ตอนที่ 1328 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1228

เย่เชินหลินได้ยินสิ่งที่เขาต้องการได้ยิน สีหน้าไม่แสดงอารมณ์ใดๆออกมา ดึงเซี่ยชีหรั่นนั่งเก้าอี้ไม้จันทน์สีแดงข้างๆ

เขาดูสงบและผ่อนคลาย

“ฮ่าฮ่าฮ่า เจ้าหนู อยากรู้จริงๆ ใช่ไหม ช่างเถอะ สามารถแสร้งมาถึงตรงนี้ได้ก็ไม่เลว” ชายคนนั้นใช้ภาษาอังกฤษพูดอย่างรวดเร็ว แต่สำหรับเซี่ยชีหรั่น และเย่เชินหลิน ความเร็วของคำพูดนี้ยังคงง่ายต่อการเข้าใจ

“ดังนั้นตอนนี้คุณจะพูดหรือไม่?”เย่เชินหลินถาม

“ฮ่าฮ่า! ฉันไม่กลัวที่จะบอกคุณ ในสองปีนี้มีโรคร้ายแรงเกิดขึ้นในพื้นที่นี้! ในเวลานั้นเนื่องจากความเป็นสากลด้านมนุษยธรรม ประเทศของคุณสัญญาว่าจะจัดสรรเงินทุนมาที่นี่ทุกปี

ผ่านไปครึ่งปี จำนวนเงินก็น้อยลงเรื่อยๆ โรคนี้ก็ยังเพิ่มขึ้นเหมือนไม่ได้รักษา ค่อยๆ แบ่งพื้นที่ดังกล่าวทิ้งผู้ป่วยเหล่านี้ทิ้งไป”

“แล้วพวกคุณเข้ามาทำไม?” เซี่ยชีหรั่นถาม

ชายคนนั้นส่ายหัว ความเศร้าบนใบหน้าน้อยครั้งที่จะแสดงออกมา: “ฉันซ่อนอยู่ที่นี่เพื่อหนีการล่า มันน่าสังเวชมากในตอนนั้น ทุกคนนอนอยู่บนถนนเพื่อรอความตาย ความรู้สึกสิ้นหวัง”

ชายผู้นั้นมองออกไปนอกหน้าต่าง มีรถอีกคันวิ่งผ่านหน้าเขา รถก็คลุมด้วยผ้าขาวสูงเช่นกัน

“ดังนั้นคุณสงสัยว่ามีคนกำลังขัดขวางเรื่องทั้งหมดนี้” ไห่ลี่หมิน และเย่เชินหลินเข้าใจความหมายของชายผู้นี้อย่างสมบูรณ์

“แค่กแค่ก จะพูดแบบนี้ก็ได้ สาเหตุในภายหลังทั้งหมด ฉันเริ่มเดินมาเส้นทางนี้” หลังจากชายคนนั้นพูดจบ ก็มีอาการไอรุนแรงอีกลู่ลู่ตบหลังชายคนนั้นเพื่อช่วยชายคนนั้นหายใจสะดวก .

ชายคนนั้นโบกมือและมองไปที่เย่เชินหลิน เย่เชินหลินเลิกคิ้วขึ้น: “สิ่งนี้คุณเกี่ยวข้องกับการรับซื้อบริษัทเย่ซื่ออย่างไร?"

ชายคนนั้นนั่งลงที่เก้าอี้แล้วยิ้มและพูดว่า “เมื่อสามเดือนก่อน จู่ๆ ก็มีคนส่งข้อความมาบอกว่า มีหุ้นของบริษัทหนึ่งจะเข้ามาที่นี่ และฉันก็ยังใช้สิ่งเหล่านี้ได้กำไรฟรีแบบนี้คุณว่าฉันจะทำไหม และอีกฝ่ายยังสัญญาว่า ถ้าทำลายคุณได้ เงินทุนทั้งหมดจะกลับมาเป็นของฉัน”

เย่เชินหลินขมวดคิ้วขณะฟัง คนที่ต้องการจะทำลายตัวเอง ยอมแม้กระทั่งคายความจริงออกมา?

เซี่ยชีหรั่นรู้สึกประหลาดใจและชี้แจงสาเหตุและผลโดยทั่วไป เงินที่เคยใช้สร้างพื้นที่นี้ในจีนถูกกลืนไป ดังนั้นชายวัยกลางคนจึงใช้การค้ามนุษย์เพื่อหาทุนสนับสนุนความอยู่รอดของพื้นที่นี้ และจากนั้นก็มีคนลึกลับควบคุมหุ้นของบริษัทเย่ซื่อ

“นี่มันเหลือเชื่อจริงๆ” เซี่ยชีหรั่นพึมพำ

“ทำไมถึงบอกเรื่องเหล่านนี้กับฉัน?” เย่เชินหลินไม่เข้าใจจุดนี้มากที่สุด ดูเหมือนชายผู้นี้ไม่มีเจตนาจะจะฆ่าเลย แต่พูดถึงสิ่งเหล่านี้อย่างชัดเจนเหมือนเพื่อนเก่า

“ฉันเบื่อชีวิตแบบนี้แล้ว แม้แต่ฝันตอนกลางคืนก็ยังนึกถึงแววตาของเด็กพวกนั้นที่มองมาที่ฉัน

แต่ฉันไม่มีทางเลือก เพื่อช่วยเพื่อนร่วมชาติ ฉันทำได้แค่นี้ ฉันติดโรคนั้นด้วย มีชีวิตอีกไม่นาน ฉันต้องการให้พวกคุณช่วยฉันนำเงินนี้ ไปช่วยคนเหล่านี้”

“ฉันอยากรู้ว่าใครเป็นคนอยู่เบื้องหลัง?” เย่เชินหลินกล่าว ชายคนนั้นยิ้มและมองไปที่เซี่ยชีหรั่นและกล่าวว่า “ฉันไม่รู้ว่าใครเป็นคนอยู่เบื้องหลัง แต่ว่าคนที่ติดต่อฉันแต่แรกคุณรู้จักมาตลอด.....”

เซี่ยชีหรั่นตกตะลึง แม้แต่เย่เชินหลินและไห่ลี่หมินก็หันมามองเซี่ยชีหรั่น ชายคนนั้นพูดอย่างเงียบ ๆ “ชายคนนั้นเรียกตัวเองว่าหลุ่ยลี่ ยังให้ฉันแสดงละครกับเขาให้คุณดู “

เซี่ยชีหรั่นพูดไม่ออก ผู้ชายที่ช่วยตัวเองมามากมายกลับกลายเป็นคนที่ติดต่อตามหามาตลอด

“ไม่ดีแล้ว การโจมตีกำลังเข้ามา!” เด็กอ้วนรีบวิ่งมาจากด้านนอก เย่เชินหลินรีบดึงเซี่ยชีหรั่นเดินออกไปทันที กระสุนเฉียดแก้มของเย่เชินหลิน ทำให้เกิดคราบเลือด

ไห่ลี่หมินปิดประตูด้วยหลังมือ เป็นห่วงไห่โจ๋ซวนซึ่งอยู่ข้างนอก ก้าวไปข้างหน้าเพื่อจับชายคนนั้นและเตือนว่า “จะออกไปอย่างไร”

ชายคนนั้นส่ายหัวและพูดอย่างช่วยไม่ได้ว่า: “ฉันทำหลายสิ่งหลายอย่างแล้ว พวกเขาอยากจะฆ่าฉันมานานแล้ว โดยวิธีการจับคนในพื้นที่นี้มาทำลายทีเดียว น่าสงสารที่หลายคนที่ได้ไม่ป่วย”

“ฉันจะรีบออกไปแก้ปัญหา!” บอบอดึงปืนกลมือออกมาจากกล่อง “ไปส่งพวกเขาออกไป” ชายคนนั้นสั่งอย่างแผ่วเบา

“แต่ว่า!” ลู่ลู่และบอบอที่ติดตามชายผู้นี้มากว่าสิบปีต่างก็อยากจะหยุด

ชายคนนั้นโบกมือและทำหน้าจริงจัง: “ฉันจะมีชีวิตอยู่อีกต่อไปไม่นานแล้ว ถ้าเป็นไปได้พวกคุณจะต้องไปกับพวกเขา!”

กระสุนถูกประตูทำให้มีเสียงแหลมคมดังขึ้น บอบอขว้างปืนสองกระบอกไปที่เย่เชินหลิน และไห่ลี่หมิน กัดฟันและพูดว่า “ไป!”

เมื่อประตูเปิดออกบอบอและลู่ลู่ก็เดินไปที่มุมกำแพงก่อน เย่เชินหลินรู้สึกว่าฝ่ามือของเซี่ยชีหรั่นเต็มไปด้วยเหงื่อเขาบีบฝ่ามือของเซี่ยชีหรั่นแน่น เย่เชินหลินยิ้ม

“ไม่เป็นไร มีฉันอยู่” ไห่ลี่หมินเหยียดศีรษะออกมาและทำให้คนที่พยายามจะโจมตีเย่เชินหลินบาดเจ็บ และพูดอย่างเร่งรีบ: “ไม่ไหว มีคนมากเกินไป และเราไม่สามารถทำร้ายพวกเขาได้ “

“มากับฉัน!” เด็กอ้วนยิงปืนขึ้นไปในอากาศ วิ่งออกไปและเปิดประตูเพื่อส่งสัญญาณให้เซี่ยชีหรั่นและเย่เชินหลินไปจากที่นี่