ตอนที่ 1330 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1230

“ฉันจะออกไปข้างนอกสักหน่อย” Bakerคว้าเสื้อคลุมแล้วเดินออกไป มีบางอย่างต้องถามเซี่ยชีหรั่นให้ชัดเจน

ในคฤหาสน์ตระกูลเย่ พ่อบ้านยิ้มและพูดว่า “สวัสดีครับ ตอนนี้นายหญิงของพวกเราไม่อยู่”

“เย่เชินหลินล่ะ?” Bakerถามอย่างใจเย็น เซี่ยชีหรั่นห่วงใยเย่เชินหลินมากขนาดนั้น เย่เชินหลินก็ดูรักกันมากเช่นกัน เขา

ไม่เชื่อว่าทั้งสองจะแยกจากกัน

“นายท่านปวดหัว ก็เลยพักผ่อน คุณรู้ไหม การถูกปรักปรำว่าทำผิดเป็นเรื่องที่ทำให้ปวดหัวมาก” น้ำเสียงของพ่อบ้านมี

แรงกระตุ้นเล็กน้อยโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว

Bakerไม่สนใจการยั่วยุของพ่อบ้าน แต่เขายิ้ม เกรงว่าเย่เชินหลินจะไม่ได้อยู่ในห้องนี้แล้ว เขาพยักหน้าและพูดกับพ่อบ้าน

ว่า “ฉันรู้แล้ว”

เมื่อเดินออกนอกประตูไปBakerก็เดินไปที่รถอย่างคุ้นเคยและทักทายเพื่อนร่วมงานในรถ “ลำบากพวกคุณแล้ว”

“เป็นอย่างไรบ้าง มีอะไรผิดปกติหรือเปล่า?” ตำรวจหลายคนถาม Bakerมองกลับไปที่คฤหาสน์ตระกูลเย่ หันศีรษะแล้ว

ยิ้ม: “ทุกอย่างเป็นปกติ”

รถหนึ่งคันกำลังวิ่งบนทางด่วนด้วยความเร็วสูง เซี่ยชีหรั่นปล่อยให้ลมพัดผมของเธอและพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “ทำไมฉันถึง

ไม่รู้ว่ายังมีรถคลาสสิกแบบนี้อยู่ในบ้านของเรา”

มันเป็นรถฮอนด้าที่เก่ามาก และตำรวจไม่เคยคิดเลยว่าเย่เชินหลินจะขับรถเก่าแบบนี้รอดพ้นจากสายตาของพวกเขา

“นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันหาเงินทุนซื้อทรัพย์สินด้วยตัวเอง” เย่เฉินหลินยิ้ม ทุกคนมีแรงกระตุ้นที่จะทำเพื่อสิ่งที่ต้องการ

เมื่อฉันยังเด็ก ฉันอยากจะทำอะไรบางอย่างด้วยกำลังของตัวเอง

“คุณน่าทึ่งมาก” เซี่ยชีหรั่นยกย่องอย่างจริงใจ

ขณะที่รถขับเข้าไปในบริเวณของอันเหว่ย เย่เชินหลินก็พบโรงแรมแห่งหนึ่ง การออกแบบที่ผสมผสานกับอพาร์ตเมนต์ทำ

ให้เซี่ยชีหรั่นรู้สึกสบายมาก หยิบเมนูขึ้นมาและเตรียมสั่งอาหาร

เย่เฉินหลินหยิบเมนูในมือออก แล้วมีจูบเบา ๆ ด้วยรอยยิ้ม “ฉันจะพาคุณไปกินของอร่อย”

ด้วยประสบการณ์ในวัยที่แตกต่างกัน และใบหน้าเจ้าเล่ห์ของเย่เชินหลินที่ยากที่จะปรากฎ

ทั้งสองไม่ได้ขับรถไป และก็ไปตามทางไปที่ร้านอาหาร

ร้านอาหารตกแต่งในสไตล์คลาสสิค ที่ประตูมีพนักงานต้อนรับหญิงสวมชุดกี่เพ้า เมื่อดูเสื้อผ้าและนิสัยก็รูว่าสองคนนี้ไม่ได้ขาดเงินแน่นอน พวกเขาต้อนรับเซี่ยชีหรั่นและเย่เชินหลินเข้าไปข้างในชั้นบ็อกซ์โดยอัตโนมัติ

“สวัสดี เชิญสั่งอาหาร”ผู้จัดการก้าวไปข้างหน้าเป็นการส่วนตัวและมองที่เย่เชินหลินและเซี่ยชีหรั่นด้วยรอยยิ้ม “ไก่โจโฉ，ผัดรวมหลี่หงจาง แล้วก็ติ่มซำ" เย่เชินหลินสั่งอาหารอย่างคุ้นเคย

ผู้จัดการเห็นว่าเย่เชินหลินดูเหมือนจะคุ้นเคยกับอาหารมาก ดังนั้นเขาจึงพยักหน้าและหยุดแนะนำ “ไก่โจโฉคืออะไร?” เซี่ยชีหรั่นถามอย่างสงสัย

เย่เชินหลินเห็นซี่ยชีหรั่นกวาดตามองความเหนื่อยล้าบนท้องถนน

ความสนใจก็เพิ่มขึ้นด้วย เขากล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “อันเหว่ยเป็นมหาอำนาจทางทหารในสามก๊ก หลังจากยึดครองภาคเหนือแล้ว โจโฉก็นำกองทหารหลายแสนนายเตรียมสู้กับซุนกวน ที่เหอเฟย เขาล้มป่วยเพราะใช้แรงงานมากเกินไป ต่อมาพ่อครัวก็เสิร์ฟอาหารจานหนึ่ง อาหารหลักคือไก่ ไม่ได้คาดหวังว่าโจโฉกินแล้วจะพบว่ามันอร่อย และเขาหายจากอาการป่วย ต่อมาอาหารจานนี้เรียกว่าไก่โจโฉ”

กริ่งดังที่ประตูดังขึ้น พนักงานเสิร์ฟที่ยิ้มแย้มวางจานอาหารไว้บนโต๊ะ เซี่ยชีหรั่นเห็นไก่โจโฉ ข้างในมี สมุนไพร พริกไทย เห็ดหอม และหน่อไม้ กินเข้าไปแล้วมีรสเหมือนเหล้าดอกโบตั๋น

“มันเยี่ยมมาก!”เซี่ยชีหรั่นยกนิ้ว กินไก่ชิ้นหนึ่งอย่างมีความสุข

“คุณผู้หญิงคุณมาเป็นครั้งแรกใช่ไหม ผัดรวมหลี่หงจาง นี้ก็ดีมากเช่นกัน” พนักงานเสิร์ฟยิ้มและชี้ไปที่จานอื่นบนโต๊ะ

มีข่าวลือว่า หลี่หงจางไปร่วมพิธีราชาภิเษกของนิโกลา เพราะกินอาหารตะวันตกทุกวันจึงไม่เคยชิน ดังนั้นเขาจึงขอให้พ่อครัวซื้อส่วนผสมที่บริโภคภายในประเทศและเคี่ยวในหม้อเป็นพิเศษ คาดไม่ถึงว่ารสชาติจะดีมาก ผัดรวมหลี่หงจางจึงเป็นชื่อที่สืบต่อมา

“ทำไมคุณถึงรู้มากขนาดนี้?” เซี่ยชีหรั่นถามอย่างสงสัย เย่เฉินหลินช่วยเซี่ยชีหรั่นถอดกระดูกออกจากไก่ และพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ตอนที่ฉันอยู่ที่จีนฉันเดินผ่านทั้งหมดของประเทศจีน จึงรู้เล็กน้อย”

ทั้งสองคนคุยกันอย่างมีความสุข ประตูชั้นบ็อกซ์ถูกเปิดออก หญิงชราตัวสั่นคนหนึ่งออกจากที่ซ่อน แล้วปิดประตูลง

“ท่านมีอะไรหรือเปล่า” เซี่ยชีหรั่น ถามอย่างสงสัย แม้ว่าคนชราที่อยู่ข้างหน้ามีเสื้อผ้าที่เก่ามาก แต่เขาสะอาดมาก ไม่เหมือนว่าเขามีปัญหาทางจิต