ตอนที่ 1331 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1231

บนเตียงผู้ป่วย หญิงสาวมองดูชายหนุ่มที่กำลังดูรูปของตนเองที่ยืนยิ้มหวานถ่ายคู่กับเซี่ยชีหรั่น พลางพยักหน้า “ใช่ นี่คือแฟนของฉันเอง เขาชื่อ หลุ่ยลี่”

“ลี่ลี่ อย่าพูดมาก รีบดื่มน้ำซะ!” หญิงชรารีบยื่นแก้วน้ำให้กับเด็กสาว เธอก็รีบดื่มเข้าไปอย่างเชื่อฟัง แล้วพูดกับหญิงชรา “คุณยาย ฉันรู้สึกอยากทานผลไม้นิดหน่อยค่ะ”

“เดี๋ยวฉันไปล้างมาให้นะ รอเดี๋ยว” หญิงชรารีบหยิบผลไม้ออกมาจากกระเป๋า แล้วค่อยๆ เดินออกไปจากห้อง หญิงสาวมองเซี่ยชีหรั่นแล้วพูดขึ้น “คุณย่าฉันได้ขายอะไรให้กับพวกนายอีกแล้วไหม ตั้งแต่ที่ฉันป่วยเข้าโรงพยาบาลมา เธอดูรีบร้อนที่จะหาเงินค่ารักษามากขึ้น ทั้งที่เมื่อก่อนเธอเป็นคนอ่อนโยนมากกว่านี้”

เซี่ยชีหรั่นรู้สึกผิดต่อหญิงชรา สิ่งที่เขาพูดเมื่อกี้ดูรุนแรงมากเกินไป เย่เชินหลินที่อยู่ข้างๆ ถามขึ้น “หลุ่ยลี่ล่ะ?”

“อีกประมาณสองชั่วโมงเขาน่าจะมาแล้วล่ะ” เธอตอบอย่างยิ้มแย้ม พลางลูบแหวนแพลตตินั่มในมือเล่น

ผ่านไปสองชั่วโมง เสียงฝีเท้าจากทางเดินดังลอยมา หญิงสาวแววตาเป็นประกาย ร่างของชายหนุ่มมาหยุดที่หน้าประตู หลุ่ยลี่ต่างไปจากที่เซี่ยชีหรั่นเจอที่สนามบิน ใส่เสื้อเชิ้ตที่ดูเก่าหน่อยๆ แล้วก็สวมแว่น

เย่เชินหลินมองทะลุผ่านไปยังด้านหลังของหลุ่ยลี่ Bakerพยักหน้าด้วยความรู้สึกตกใจที่ได้เจอกับเซี่ยชีหรั่นและเย่เชินหลิน

“พวกนายรู้จักกันเหรอ?” หญิงสาวที่อยู่บนเตียงผู้ป่วยถามทุกคนขึ้นมาด้วยความสงสัย หลุ่ยลี่จึงยิ้มแล้วพูดขึ้น “เป็นเพื่อนของฉันทั้งหมด”

บนทางเดิน เซี่ยชีหรั่นมองไปที่ฝ่ามือของหลุ่ยลี่ หลุ่ยลี่ยกมือขึ้นมาแล้วพูดขึ้น “ที่บาดเจ็บครั้งนั้นคือเรื่องจริง แล้วก็ที่ฉันบอกทางผิด ทำให้เธอเจอกับอันตรายก็เป็นฝีมือของฉัน ถ้าหากไม่มีตำรวจคนนี้ เธออาจจะตายไปแล้ว”

พูดจบ เย่เชินหลินที่อยู่ข้างๆ ก็เข้ามากระชากคอเสื้อของหลุ่ยลี่ ง้างหมัดขึ้นมา ตั้งท่าจะต่อย “หยุดก่อน ในฐานะที่เป็นตำรวจของประชาชน ฉันต้องทำหน้าที่คุ้มครองพยานของฉัน” Bakerพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เซี่ยชีหรั่นรีบไปดึงมือของเย่เชินหลินเอาไว้ แล้วพูดขึ้น “เขาก็เคยช่วยฉัน”

เย่เชินหลินลดแขนลง Bakerพูดกับหลุ่ยลี่ “นายบอกว่าขอมาดูแฟนนายก่อนแล้วจะบอกความจริง นี่ได้มาดูแล้ว จะรีบบอกได้รึยัง?”

หลุ่ยลี่พยักหน้า ไม่ปิดบังอีกต่อไป “ฉันรับภารกิจเมื่อไม่กี่เดือนก่อนหน้านี้ ตอนนั้นลี่ลี่เพิ่งจะตรวจเจอว่าเป็นมะเร็ง ฉันก็ไม่มีเงินมากนัก ทำได้แต่รีบร้อน จากนั้นคุณน้าบอกให้ฉันส่งข้อมูลไปยังแอฟริกา ให้ที่นำเงินมาจากที่นั่น แล้วส่งมอบให้คนคนหนึ่ง”

“น้าของนายคือใคร?” Bakerถาม หลุ่ยลี่มองเย่เชินหลิน แล้วจึงตอบ “ฉันจะให้ที่อยู่ แล้วพวกนายไปตามหากันเอง”

ขับมาถึงที่หมายที่หลุ่ยลี่บอกอย่างรวดเร็ว เซี่ยชีหรั่นชี้ไปที่เลขห้อง แล้วพูดขึ้น “คือที่นี่ ชุมชนจินเซิ่น5 ตึก202”

หญิงสาวที่อยู่อีกฝั่งของประตูเปิดประตูแล้วถามขึ้นด้วยความสงสัย “พวกคุณมาตามหาใครคะ?” เซี่ยชีหรั่นพูดชื่อของหลุ่ยลี่ออกไป หญิงสาวตอบกลับแปลกๆ “ฉันไม่รู้ว่าอะไรคือหลุ่ยลี่ พวกคุณมาหาผิดคนแล้ว ที่นี่มีฉันอยู่แค่คนเดียว” หญิงสาวปิดประตูลง

“แย่แล้ว!” Bakerและเย่เชินหลินพูดขึ้นพร้อมกัน ทั้งสามรีบวิ่งเข้าไปในโรงพยาบาล พบว่าในห้องผู้ป่วยไม่มีหญิงสาวที่ชื่อลี่ลี่แล้ว

“ไปหมดแล้วค่ะ เด็กผู้ชายคนนั้นเพิ่งจะทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลเมื่อกี้ อย่างไรซะเด็กผู้หญิงก็มีชีวิตอีกไม่นาน ให้กลับไปใช้ชีวิตเสียหน่อยก็ดี” พยาบาลพูดรำพึงรำพัน

“แล้วจะทำยังไงดี?” ลี่ลี่เมื่อหนีไปได้แล้วก็จะซ่อนตัวไม่ให้หาเจออย่างแน่นอน แค่ขั่วพริบตาก็รู้สึกเหมือนงมเข็มในมหาสมุทร

“ไปชุมชนจินเซิ่น” อยู่ๆ Bakerก็พูดขึ้นมา เซี่ยชีหรั่นและเย่เชินหลินมองเขาด้วยสายตาแปลกประหลาด เมื่อเพิ่งกลับมาจากชุมชนจินเซิ่นไม่ใช่เหรอ? นั่นเป็นที่ที่หลุ่ยลี่หลอกพวกเขา ให้ตัวเองมีจังหวะหนี

Bakerอธิบาย “ที่เราถามก่อนหน้านี้เป็นแค่การโยนหินเท่านั้น หรือจะหมายความว่าคนๆ หนึ่งถ้าจะพูดโกหกให้น่าเชื่อถือก็ต้องเป็นสิ่งที่มั่นใจมากนั่นเอง

คนเราตอนโกหก โดยเฉพาะตอนที่กดดันมากๆ นั้น จะเกิดอาการต่างๆ บนร่างกาย เช่นสายตาจะมองที่ด้านขวาล่างอย่างไม่รู้ตัว จะใช้นิ้วมือลูบที่ลำคอตนเอง พวกนี้เป็นสิ่งที่คนพูดโกหกจะแสดงออกมา”

เย่เชินหลินที่อยู่ข้างๆ พูดต่อ “เมื่อกี้ตอนที่เขาพูด สายตามุ่งมั่น และคำพูดสั้นกระชับรวดเร็ว แสดงว่ามีข้อมูลส่วนจริงอยู่ในนั้น!”

“ใช่ ถูกต้อง!” Bakerมองเย่เชินหลินด้วยความชื่นชม ถ้าหากไม่ใช่เพราะตอนนี้พวกเขาอยู่ในหน้าที่ที่พิเศษอยู่นั้น เขาคงจะชวนไปกินเหล้าแล้ว

ที่บ้านพัก เซี่ยชีหรั่นมองตึกที่เรียงสูง แล้วถามขึ้นด้วยความเหนื่อยใจ “แล้วนี่จะหายังไง?”

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น Bakerรับสาย “ตำรวจBaker G ฉันคือเสี่ยวเฉิน ผู้กำกับโมโหแล้ว เขาถามว่าเรื่องของเย่เชินหลิน นายจะใช้เวลาอีกนานแต่ไหน แล้วตอนนี้นายอยู่ที่ไหน!”

เสียงจากปลายสายไม่ได้เบามาก เซี่ยชีหรั่นมองเย่เชินหลินด้วยความเป็นห่วง Bakerพูดสั้นๆ เพียง “คดีพลิกเล็กน้อย ฉันเจอหลักฐานใหม่ นายช่วยฉันจัดการหน่อย”

“พลิกอะไร นายเจอใคร?” เสี่ยวเฉินโวยวายที่ปลายสาย Bakerตัดสายทิ้ง แล้วหันมาพูดกับเย่เชินหลิน “ฉันไม่ได้พาดพิงถึงนาย รีบทำรีบกลับไปซะ เพื่อนร่วมงานสองคนนั้นคิดว่านายรออยู่ที่บ้านเย่จนซื่อบื้อหมดแล้ว เสียกำลังตำรวจเปล่าๆ”

“ฉันก็หวังว่าอย่างนั้น” เย่เชินหลินตอบกลับเสียงเรียบ ทั้งสามใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงยังหาเบาะแสเกี่ยวกับหลุ่ยลี่ไม่ได้ บ้านพักที่ใหญ่ขนาดนี้ ทั้งบ้านพักแบ่งเป็นสามส่วน แต่ละส่วนมีตึกสูง 22 ชั้น ถึง3 ตึก ถ้าหาทีละห้อง คงจะยาก

กลับมาถึงโรงแรม โทรศัพท์ของเย่เชินหลินดังขึ้น ไห่ลี่หมินถามด้วยความเป็นห่วง “ได้ความคืบหน้าอย่างไรบ้าง?”