ตอนที่ 1336 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1236

“คุณผู้หญิงครับ คุณผู้ชายอยู่ที่ดาดฟ้าครับ” พ่อบ้านรับกระเป๋ามาจากเซี่ยชีหรั่น ชีหรั่นรับผ้าขนหนูอุ่นมาเช็ดมือ

เซี่ยชีหรั่นที่เพิ่งเดินขึ้นมาถึงดาดฟ้า ถูกเสียงเปียโนดึงดูดเอาไว้ บรรเลงเป็นเพลงโชแปงเก่าแก่ แฝงด้วยดนตรีที่มีความสนุกสนาน เย่เชินหลินนั่งบรรเลงเปียโนอยู่ท่ามกลางหมู่ดอกไม้

เซี่ยชีหรั่นยืนพิงกับประตู ฟังเสียงเปียโนบรรเลง เหมือนกับขจัดความเหนื่อยล้าจากทั้งวันของเธอออกไป เสียงดนตรีหยุดลง เย่เชินหลินเดินมาหยุดตรงหน้าเซี่ยชีหรั่น เซี่ยชีหรั่นยังไม่ได้สติขึ้นมา

“เหนื่อยมากไหม?” เย่เชินหลินสัมผัสใบหน้าของงดงามของเซี่ยชีหรั่น ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าไหร่ เหมือนจะไม่ทิ้งริ้วรอยใดๆ ไว้บนหน้าของเธอเลย

เซี่ยชีหรั่นยิ้ม เขยิบเข้าใกล้มือของเย่เชินหลินอีก แล้วพูดขึ้น “อือ! เหนื่อยมากเลย!”

เย่เชินหลินอุ้มเซี่ยชีหรั่นมานั่งบนโซฟาที่อยู่ใจกลางของดาดฟ้า บนดาดฟ้าเต็มไปด้วยดอกไม้ เซี่ยชีหรั่นนอนหนุนตักของเย่เชินหลินบนโซฟา

ลมพัดผ่าน ทำให้เซี่ยชีหรั่นรู้สึกสบายมาก เย่เชินหลินนวดที่ไหล่ของเซี่ยชีหรั่นด้วยน้ำหนักที่พอดี จนเธอร้องออกมาเบาๆ

เสียงกริ่งที่ประตูดังขึ้น เป็นเชิงเตือนว่ามีคนใกล้เข้ามา มีร่างเล็กวิ่งเข้ามา “เนี่ยนโม่” เซี่ยชีหรั่นโบกมือไปทางเย่เนี่ยนโม่

“หม่ามี๊ ในบ้านมีมดครับ” เย่โม่เนี่ยนพูดด้วยความรีบร้อน หน้าตานั้นเหมือนเย่เชินหลินมาก

“มีมดเหรอ?” เซี่ยชีหรั่นยิ้มแล้วถามขึ้น เย่เชินหลินพยักหน้า ยื่นแขนออกไป แล้วพูดขึ้น “บนแขนของน้องสาวมีตุ่มใสๆ ตั้ง 3-4 จุด”

ตุ่มใส? เซี่ยชีหรั่นลุกขึ้นมา จับมือของเย่โม่เนี่ยนแล้วพูดด้วยความอ่อนโยน “หม่ามี๊ไปดูกับโม่เนี่ยนะครับ” เย่เชินหลินหมดหนทาง เมื่อลูกเข้ามาทำลายบรรยากาศ จึงได้แต่ยิ้ม

เย่เชินหลินมาถึงห้องเจ้าหญิงของเย่ชูฉิง ทั้งห้องตกแต่งด้วยสีชมพูทั้งหมด เด็กทารกผู้หญิงนอนหลับสนิทอยู่บนเตียง ยื่นมือน้อยๆ นั้นขึ้นมาเป็นครั้งคราวเหมือนกับจับไปบนแขน

เซี่ยชีหรั่นค่อยๆ เปิดผ้าห่มออกด้วยความระมัดระวัง ยกแขนของเย่ชูฉิงขึ้นมาเล็กน้อย พบว่าบนแขนมีตุ่มใสจริงๆ ด้วย ตุ่มอยู่ที่บริเวณข้อมือ ถ้าไม่สังเกตก็คงมองไม่เห็น

เซี่ยชีหรั่นรีบถอดเสื้อของเย่ชูฉิงออก ที่รักแร้ก็มีอีกสองจุด มันคืออีสุกอีใส! เซี่ยชีหรั่นรีบอุ้มเย่ชูฉิงขึ้นมา เธอเกือบจะเดินชนกับเย่เชินหลินที่เข้ามาหาเธอ

“เกิดอะไรขึ้น?” เย่เชินหลินถามเซี่ยชีหรั่นด้วยน้ำเสียงมั่นคง “ชูฉิงเป็นอีสุกอีใส” เมื่อได้ยินเช่นนั้น พ่อบ้านรีบไปเตรียมรถ ไม่นานก็มาถึงโรงพยาบาล

เย่ชูฉิงถูกส่งเข้าตรวจที่ห้องสุญญากาศ เซี่ยชีหรั่นรออยู่ด้านนอกด้วยความร้อนรน จนกระทั่งพยาบาลออกมาบอกว่าลูกของเธอไม่เป็นอะไร แค่นอนที่โรงพยาบาลจนกว่าอีสุกอีใสจะออกมาจนหมด ก็จะหายเอง

เซี่ยชีหรั่นถูกเย่เชินหลินไล่กลับบ้านไปพักผ่อน วันรุ่งขึ้น เธอก็รีบมาโรงพยาบาลแต่เช้า ที่ห้องพัก เย่เชินหลินนั่งหลับอยู่บนโซฟา มือของเขาจับมือของเย่ชูฉิงเอาไว้ เย่ชูฉิงขยับตัวเล็กน้อย เย่เชินหลินรีบตื่นขึ้นมาปัดมือของเย่ชูฉิง กลัวว่าเธอจะเกาแขนตัวเองจนเป็นแผล

“สามีของคุณดูแลลูกมาทั้งคืนแล้ว ที่จริงเรามีพยาบาลเฉพาะทางดูแล แต่เขายืนหยัดที่จะดูแลเอง” พนักงานทำความสะอาดรู้ว่าเซี่ยชีหรั่นและเย่เชินหลินมาด้วยกัน จึงได้พูดสิ่งเหล่านี้กับเซี่ยชีหรั่น

เมื่อเดินเข้ามาที่ห้องผู้ป่วยVIP ขนาด 100 ตารางเมตร ในห้องมีดอกไม้ที่เพิ่งซื้อมาไม่นาน ตกแต่งอย่างอบอุ่น และที่ยิ่งทำให้เซี่ยชีหรั่นรู้สึกอบอุ่นนั้นคือ มือใหญ่ที่กุมมือเล็กอยู่นั้นเอง

การมาถึงของเซี่ยชีหรั่น ทำให้เย่เชินหลินตื่นขึ้นมา ตอนแรกมาดูอาการเย่ชูฉิงก่อน แล้วจึงยิ้มให้กับเซี่ยชีหรั่น เซี่ยชีหรั่นเห็นสภาพเหนื่อยล้าของเย่เชินหลินแล้วก็รู้สึกสงสาร จึงพูดขึ้น “วันนี้เปลี่ยนเป็นฉันเอง”

เย่เชินหลินรีบตอบกลับ “อย่าให้ตัวเองเหนื่อยมากจนเกินไป เดี๋ยวฉันหาคนมาดูแลเอง” เซี่ยชีหรั่นส่ายหัวแล้วตอบ “ทำไมล่ะ นายมีสิทธิ์ดูแลแค่คนเดียว ฉันไม่มีสิทธิ์เหรอ? หรือกลัวว่าฉันจะดูแลได้ไม่ดี?”

เซี่ยชีหรั่นพูดหยอกทำให้บรรยากาศในห้องดีขึ้น เย่เชินหลินยิ้ม แล้วหันกลับมามองเย่ชูฉิงที่กำลังหลับอย่างสบาย จึงค่อยยอมจากไป

หลังจากที่เย่เชินหลินจากไป เซี่ยชีหรั่นก็นั่งอ่านหนังสือพิมพ์ที่ข้างๆ เธอก็ดูเวลาแล้ว จึงอยากจะออกไปทำกล้วยบดให้เย่ชูฉิง เมื่อออกมาจากห้องผู้ป่วยก็มีเสียงร้องดังขึ้น ทำให้เธอหยุดลง เสียงนั้นคือเสียงของพี่หลี่

“คุณต้องการอะไรกันแน่ ไม่กินไม่ดื่มมาหลายวัน ต้องการอะไรกันแน่!” พี่หลี่ตะคอก แล้วร้องไห้ออกมาเบาๆ

ในห้องมีเสียงแจกันดอกไม้แตกดังออกมา ตามด้วยเสียงตะคอกของผู้ชาย “ฉันต้องการขาที่เดินได้!”

พี่หลี่เสียงเบาลงเพราะประโยคที่เขาตอบกลับมา อารมณ์ก็ดูอ่อนโยนขึ้น เข้าไปปลอบชายหนุ่มเหมือนกับปลอบเด็ก เสียงอ่อนเสียงหวาน แต่ชายหนุ่มดูเหมือนจะไม่ฟัง ได้ยินเพียงเสียงของพี่หลี่ดังมาจากในห้อง