ตอนที่ 1327 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1227

“ฉันเอาเรือมาเพียงลำเดียว เรืออีกลำหนึ่งฉันไม่รู้!” เด็กอ้วนที่ถูกปืนของ จางเฟิงอี้ชี้ทำร้ายพูด

ทุกคนในห้องขยับไม่ได้ เมื่อขยับก็จะเปิดเผยจุดอ่อนออกมา เย่เชินหลินกังวลว่าเซี่ยชีหรั่น จะได้รับอันตราย เขาจึงขยิบตาให้จางเฟิงอี้ ถ้าคนที่รออยู่มีอันตราย การปกป้องเซี่ยชีหรั่นคือ สิ่งที่สำคัญที่สุด. .

“ปัง!” เสียงปืนดังลั่น และร่างหนึ่งเดินเข้ามา เขามองเห็นไม่ชัดเจน และได้ยินเพียงเสียงเดียวที่พูดว่า: “ในตอนที่ฉันยังไม่โกรธ คืนลูกชายของฉันมา”

“นี่!” เซี่ยชีหรั่นมองขึ้นไปที่เย่เชินหลิน สีหน้าของเย่เชินหลินประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด

“ชีหรั่น?เชินหลิน?” ไห่ลี่หมินเดินเข้ามาพร้อมปืน มองเห็นพวกเขาสองคนตะโกนด้วยความประหลาดใจ มองเห็น สถานการณ์ในที่เกิดเหตุ ไห่ลี่หมินโบกมืออย่างรวดเร็ว และชาวต่างชาติบางคนก็วิ่งเข้ามาจากด้านนอกและล้อมบอบอลู่ลู่และเด็กอ้วนในทันที

“เกิดอะไรขึ้น?” ไห่ลี่หมินถามอย่างแปลกใจ จางเฟิงอี้ ต้องการก้าวไปข้างหน้าเพื่อช่วยไห่ลี่หมิน เมื่อไห่ลี่หมินชี้ปืน เขาตระหนักว่าตัวเองยังเป็นชาวต่างชาติและรีบเริ่มพูด

“อย่าพึ่งพูดเรื่องเหล่านื้ ฉันรู้แล้วว่าโจ๋ซวนอยู่ที่ไหน” เมื่อเห็นไห่ลี่หมิน เซี่ยชีหรั่นก็รีบพาไห่ลี่หมินเข้าไปในห้องโดยสาร

“ชาวต่างชาติเหล่านี้เป็นทหารรับจ้างที่ฉันจ้างชั่วคราว” ไห่ลี่หมินก้มหน้าแล้วพูดกับเย่เชินหลิน มีเงินก็มีประโยชน์ แต่ไม่ได้หมายความว่าถ้าบอบอสามารถให้ราคาที่สูงขึ้นได้ คนเหล่านี้จะไม่หันหลังกลับไปช่วย

เย่เชินหลินพยักหน้าอย่างเข้าใจ ขยิบตาให้ไห่ลี่หมิน ไห่ลี่หมินจึงวางใจและตามเซี่ยชีหรั่นออกไป “เกิดอะไรขึ้นกันแน่?” เซี่ยชีหรั่นรีบเดินไปถาม

“พี่เลี้ยงพาไปที่ถนน และถูกพาตัวไปด้วยความงุนงง หลินหลิงอยู่บ้านก็ไม่สบายขึ้นมาทันที! “

ดูเหมือนผู้หญิงที่เข้มแข็งอย่างหลินหลิงยังคงล้างหน้าด้วยน้ำตาทุกวัน ไห่ลี่หมินก็เกลียดคนเหล่านั้นเกลียดชังเป็นอย่างมาก

เมื่อเห็น เซี่ยชีหรั่นพาตัวเองไปที่ห้องโดยสารที่มืด ความโกรธของไห่ลี่หมินก็ถึงจุดสูงสุด: “เขาอาศัยอยู่ที่นี่!”

“ฉันเคยเห็นพวกเขาอาศัยอยู่สถานที่ที่ไม่แย่ ตอนนี้โจ๋ซวนกำลังอารมณ์ดี อย่าทำให้เขาตกใจ” เซี่ยชีหรั่นรีบโน้มน้าวไห่ลี่

หมิน

ไห่ลี่หมินระงับความโกรธและตะโกนเข้าไปข้างใน “โจ๋ซวน นี่พ่อ!”

“พ่อ!” เสียงของไห่โจ๋ซวนมาจากด้านในแผงประตู ไห่ลี่หมินใช้เท้าเตะประตูเปิดออก กอดไห่โจ๋ซวน ขึ้นมาแล้วจูบไปหนึ่งที

“พ่อฉันคิดถึงคุณมาก” ไห่โจ๋ซวนร้องไห้ กอดคอของไห่ลี่หมิน ไห่ลี่หมินกอดไห่โจ๋ซวน และเหลือบมองสิ่งแวดล้อม จากนั้นเขาก็โล่งใจที่มันไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิด

“เด็กๆ นี่คือคุณลุงที่มาช่วยพวกคุณ พวกคุณจะสามารถกลับบ้านได้ในไม่ช้านี้” เซี่ยชีหรั่นปลอบโยนอย่างนุ่มนวลเมื่อเห็นแววตาที่อิจฉาของเด็กๆ

บนเรือมีเสียงปืนดังขึ้น ไห่ลี่หมินนำไห่โจ๋ซวนให้กับเซี่ยชีหรั่น: “ฉันจะขึ้นไปดู ช่วยฉันดูแลโจ๋ซวนด้วย”

เซี่ยชีหรั่นรับไห่โจ๋ซวน และพยักหน้า ก้มศีรษะลงและพูดกับเด็ก ๆ ว่า “ทุกคนไม่ต้องกังวล ตอนนี้พวกเราต่อแถวขึ้นไป”

เซี่ยชีหรั่นรู้ว่าเรือของไห่ลี่หมินจอดอยู่ข้าง ๆ จึงให้เด็ก ๆ รวมตัวกันที่นั่นก่อน! เด็กสิบกว่าคนตาม เซี่ยชีหรั่น และเดินไปที่ห้องโดยสารอย่างระมัดระวัง

“คุณไม่สามารถพาพวกเขาออกไปได้” ลู่ลู่ชี้ปืนไปที่เซี่ยชีหรั่น เซี่ยชีหรั่นนำไห่โจ๋ซวนมาไว้ในอ้อมแขน และพูดกับลู่ลู่: “อยู่กับคุณเป็นเวลานาน ฉันรู้ว่าคุณไม่ได้เลว เด็กเหล่านี้ถ้าไปถึงแอฟริกาไม่ใช่แค่ขายเพื่อใช้แรงงาน ไม่ก็ขายให้เป็นของเล่นของคนอื่น ทำไมพวกคุณต้องทำอย่างนั้น”

ลู่ลู่กัดริมฝีปากหลบเลี่ยงสายตาของเด็กๆ ที่มองเธอ และนานกว่าจะพูด “ตอนฉันยังเด็กก็ถูกทอดทิ้ง เจ้านายใจดีกับฉัน ฉันจะทำทุกอย่างที่เขาพูด บอบอก็ เหมือนกัน."

“แต่พวกคุณนี่พวกคุณไม่แยกแยะความดีชั่ว!”เซี่ยชีหรั่นคำรามลู่ลู่ที่อารมณ์ดีอยู่แล้ว น้ำเสียงก็เริ่มเย็นลง “สิ่งดีต้องชดเชยด้วยสิ่งเลวร้าย คุณเคยเห็นคนเหล่านนั้นในพื้นที่แพร่ระบาดในแอฟริกาหรือไม่?”

“คุณหมายความว่าอย่างไร?” เซี่ยชีหรั่น ต้องการถามเพิ่มเติม แต่ลู่ลู่ปฏิเสธที่จะพูดเพิ่มเติมและชี้ปืนไปที่เซี่ยชีหรั่น: “กลับไปที่ห้องโดยสาร”

เท้าของเซี่ยชีหรั่น ตาม ลู่ลู่ กลับมา แต่จู่ ๆ ก็รีบวิ่งไปที่ด้านหน้าของลู่ลู่ คว้าแขนของลู่ลู่และกระแทกเข้าผนังข้างๆ

บนผนังมีตะขอปลาอยู่ ก็เจาะเข้าไปที่หลังมือของ ลู่ลู่ เซี่ยชีหรั่นก็อุทาน “คุณเป็นอะไรไหม!”

“คุณมาลองด้วยตัวเองแล้วคุณจะรู้ว่าเป็นหรือเปล่า” ลู่ลู่กัดฟันและตะโกน ไห่โจ๋ซวนที่อยู่ด้านข้างก็ก้าวไปข้างหน้าและหยิบเชือกที่ด้านข้างขึ้นแล้วเริ่มมัดเท้าของลู่ลู่

เด็กคนอื่นๆ ที่กลัวในตอนแรก หลังจากที่ได้เห็นแนวทางการทำของไห่โจ๋ซวนก็เข้าร่วมด้วย “ลู่ลู่ คุณอดทนหน่อยนะ แรงของเด็กไม่เยอะ” เซี่ยชีหรั่นถือปืนพกและชี้ไปที่ลู่ลู่

“ชีหรั่น!” เย่เชินหลินหยิบปืนพร้อมกับวิ่งเข้ามา จับเซี่ยชีหรั่นมาอยู่ตรงหน้าตัวเองและสำรวจดูจึงโล่งใจจริงๆ

“มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น?”เซี่ยชีหรั่นนถามอย่างเร่งรีบ เย่เชินหลิน ส่ายหัว: “ไม่มีอะไร ปืนหยุดแล้ว” ไห่ลี่หมินเดินตามออกมา

“พ่อ!” ไห่โจ๋ซวนวิ่งไปหาไห่ลี่หมิน ไม่รอให้เซี่ยชีหรั่นหยุดร่างก็รีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว “กลับไปกับฉัน ไม่อย่างนั้นเด็กคนนี้ตาย” บอบอพูดด้วยสีหน้าที่ชั่วร้าย