องโดยสาร โลมาอยู่บนน้ำและกำลังจะตาย เซี่ยชีหรั่นคลำหาสวิตช์ในห้องโดยสารพร้อมที่จะเปิดสวิตช์ด้านล่างเพื่อปล่อยปลาโลมากลับลงไปในทะเล

ด้วยกำลังที่ไม่เพียงพอ สวิตช์เปิดเพียงเล็กน้อย และเซี่ยชีหรั่นก็กระโดดลงไปในน้ำโดยตรง ผลักร่างขนาดใหญ่ของโลมา “คุณรีบว่ายไปเร็ว มิเช่นนั้นมันจะสายเกินไป” เซี่ยชีหรั่นทั้งพูดทั้งผลัก