ตอนที่ 1329 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1229

เย่เชินหลินเลิกคิ้ว ในระหว่างการสอบสวนต้องเปิดกล้องเพื่อติดตามกระบวนการทั้งหมด ตำรวจคนนี้ค่อนข้างน่าสนใจ

“สวัสดี ฉันคิดว่ามันไม่สอดคล้องกับหลักทำนองคลองธรรม” ทนายกลัวว่าอารมณ์ร้ายๆ แบบนี้ ตำรวจมีชื่อเสียงจะทำเรื่องอะไรบางอย่างกับเย่เชินหลิน จึงลุกขึ้นอย่างรวดเร็วแล้วพูด

“เพื่อคุณเซี่ยชีหรั่นทนทุกข์ทรมานมาก” Bakerนั่งลงทันทีที่พูดออกมาทำให้ทนายความของเย่เชินหลิน และเย่เชินหลิน ประหลาดใจสักครู่

“ฉันรู้” เย่เชินหลินตอบด้วยใบหน้าไม่มีอารมณ์ใดๆ แต่ในใจของเขาเจ็บปวดเล็กน้อย ผู้หญิงอย่างเซี่ยชีหรั่นควรอยู่ในเรือนกระจกเพื่อการดูแลที่ดี เธอทำหลายอย่างเพื่อเขา

“งั้นก็บอกมาสิว่าเกิดอะไรขึ้น”Bakerเปิดสมุดจดและพูด

“ฉันบอกไปแล้วว่าเงินในประเทศสำหรับความช่วยเหลือระหว่างประเทศไปยังแอฟริกาถูกกลืนหายไป เพื่อที่จะชดเชยตำแหน่งว่างจำนวนมหาศาลนี้ ฉันจึงมุ่งความสนใจไปที่บริษัทของฉัน” เย่เชินหลินกล่าวเบาๆ

มือของBakerที่บันทึกไว้ในสมุดบันทึกหยุดลง อย่างที่เขาคิด คดีนี้เกี่ยวข้องกับกิจการระหว่างประเทศด้วย และสถานการณ์ก็ร้ายแรงมาก แม้แต่อธิบดีก็อาจไม่สามารถจัดการกับภูมิหลังของบุคคลที่เกี่ยวข้องได้

“ทำไม กลัวเหรอ?” เย่เชินหลินยากที่จะยิ้มออกมาเล็กน้อย แต่ก็ไม่ลึกถึงดวงตาของเขา จากจุดสูงสุดของการเมืองเขาต้องจัดการกับคนเหล่านี้ ตั้งแต่เริ่มการเมืองจะต้องคบค้าสมาคมกับคนเหล่านี้ สิ่งที่สำคัญที่สุดในการเมืองคือระบบ

เจ้าหน้าที่คนเดียวสามารถบดขยี้กลุ่มคนได้

“ฉันกำลังคิดว่ามื้อเที่ยงจะกินอะไร? โอเคคุณเย่ เราได้รับข้อมูลที่คุณให้มา คุณสามารถได้รับการประกันตัวในระหว่างการพิจารณาคดี แต่เราจำเป็นต้องติดตามชีวิตของคุณ คุณคงจะไม่รังเกียจ” Bakerกล่าวพร้อมยักไหล่

เย่เชินหลินรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย และใบหน้าของเขาก็แสดงความสงสัยเล็กน้อยเกี่ยวกับBakerด้วย: “ยังไงก็ได้”

เซี่ยชีหรั่นนอนหลับอย่างกระสับกระส่ายในห้องหนังสือ ห้องหนังสือเป็นที่ที่ เย่เชินหลินอยู่มากที่สุด มีเพียงแบบนี้เท่านั้นที่ทำให้เธอได้รับความรู้สึกปลอดภัย เมื่อเย่เชินหลินไม่อยู่ เซี่ยชีหรั่นจึงได้รู้อย่างชัดเจนว่ามีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่สามารถให้ความรู้สึกปลอดภัยได้ หากความรู้สึกปลอดภัยของบุคคลประกอบด้วยเงิน งั้นก็ต้องพยายามดิ้นรนหาเงิน เงินเป็นสิ่งตายตัว จะต้องสามารถดิ้นรนทำได้เสมอ แต่ถ้าความรู้สึกปลอดภัยของคนหนึ่งเป็นคนก็เป็นเรื่องที่น่าเศร้ามาก

คุณจะได้รับผลกระทบจากอารมณ์ของเขา คุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาอยู่ที่ไหน ทำได้เพียงแค่อยู่ในที่เดิมเพื่อรอให้เขากลับมา

เซี่ยชีหรั่นรู้สึกเช่นนี้

เสียงเรียกเข้าทำลายความคิดที่วุ่นวายของเซี่ยชีหรั่น เซี่ยชีหรั่นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เสียงล้อเลียนของหยูหลัน

ดังมาทางโทรศัพท์: “รับเร็วขนาดนี้คิดว่าเป็นเย่เชินหลินหรอ? โอ้ คุณเบามือหน่อย”

หยูหลันร้องออกมาทันที เสียงเปลี่ยนไปเป็นคนอื่น หยุนโชว์ถามด้วยความเป็นห่วง:”ชีหรั่น ทุกอย่างไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม”

ก่อนที่เซี่ยชีหรั่นจะพูด ได้ยินเสียงพึมพำของหยูหลัน: “จะมีปัญหาอะไร เย่เชินหลินมีความสามารถมาก ฉันก็ไม่สามารถ

ทำให้เขาล้มลงได้”

“ตอนนี้ฉันยังอยู่ข้างใน ฉันเห็นแค่ว่าเกิดอะไรขึ้น” เซี่ยชีหรั่นเกลียดการไร้ความสามารถตัวเอง เมื่อตอนที่ตัวเองอยู่ในที่

มืดเย่เชินหลินวิ่งขึ้นวิ่งลงแต่ตอนนี้เธอทำได้แค่อยู่บ้านและรอข่าวทุกวัน

“จำกองกำลังทั้งสามที่จ้องมองมาที่คุณเมื่อคุณจากไปได้ไหม” น้ำเสียงของหยูหลันเริ่มจริงจังเมื่อเขารับโทรศัพท์

“อือ จำได้”

“พวกเราตรวจสอบแล้ว กลุ่มหนึ่งเป็นของกองกำลังต่างชาติ อีกกลุ่มเป็นของสถานีตำรวจ และอีกกลุ่มเป็นของเย่เชิน

หลิน ฉันคิดว่า และทั้งสามกลุ่มนี้ยังอยู่รอบตัวคุณ คุณต้องการให้ฉันเคลียร์พวกเขาไหม? กองกำลังตำรวจและเย่เชินหลิน

ฉันไม่มีวิธีจัดการได้ แต่ฉันยังคงสามารถจัดการกับกลุ่มกองกำลังต่างประเทศได้ “

แม้ว่าหยูหลันและเซี่ยชีหรั่นจะรู้จักกันไม่นานมานี้ เนื่องจากเซี่ยชีหรั่นทำให้หยุนโชว์ยอมรับเขาในระดับหนึ่ง ดังนั้นตอนนี้เขา

ถือว่าเซี่ยชีหรั่นเป็นเพื่อนกัน

“ไม่ต้องแล้ว ฉันเชื่อว่าพวกเขาจะไม่ทำร้ายฉัน” เมื่อนึกถึงบอบอลู่ลู่และเด็กอ้วนและผู้ชายที่สวมใส่ชุดแบบจีน เซี่ยชีหรั่นก็รู้สึกเศร้าเล็กน้อย

เมื่อวางสาย เซี่ยชีหรั่นก็จามออกมา ข้างนอกหน้าต่างมีเมฆมาก และผ้าม่านก็ถูกลมพัด เซี่ยชีหรั่น ลุกขึ้นและเดินไปที่

หน้าต่าง เมื่อเปิดม่านก็เห็นและได้ยินเสียงรถ

หมายเลขทะเบียนรถที่คุ้นเคย รถนั้นต้องเป็นเย่เชินหลินนั้นที่จะนั่งได้ เซี่ยชีหรั่นวิ่งลงไปข้างล่างโดยสวมรองเท้าแตะผ้า

ฝ้าย หัวใจ กำลังจะกระโดดออกมาในขณะที่วิ่ง ทั้งจิตใจและสมองล้วนเต็มไปด้วยเย่เชินหลิน

จนกระทั่งเธอวางมือบนลูกบิดประตูเซี่ยชีหรั่นยังคงลังเลที่จะเปิดมัน เธอลืมไม่ได้ว่าในคืนที่มืดมิดนั้น เธอคิดว่าเย่เชินหลิน

กลับมาแล้ว ผลสุดท้ายคือได้แผ่นซีดีเพียงแผ่นเดียว จากนั้นเย่เชินหลินก็หายตัวไป

ประตูถูกเปิดออก และแสง ก็เข้ามา เย่เชินหลินยิ้มและอ้าแขนออก: “คราวนี้เข้าใจใส่รองเท้าแล้ว? มีความก้าวหน้า!”

เซี่ยชีหรั่นสูดจมูกและรีบวิ่งเข้าไปในอ้อมแขนของเย่เชินหลิน แรงเฉื่อยมหาศาลทำให้เย่เชินหลินถอยกลับไปสอง

สามก้าวก่อนที่เขาจะกอดเซี่ยชีหรั่น

ฉันอยากจะเยาะเย้ยสักสองสามคำ แต่พบว่าร่างกายของเซี่ยชีหรั่นสั่นเทา เย่เชินหลินถอนหายใจเล็กน้อย และตบไหล่

ของเซี่ยชีหรั่นเพื่อบรรเทาอารมณ์ของเซี่ยชีหรั่น

“ดังนั้นตอนนี้คุณได้รับการปล่อยตัวแล้วและไม่จำเป็นต้องเข้าไปอีก?” เซี่ยชีหรั่นถามด้วยความประหลาดใจ

เย่เฉินหลินเหลือบมองรถที่จอดอย่างโจ่งแจ้งนอกหน้าต่าง ยิ้มและพูดอย่างมีความหมาย: “สัตว์เลี้ยงคิดว่าพวกมันเป็น

อิสระเมื่อออกจากกรง อันที่จริงมีโทษมากกว่าการจำคุก”

ด้วยการสัมผัสอันอบอุ่นที่หลังมือ เซี่ยชีหรั่นจับมือเย่เชินหลิน และพูดอย่างมั่นคง: “ฉันจะอยู่ข้างคุณ ไม่ เนี่ยนโม่และชูฉิง