ตอนที่ 1339 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1239

ห้องไม่ใหญ่นัก มีเนื้อที่เพียงสิบกว่าตารางเมตร ตกแต่งได้แย่เสียกว่าบ้านคนชนชั้นทั่วไปเสียอีก แม้แต่ตู้ยังเป็นตู้ไม้เก่าๆ

เซี่ยชีหรั่นวนไปรอบๆ เธอเดินไปรอบๆ จนจำการจัดวางทุกตารางเมตรในนั้นได้แล้ว การที่เขาจะซ่อนเงินในห้องแบบนี้เป็นเรื่องที่แทบจะเป็นไปไม่ได้

เซี่ยชีหรั่นนอนลงบนเตียงอีกครั้ง ผ่านไปแล้วครึ่งชั่วโมง เซี่ยชีหรั่นก็โทรออกหาBaker สายไม่ว่าง มีเพียงเสียงสายไม่ว่าง

เซี่ยชีหรั่นเริ่มจะเป็นห่วงBaker หรือว่าBakerมีปัญหาอะไรรึเปล่า? ตั้งใจฟังความเคลื่อนไหว ด้านนอกเงียบเชียบ เหมือนกับในบ้านหลังนี้มีเพียงเธอคนเดียวเท่านั้น

เซี่ยชีหรั่นไม่อาจนอนต่อไปได้ จึงลุกขึ้นแล้วเปิดประตูออกไป พื้นที่ชั้นสองจะซับซ้อนกว่าชั้นล่างเล็กน้อย มีประมาณ 4-5 ห้องเรียงรายข้างทางเดิน บนทางเดินประดับด้วยไฟสีขาวอมเหลืองสลัวๆ ที่ทำให้การมองเห็นลำบากยิ่งขึ้น

มีร่างหนึ่งเดินผ่านข้างตัวเซี่ยชีหรั่นไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นเข้าไปในห้องห้องหนึ่ง “Baker？” เซี่ยชีหรั่นถามขึ้นด้วยความระมัดระวัง

ประตูห้องไม่ได้ล็อก เซี่ยชีหรั่นเห็นว่าในห้องนอกจากคอมพิวเตอร์แล้วก็เพียงหนังสือที่เรียงรายอยู่เต็มไปหมด

เมื่อเข้าไปในห้อง สายตาของเซี่ยชีหรั่นมองไปยังหน้าจอคอมพิวเตอร์สีฟ้าที่สว่างอยู่ นี่เป็นคอมพิวเตอร์ส่วนตัวของหลัวกุ้ยเหยา เป็นไปได้ไหมที่เก็บใบเสร็จออนไลน์ไว้ในนี้

เซี่ยชีหรั่นรู้สึกว่าตัวเองใจเต้นแรงมาก มือค่อยๆ เอื้อมไปกดenter ด้วยความสั่นเทา ที่หน้าจอแสดงช่องให้ใส่รหัสขึ้นมา

ไม่ใส่สุ่มใส่รหัสมั่วๆ เซี่ยชีหรั่นค่อยๆ ดึงเก๊ะออกมา ในนั้นมีเอกสารอยู่ เมื่อเปิดดู ในนั้นคือสัญญาซื้อขายสินค้า

หลัวกุ้ยเหยาที่อาศัยอยู่ในบ้านที่ขนาดไม่ถึง 100 ตารางเมตร ภายในตกแต่งอย่างเรียบง่าย แต่ในรายการสั่งซื้อเป็นที่ฝังศพพื้นที่หลายร้อยตารางเมตร และราคาช่างน่าตกใจ

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เซี่ยชีหรั่นรีบกดรับสายด้วยความลุกลี้ลุกลน “อยู่ที่ไหน?” เย่เชินหลินถามขึ้น

“เหมือนBakerจะหายไปเลย ฉันเจอคอมพิวเตอร์ของหลัวกุ้ยเหยา แต่เปิดไม่ได้ ไม่รู้ว่าบัญชีออนไลน์อยู่ในนั้นรึเปล่า?” เซี่ยชีหรั่นกระซิบ เย่เชินหลินเงียบไปสักครู่ แล้วพูดขึ้น “ออกมาเดี๋ยวนี้ อย่าแตะต้องอะไรทั้งนั้น”

เซี่ยชีหรั่นเดินออกมาข้างนอกอย่างเชื่อฟังเย่เชินหลิน ตอนที่เธอปิดประตูลงรู้สึกเหมือนดวงตาคู่หนึ่งจับจ้องอยู่

เซี่ยชีหรั่นเปิดประตูแล้ววิ่งออกมา ที่ว่างเหลือเพียงคนเดียว ไห่ลี่หมินเข้ามาใกล้ ไม่พูดอะไรทั้งนั้น เซี่ยชีหรั่นกระซิบ “Bakerหายไป”

ไห่ลี่หมินเห็นว่าเซี่ยชีหรั่นปลอดภัย จึงพยักหน้า แล้วพูดขึ้น “แจ้งตำรวจแล้ว” พูดจบ ก็มีรถตำรวจสองคันมาจอดที่หน้าประตู

“เกิดอะไรขึ้น?” หลัวกุ้ยเหยาเข้ามาถาม หัวหน้าของตำรวจโบกมือ จากนั้นเหล่าตำรวจก็วิ่งเข้าไปในบ้านทันที สถานการณ์วุ่นวายมาก

ภายใต้ความวุ่นวาย มีคนเข้ามาตบที่ไหล่ของเซี่ยชีหรั่น เซี่ยชีหรั่นตะโกนขึ้นด้วยความตกใจ “Bakerนายไปไหน?”

“มีคนจับฉันล็อกไว้ในบ้าน” Bakerกระซิบ เย่เชินหลินเมื่อเห็นตำรวจมา จึงลากเซี่ยชีหรั่นมาตรงหน้าหลัวกุ้ยเหยาอย่างโผงผาง “ท่านหลัว ดูท่าคุณมีเรื่องต้องจัดการ ผมของพาเธอกลับไปก่อนนะ”

หลัวกุ้ยเหยาพยักหน้าส่งๆ อย่างไร้อารมณ์ เย่เชินหลินลากเซี่ยชีหรั่นออกมา ในรถ Bakerพูดขึ้นด้วยความแปลกใจ “ฉันเจอแก้วคู่ในบ้าน แล้วก็เสื้อผ้า

“ฐานะที่แท้จริงของนายถูกเปิดเผยแล้ว” เย่เชินหลินขับรถและพูดขึ้นเอง เมื่อได้ยินเช่นนั้นเซี่ยชีหรั่นก็กังวล แต่Bakerพยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจ “เหมือนเขาไม่รู้ว่าฉันอยู่ฝ่ายเดียวกับเซี่ยชีหรั่นนะ อาจจะเป็นเพราะว่าฉันก็จับตาดูเซี่ยชีหรั่นอยู่ ก็เลยยังไม่ลงมือกับเซี่ยชีหรั่น”

“แล้วนายจะอันตรายไหม?” เซี่ยชีหรั่นรีบถามขึ้น Bakerยิ้ม แล้วเรียกให้เย่เชินหลินจอดรถ เขาเปิดประตูแล้วพูดว่า “อย่างน้อยฉันก็เป็นตำรวจของประชาชน วางใจเถอะ”

หลังจากที่Bakerจากไป เซี่ยชีหรั่นและเย่เชินหลินก็กลับบ้านทันที ความยุ่งวุ่นวายทั้งวันนี้ทำให้พวกเขาทั้งสองไม่มีอารมณ์ที่จะทำเรื่องอื่นทั้งนั้น

“กริ๊ก” เซี่ยชีหรั่นอึดอัดจนต้องนั่งดื่มเหล้าเองในตอนกลางคืน กลางดึกเย่เชินหลินตื่นขึ้นมา หยิบวิทยุสื่อสารกำลังจะเรียกพ่อบ้าน แต่เซี่ยชีหรั่นจับมือของเขาเย่เชินหลินเอาไว้ก่อน “ตอนนี้ดึกมากแล้ว พ่อบ้านคงนอนหลับไปแล้ว ฉันทำอาหารง่ายๆ ให้คุณทานดีกว่าไหม?”

เซี่ยชีหรั่นลงมือทำอาหารเอง เย่เชินหลินก็ไม่ขัด ต้มน้ำที่เตาแก๊ส ใส่เส้นลงไปตอนน้ำเดือด จากนั้นคีบขึ้นมาใส่ซอสน้ำมัน ฟักเส้น คลุกเคล้ากันจนมีกลิ่นหอม

ทั้งสองคนกินจนหมดด้วยความหิวโหย เซี่ยชีหรั่นถือชามและตะเกียบไปแช่ไว้ในอ่างล้างจาน เย่เชินหลินรับสายโทรศัพท์ พูดเพียงไม่กี่คำก็วางสายไป “Bakerเกิดอุบัติเหตุ!”

ที่โรงพยาบาล เซี่ยชีหรั่นและเย่เชินหลินรีบตรงไปที่ห้องฉุกเฉิน Bakerนั่งให้พยาบาลทำแผลที่แขนอย่างไม่สบอารมณ์สักเท่าไหร่ เมื่อเห็นเซี่ยชีหรั่นและเย่เชินหลิน เขาก็แค่พยักหน้า

“รถถูกเฉี่ยว รอยใหญ่มาก หวังว่าประกันจะยอมจ่ายให้” Bakerพูดอย่างสิ้นคิดออกมา เย่เชินหลินพูดขึ้น “ไม่ใช่อุบัติเหตุใช่ไหม?”