ตอนที่ 1333 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1233

“ฉันชอบรับใช้คนส่วนมากมากกว่าคนๆ เดียวหน่ะนะ” Bakerเช็ดผากแล้วมองมาทางเย่เชินหลิน

เย่เชินหลินวางหนังสือพิมพ์พ์ลง เขารู้สึกได้ว่าBakerเริ่มจะเข้าเรื่องแล้ว แต่ดูท่าเรื่องนี้จะไม่ค่อยเป็นที่ดึงดูดซักเท่าไหร่

“นายลองดูใบประกาศรับสมัครอันนี้ก่อน” Bakerยื่นใบประกาศรับสมัครงานมาตรงหน้าเย่เชินหลิน ในใบรับสมัครเขียนว่ารับสมัครสถาปนิกสำหรับงานวิศวกรรม

เย่เชินหลินกวาดตามอง มองหน้าBakerด้วยสีหน้านิ่งเฉย Bakerจึงพูดต่อ “ความจริงแล้ว ถ้าหากนี่เป็นใบประกาศรับสมัครปกติก็ไม่มีอะไร ฉันสามารถให้เพื่อนร่วมงานลองแฝงตัวเข้าไปได้

แต่ว่าก่อนวันที่จะเปิดรับสมัครนั้น หลัวกุ้ยเหยาได้กล่าวชมเซี่ยชีหรั่นเอาไว้ ฉันเลยคิดว่านี่คือโอกาสที่ดี”

“พอแล้ว!” เย่เชินหลินตะคอกตัดบทBaker พ่อบ้านมองสีหน้าของBakerออก จึงเดินมาตรงข้างกายของBaker เป็นเชิงส่งแขก

Bakerยืนขึ้น แล้วพูดกับเย่เชินหลินด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก “ฉันรู้ว่านายหวงเธอมาก แต่นี่ไม่ใช่เรื่องของบริษัทเย่อีกต่อไป ส่วนมากจะเกี่ยวข้องกับภัยพิบัติทางแอฟริกามากกว่า นายไม่ยอม ฉันก็บังคับอะไรไม่ได้”

หลังจากที่Bakerจากไป เย่เชินหลินหงุดหงิดจนต้องโทรหาไห่ลี่หมิน เมื่อรับสาย ไห่ลี่หมินสัมผัสได้ทันทีว่าเย่เชินหลินอารมณ์ไม่ดี จึงถามขึ้น “ทำไมเหรอ ชีหรั่นมีเรื่องอะไรรึเปล่า?”

อยู่ๆ เย่เชินหลินก็หัวเราะขึ้นมา “ทำไมโทรหานายแล้วต้องเป็นเรื่องเกี่ยวกับชีหรั่นเหรอ?”

“ไม่ใช่เหรอ?” ไห่ลี่หมินตอบกลับอย่างไม่สบอารมณ์ เย่เชินหลินไม่พูดพร่ำทำเพลง “ออกมาที่ผับ”

ที่ร้านเหล้า ไห่ลี่หมินช่วยเย่เชินหลินจากการที่ถูกสาวมาชวนไปเต้นอีกครั้ง

“ยังดีที่มาดื่มด้วยกัน ฉันก็ออกปากปฏิเสธให้ จนแทบจะเป็นแม่แกอยู่แล้ว” ไห่ลี่หมินยังคงนั่งมองเย่เชินหลินที่นั่งดื่มเหล้าอยู่

เย่เชินหลินหันมามองไห่ลี่หมิน แล้วส่งสายตามองไปทางด้านหลัง ไห่ลี่หมินหันไปทักทายหญิงสาวด้วยความคุ้นเคยกับสถานที่ “ขอโทษด้วยครับ เขามีผู้หญิงที่รักแล้ว”

“แล้วคุณล่ะ?” หญิงสาวส่งสายตา ไห่ลี่หมินผายมือของตัวเองออกมา ยิ้มแล้วพูดตอบ “ผมแต่งงานแล้วครับ”

โต๊ะด้านข้างเสียงดังวุ่นวายมาก กลุ่มวัยรุ่นเอาแต่โหวกเหวกโวยวาย ไห่ลี่หมินอยากจะเช็กบิลแล้วออกไปจากร้าน เย่เชินหลินกลับดึงให้เขานั่งลงก่อน

“แกก็โม้ไปสิ อะไรจะง่ายขนาดนั้น” กลุ่มเด็กผู้ชายกำลังพูดยุยง

วัยรุ่นที่ค่อนข้างเมาจนได้ที่แล้วโปรยเงินไปบนโต๊ะ แล้วพูดด้วยความโอ้อวด “ถ้าหากไม่ใช่เรื่องจริง แกดูว่าเงินพวกนั้นฉันเอามาจากไหน แล้วรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงไม่ถูกจับ! มีคนหนุนหลังไงล่ะ!”

ชายหนุ่มชี้ไปที่หัวของตัวเอง กวาดสายตามองไปรอบๆ มีเด็กหนุ่มถามว่าคนที่หนุนหลังคือใคร แต่ชายหนุ่มก็ไม่ยอมเปิดปาก

ในห้องน้ำ เด็กผู้ชายเรียบร้อยคนนั้นกำลังล้างมืออยู่ เย่เชินหลินยืนอยู่ข้างๆ จึงถามขึ้น “สถานการณ์ทางนั้นเป็นอย่างไรบ้าง?”

บอบอมองเย่เชินหลินผ่านกระจก แล้วยิ้มฝืนๆ ตอบกลับ “เสียแล้ว ผมก็เลยมาที่นี่ไง ไม่ว่าอย่างไร เรื่องนี้ก็ต้องให้เขาทำต่อไป”

“จะได้อะไรตอบแทน?” ไห่ลี่หมินไม่สนิทกับเด็กคนนี้ ความทรงจำเดียวที่มีคือพวกเขาได้ขายไห่โจ๋ซวน ดังนั้นน้ำเสียงที่แสดงออกไปไม่ดีนัก

บอบอไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรต่อน้ำเสียงของไห่ลี่หมิน ดึงกระดาษทิชชู่มาเช็ดมือ “เรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงนี้พวกคุณน่าจะรู้ดีมากกว่าผม ผู้ชายคนเมื่อกี้พวกเราไล่ล่ากันนานมา สงสัยว่าจะเป็นฆาตกรที่ฆ่าคนขับรถคนนั้น”

“อย่าเพิ่งด่วนตัดสินใจสิ” เย่เชินหลินเตือน ตอนแรกที่พวกเขาจะไปหาหลุ่ยลี่ หลุ่ยลี่ก็ฆ่าตัวตาย หลังจากนั้นจะตามหาคนขับรถ คนขับรถก็หายตัวอย่างปริศนา แล้วก็เสียชีวิตในเวลาต่อมา เย่เชินหลินสงสัยว่ามีคนคอยจับตาดูพวกเขาอยู่

“ภวกเราสงสัยว่านอกจากคนนั้นที่แซ่หลัว ยังมีอีกคน และเป็นไปได้ว่าจะเป็นผู้หญิง” บอบอเดินมาถึงประตู ครุ่นคิดแล้วจึงตัดสินใจพูดออกไป

“ผู้หญิง?” ไห่ลี่หมินหันไปมองเย่เชินหลิน เหมือนเป็นเชิงถามเขา เย่เชินหลินส่ายหัว เขาคิดไม่ออกจริงว่าจะมีผู้หญิงคนไหนที่เกลียดเขาได้มากขนาดนั้น

ที่คฤหาสน์ตระกูลเย่ พ่อบ้านคอยจับดูBakerอย่างไม่คลาดสายตา เขาพูดอย่างมีมารยาทและระยะห่างว่า “คุณผู้ชายไม่อยู่ครับ คุณลองติดต่อเขาหรือหาเวลาอื่นนัดพบเขาจะดีกว่าครับ”

“เซี่ยชีหรั่นอยู่ไหม?” Bakerรู้ว่าดีว่าพ่อบ้านไม่ค่อยต้อนรับเขาสักเท่าไหร่ แต่นี่เป็นหนทางเดียวที่เขาได้เจอกับเซี่ยชีหรั่น

“คุณผู้หญิงก็ไม่อยู่ครับ ช่างบังเอิญจริงๆ เลย” พ่อบ้านพูดพลางยิ้ม ส่งสัญญาณบอกสาวใช้ข้างๆ ให้เธอขึ้นไปชั้นบน Bakerรู้ว่ายังไงซะพ่อบ้านกับเย่เชินหลินต้องมีร้อยแปดวิธีที่ไม่ให้เขาได้เจอหน้ากับเซี่ยชีหรั่น