ตอนที่ 1335 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1235

เซี่ยชีหรั่นจามออกมาอย่างอดไม่ได้ ถึงแม้ว่าเธอจะมาเป็นสอดแนมก็ตาม แต่เมื่อเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับการออกแบบแล้ว เธอก็ค่อนข้างที่จะให้ความสนใจ เมื่อมีเวลาผ่อนคลายเธอจึงจามออกมา

มีแสงจากมุมหนึ่งสาดเข้ามา Bakerเดินมาปกป้องเซี่ยชีหรั่นที่ข้างกาย แสงไฟนั้นดับลงไปทันที เย่เชินหลินเปิดประตูเข้ามา Bakerเห็นว่าเป็นเย่เชินหลินจึงโล่งอก เขายิ้มแล้วพูดขึ้น “หน้าที่ของฉีนหมดลงเสียที นี่เป็นครั้งที่ฉันใช้ความตั้งใจในการปกป้องมากที่สุดเลยนะ ฉันไปก่อนล่ะ”

เซี่ยชีหรั่นเข้ามานั่งในรถ คิดว่าเย่เชินหลินมารับไปหาอะไรกินรอบดึก แต่เธอหลับไปก่อนระหว่างทาง เย่เชินหลินหันมามองเซี่ยชีหรั่นที่กำลังอยู่ในห้วงนิทรา ขับรถวนรอบคฤหาสน์ตระกูลเย่หนึ่งรอบ

ไม่เจอหน้าทั้งวัน เขาแค่อยากจะมีเวลาอยู่กับเซี่ยชีหรั่นโดยลำพังบ้าง มีเสียงดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้เซี่ยชีหรั่นรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา

บนรถ hummer คันหนึ่ง หยูหลันกับหยุนโชว์เดินเข้ามา หยูหลันเดินมาที่ข้างกระจกฝั่งเย่เชินหลิน แกล้งพูดขึ้นด้วยความไม่เกรงใจ “พวกนายกำลังมีอะไรกันบนรถเหรอ? เห็นจอดตั้งนานแล้ว”

เย่เชินหลินมองเซี่ยชีหรั่นที่ตกใจจนหน้าซีดเผือด แล้วลดกระจกลง พูดกับหยูหลันด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “ถ้านายรีบบินกลับมาจากLAเพื่อพูดเรื่องนี้ล่ะก็ นายมเวลาว่างจริงๆ”

“พวกเรามีเรื่องสำคัญ” หยุนโชว์หงุดหงิด หยูหลันไม่สนใจว่าเย่เชินหลินจะอยู่ในอารมณ์ไหน แต่หยุนโชว์ไม่ชอบท่าทางเย็นชาของเย่เชินหลิน แต่ก็ต้องทนเอาไว้เพื่อเซี่ยชีหรั่น

“หยุนโชว์เธอมาแล้วเหรอ” เซี่ยชีหรั่นตื่นแล้ว มองหยุนโชว์ด้วยความประหลาดใจ หยุนโชว์ยิ้มให้เซี่ยชีหรั่น ในห้องรับแขก หยุนโชว์และเซี่ยชีหรั่นกำลังเล่นกับเย่ชูฉิง หยูหลันและเย่เชินหลินก็กำลังคุยธุระกันอยู่

“ยังจำเรื่องเด็กน้อยที่บ้านของเธอ แล้วเด็กโตคนหนึ่งที่พาฉันไปซักที่ เรื่องนั้นได้ไหม?” หยูหลันยกชาขึ้นมาจิมผ่อนคลาย แต่เมื่อเทียบกันแล้วเธอชอบรสกาแฟขมๆ มากกว่า

“จำได้สิ” เมื่อเย่เชินหลินนึกถึงเรื่องนั้น ก็รู้สึกสงสารเซี่ยชีหรั่นและเย่ชูฉิงขึ้นมา น้ำเสียงก็เริ่มเปลี่ยนเป็นเย็นชา มองไปยังหยูหลันที่เป็นคนริเริ่มโครงการนั้น

หยูหลันมองเย่เชินหลินที่ชายตามามองตัวเอง ก็รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายไปจดชื่อเขาเข้าในรายการชำระหนี้แล้ว เขาจึงลูบจมูก หัวเราะ แล้วตอบกลับ “นี่ก็เพื่อความอยู่รอดไม่ใช่เหรอ!”

เย่เชินหลินหัวเราะ ถ้าหากไม่ใช่เพราะเขามองหยูหลันเป็นเพื่อน คงจะต่อยไปแล้ว หยูหลันพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “ความจริงที่ฉันต้องพูดเรื่องนี้กับนายเพราะฉันเปิดใจ ที่ตอนนั้นรับเลี้ยงเด็กทั้งสองคนเอาไว้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นเพราะมีผู้หญิงคนหนึ่งจงใจนำเด็กทั้งสองมาฝากไว้ที่ฉัน”

เซี่ยชีหรั่นที่อยู่อีกฝั่งลุกขึ้น แล้วเดินกลับมาที่โซฟา ใจเต้นแรงด้วยลางสังหรณ์บางอย่าง เธอจึงทำเป็นถามขึ้นด้วยความไม่ตั้งใจ “แล้วรู้หรือยังว่าผู้หญิงคนนั้นหน้าตาอย่างไร?”

หยูหลันส่ายหน้า แล้วพูดขึ้น “เขาบอกว่าเพียงเป็นผู้หญิงคนหนึ่งให้เขามาทำแบบนี้ ฉันยังคิดว่าใช่ศัตรูของนายรึเปล่า จึงตั้งใจมาบอกนาย แล้วก็กลับมาเที่ยวด้วยพอดี”

“กลับมาเที่ยวเป็นประเด็นสำคัญมากกว่ามั้ง” เย่เชินหลินพูดอย่างรู้ทัน ใจของเซี่ยชีหรั่นเต้นแรงมาก

ผู้หญิงคนหนึ่ง คิดวิธีมากมายเพื่อที่จะทำร้ายผู้หญิงของเขา อาจจะถูกบงการด้วยผู้หญิงที่อยู่เบื้องหลัง อาจจะเป็นซือซือ? เซี่ยชีหรั่นมีคำตอบในใจ แต่ไม่พูดออกไป

เธอหาข้ออ้างขอตัวกลับห้อง ในกล่องเก็บเครื่องประดับมีนาฬิกาที่ถูกเหยียบจนพังเรือนหนึ่ง เซี่ยชีหรั่นครุ่นคิด แล้วจึงหยิบนาฬิกาไปหาหยุนโชว์

“ช่วยเธอเช็คใช่ไหมว่านาฬิการุ่นนี้มีกี่คนที่ใส่บ้าง? ไม่มีปัญหา จากผลกระทบของพวกเขาในตอนนี้ เรื่องแค่นี้ทำได้อยู่แล้ว” หยุนโชว์หยิบนาฬิกาเก็บเข้ากระเป๋าพกพาของตัวเอง

เซี่ยชีหรั่นมองหยุนโชว์ด้วยความรู้สึกของขอบคุณ แล้วพูดขึ้น “เธอไม่ถามฉันเหรอว่าทำไมถึงไม่ให้บอกกับเย่เชินหลิน แล้วไม่ถามฉันเหรอว่าทำแบบนี้ทำไม?”

หยุนโชว์มองเซี่ยชีหรั่นที่ตั้งใจด้วยความรู้สึกสงสัย ผ่านไปสักพักจึงหัวเราะขึ้นมา ยื่นมือไปลูบหัวของเซี่ยชีหรั่น แล้วพูดขึ้น “ทำไมต้องถามเรื่องพวกนี้ล่ะ เธอเป็นเพื่อนของฉัน ไม่ใช่เสียหน่อย แล้วก็ฉันเชื่อว่าเรื่องที่เธอทำเธอมีการตัดสินใจของตัวเอง”

คำพูดของหยุนโชว์ ทำให้เซี่ยชีหรั่นใจเต้นแรงมาก บนโลกนี้คงไม่มีใครยอมช่วยเธอโดยที่ไม่มีที่มาที่ไป ไม่ถามสาเหตุหรอก รอจนหยูหลันและหยุนโชว์กลับไป ฟ้าเริ่มสางแล้ว

หยูหลันและหยุนโชว์อยู่ที่LA มีช่วงต่างของไทม์โซน เพิ่งกลับมาจึงยังไม่ชิน เซี่ยชีหรั่นและเย่เชินหลินไม่ได้นอนมาทั้งคืน ทั้งสองรีบอาบน้ำ นอนกอดกันเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมงถ้วน

นอนหลับได้ไม่นานนัก เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ก็ดังขึ้น Bakerที่อยู่ปลายสายพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแจ่มใส “ชีหรั่น อย่าลืมว่าวันนี้มีลงไปตรวจสอบพื้นที่กับพี่หลี่นะ!”

โทรศัพท์ถูกเย่เชินหลินดึงไป แล้วถูกเขาวางสายลงอย่างไร้เยื่อใย ปลายสายได้ยินเพียงเสียงตู๊ดๆๆ เซี่ยชีหรั่นดื้อดึงอยู่ในหมอนสักพัก จนสุดท้ายก็ตื่นขึ้นมา เริ่มแต่งตัวด้วยความมึนงง

ติดกระดุมไปได้เพียงครึ่งเดียว เย่เชินหลินก็เดินมาตรงหน้าเซี่ยชีหรั่น แล้วปลดกระดุมของเธอออกด้วยความรวดเร็ว เซี่ยชีหรั่นก้มลงมองด้วยความสงสัย พบว่าตัวเองติดกระดุมผิดหมดเลย

เย่เชินหลินค่อยติดกระดุมให้เธอด้วยความตั้งใจ นิ้วเรียวติดด้วยความชำนาญ และเผลอไปโดนผิวขาวๆ ของเซี่ยชีหรั่นเป็นครั้งคราว ทั้งสองใจเต้นขึ้นมา