ตอนที่ 1334 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1234

สีหน้าของเย่เชินหลินเปลี่ยนไป หลังจากได้ยินสิ่งที่เซี่ยชีหรั่นพูด เขาแทบอยากจะแกะหัวของเซี่ยชีหรั่นออกมาดูว่าในนั้นมีอะไรบ้าง เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ “ฉันพูดมาตั้งเยอะ เธอก็ยังอยากจะไปทำเรื่องอันตรายแบบนั้นอยู่เหรอ?”

เซี่ยชีหรั่นพูดขึ้นอย่างตั้งใจ “ที่ฉันทำแบบนี้ เพราะอยากจะทำอะไรบางอย่างให้กับผู้คนที่ล้มป่วยทนทุกข์ทรมานที่แอฟริกา แล้วก็ฉันอยากจะทำอะไรบางอย่างเพื่อคุณบ้าง จะพูดว่าฉันเป็นคนเห็นแก่ตัวมากก็ได้ ที่อยากจะให้เรื่องมันจบไวๆ” เซี่ยชีหรั่นพูดอย่างไม่เป็นลำดับ

ริมฝีปากของเธอถูกประกบลงด้วยความรวดเร็ว เย่เชินหลินอยากจะหาทางพูดคุยกับเซี่ยชีหรั่น เพื่อให้ตัวเองได้สบายใจและปลดปล่อยบ้าง

วันรุ่งขึ้น Bakerมาถึงที่บ้านตระกูลเย่อย่างตรงต่อเวลา เย่เชินหลินพูดด้วยน้ำเสียงสุขุม “ฉันให้นายไปปกป้องเธอด้วยตัวเอง”

Bakerชั่งใจ ถึงแม้ว่าเขาจะยุ่งกับงานในโรงพักมาก แต่สิ่งที่เย่เชินหลินขอก็ดูมากเกินไป เขาจึงพยักหน้าตกลง

“นายต้องตามติดทุกย่างก้าวของเธอ” เย่เชินหลินพูดต่อ

“ไม่มีปัญหา” Bakerรีบตอบตกลง นี่ไม่ใช่เป็นเพราะเปลืองค่าโทรศัพท์ เย่เชินหลินยังคงไม่วางใจ แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป

Bakerดูสีหน้าของเย่เชินหลิน แล้วเล่าแผนการของตัวเองออกมา “ฉันหวังว่านายจะเลิกกันเซี่ยชีหรั่น!”

“ที่นายพูดถึงคือสิ่งที่ฉันเข้าใจใช่ไหม?” เย่เชินหลินถามพลางสะกดอารมณ์โกรธของตัวเอง Bakerรีบพูดต่อ “ฉันเดาว่าที่หลัวกุ้ยเหยาอยากจะยึดตัวของเซี่ยชีหรั่นเอาไว้นั้นมีจุดมุ่งหมายบางอย่าง แต่เขานั้นเป็นคนขี้สงสัย คงจะทดสอบบางอย่างกับเซี่ยชีหรั่น ฉันเลยรู้สึกว่าแผนการนี้จะดีกว่า”

“เก็บกวาดความคิดของนายแล้วโยนออกไปนอกสมองซะ” เย่เชินหลินดึงเซี่ยชีหรั่นให้ลุกขึ้น แค่คิดว่าวันๆ เซี่ยชีหรั่นต้องไปอยู่กับคนอื่นตั้งแปดชั่วโมง แล้วยังต้องทำเป็นไม่รู้จักกันอีก แค่นี้เย่เชินหลินก็แทบอยากจะฆ่าคนต้นคิดให้ตายเสีย

รุ่งเช้า เย่เชินหลินดึงดันจะมาส่งเซี่ยชีหรั่นที่หัวมุม Bakerที่รอเซี่ยชีหรั่นอยู่นั้น พูดกับเย่เชินหลินอีกครั้ง “ฉันจะดูแลเธอเอง”

“ต้องเป็นอย่างนั้นแหละ” เย่เชินหลินพยักหน้ากับเซี่ยชีหรั่นแล้วก็ขับรถจากไป Bakerพูดขึ้นด้วยความเสียดาย “ฉันคิดว่าพวกเธอจะต้องใช้เวลาอำลากันนานเสียอีก อุตส่าห์นัดเผื่อเวลามาตั้งครึ่งชั่วโมง”

เซี่ยชีหรั่นมองBakerแล้วหัวเราะออกมา เริ่มแรกเดินไปที่ออฟฟิศ ที่ตึกออฟฟิศของราชการสะอาดสะอ้าน Bakerเดินมาเป็นเพื่อนเซี่ยชีหรั่น แต่ยังไม่เจอกับหลัวกุ้ยเหยา หญิงสาวคนหนึ่งพาเซี่ยชีหรั่นเดินมายังห้องประชุม “รอที่นี่สักครู่ค่ะ อีกไม่นานเดี๋ยวผู้ว่าราชการหลัวก็มาแล้วค่ะ”

ซือซือมองเซี่ยชีหรั่นลอดผ่านกระจกจากอีกฝั่งหนึ่งของออฟฟิศ อาการของเธอยิ่งดูแย่ลง เริ่มผมร่วง จนเธอต้องใส่ผ้าโพกผม เมื่อได้เห็นรูปลักษณ์ที่สวยงามของเซี่ยชีหรั่นแล้ว เธอก็รู้สึกเศร้าใจ

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ซือซือมองสายที่โทรเข้ามาด้วยสีหน้าไม่ดีนัก แต่ก็ต้องรับสายด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน “มีอะไรรึเปล่าคะที่รัก”

“ไม่มีอะไร แค่จะบอกเธอว่าไม่กี่วันนี้ฉันจะไปธุระที่ต่างจังหวัด คงไม่ได้ไปหาเธอ” เสียงของชายหนุ่มค่อนข้างอ่อนแรง ซือซือหัวเราะเบาๆ แล้วพยักหน้า ไม่เปิดเผยความจริงของเขา ไปธุระที่ต่างจังหวัดอะไรกัน ก็แค่ลูกสาวกลับมาจากต่างประเทศ แค่ต้องสร้างภาพว่ารักกันดีกับภรรยาก็เท่านั้น พนักงานราชการห้ามมีเด็กเลี้ยง แต่ว่าไม่เป็นไร เขาได้ทำตามคำสั่งของตัวเองก็พอแล้ว

รอจนเกือบสองชั่วโมง จนคนในตึกออกไปทานอาหารกลางวันกันจนหมด Bakerโมโหจนต้องลากเซี่ยชีหรั่นมาพูด “นี่มันเรื่องอะไรคนอะไรกัน พวกเราไปกันเถอะ ถ้าเย่เชินหลินรู้ว่าปล่อยให้เธอหิว คงต้องโมโหมากแน่ๆ”

เซี่ยชีหรั่นก็แปลกใจว่าหลัวกุ้ยเหยาเป็นคนรีบจะเจอเธอไม่ใช่เหรอ เมื่อเดินออกมากับBaker หลัวกุ้ยเหยาก็เดินสวนเข้ามาทันที

“นี่คุณนักออกแบบเชี่ยไม่ใช่เหรอ? เชิญคุณมาได้ในครั้งนี้ ถือว่าเป็นเกียรติของทีมออกแบบมากครับ มีเรื่องอะไรคุณพูดได้เลยครับ”

หลัวกุ้ยเหยาตีที่ไหล่ของเซี่ยชีหรั่นด้วยความสนิทสนม ทำให้คนแทบจะมองไม่ออกว่าเบื้อหลังของผู้ชายคนนี้ช่างสกปรกขนาดไหน

หลัวกุ้ยเหยาพาเซี่ยชีหรั่นมาที่ห้องทำงานห้องหนึ่ง ในนั้นมีคนอยู่ประมาณ 5-6 คน “นี่คือพี่หลี่ นี่คือพี่หวาง เธออยู่กับพวกเขาคนไหนก็ได้ การออกแบบครั้งนี้เชื่อมโยงไปถึงภาพลักษณ์ของเมืองทั้งเมือง หวังว่าทุกคนจะตั้งใจ”

หลัวกุ้ยเหยาแนะนำเซี่ยชีหรั่นด้วยตัวเอง ในใจของหลายคนก็รู้แล้วว่า หลัวกุ้ยเหยาได้ประกาศกับทุกคนว่า ให้ดูแลเซี่ยชีหรั่นเป็นพิเศษ

“ชีหรั่น ฉันเคยเห็นผลงานออกแบบนเครื่องประดับของเธอ แต่ว่าที่พวกเราออกแบบตอนนี้ต่างไปจากเครื่องประดับ พวกเรามาตั้งใจทำมันด้วยกันเถอะ” พี่หลี่ที่สวมใส่เสื้อผ้าพอดีตัวเดินเข้ามาทักและจับมือกับเซี่ยชีหรั่น

อีกคนที่เหลือคือพี่หวาง เมื่อเห็นพี่หลี่ชิงลงมือก่อน จึงยิ้มด้วยความไม่พอใจ แล้วหันไปพยักหน้ากับเซี่ยชีหรั่นด้วยความสนิทสนม แล้วทำธุระตัวเองในมือต่อ

พักกลางวัน Bakerวางสายที่โทรหาเย่เชินหลิน เขาชี้ไปที่แครอทแล้วพูดขึ้น “คนที่บ้านนายนั่นบังคับให้ฉันกินแครอทให้ได้”

เซี่ยชีหรั่นดึงแครอทขึ้นมาได้ครึ่งหนึ่ง ก็ถึงBakerดึงกลับมา “ฉันตกลงเขาแล้วว่าจะดูแลเธอให้ดี จะผิดคำพูดไม่ได้” Bakerพูดเช่นนี้ เพื่อที่จะให้เซี่ยชีหรั่นกินแครอทเข้าไปให้หมด