ตอนที่ 1342 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่1242

“ฉันอยู่ที่สถานีดีดีก็ถูกลากออกมาค้นเอกสารกับพวกนาย” Bakerนวดกระบอกตามที่เอาแต่จ้องหน้าจอคอมจนล้า

เซี่ยชีหรั่นก็กำลังตรวจค้นเอกสารในคอมพิวเตอร์เช่นกัน เมื่อได้ยินที่เขาพูด เธอจึงหันมาตอบBakerด้วยความจริงใจ “ขอบใจคุณมากนะ” การตรวจสอบเอกสารพวกนี้ต้องมีหมายอนุญาตตรวจค้น เย่เชินหลินติดตรงที่ผลกระทบจากการที่เขาและคนที่เกี่ยวข้องกับไห่ลี่หมิน รวมถึงBakerต่างเผยโฉมให้เห็นในทีวีในช่วงนี้แล้ว เมื่อเห็นBaker คนทั่วไปคงไม่คิดว่านี่คือการมาตรวจค้นเฉยๆอย่างแน่นอน

เซี่ยชีหรั่นภาวนาให้ตัวเองหาชื่อของซือซือเจอ แล้วทำลายหลักฐานทิ้งทันที เธอไม่อยากจะทำเช่นนี้ แต่ในเมื่อเธอรับปากซือซือแล้ว และเธอรู้ว่าซือซือรักเย่เชินหลินมาโดยตลอด รักมาด้วยความเจ็บปวด

ถ้าหากไม่มีเธอ เย่เชินหลินอาจจะไม่ได้รักหล่อน แต่หล่อนก็คงไม่เจ็บปวดขนาดนี้ ถือเสียว่าช่วยเหลือผู้หญิงคนนี้สักครั้งหนึ่ง ความเจ็บปวดทั้งหมดจึงต้องแบกรับไว้เพียงผู้เดียว

“หาเจอแล้ว” เย่เชินหลินพูดออกมา คลิกเข้าไปด้วยความรวดเร็ว เซี่ยชีหรั่นสมองสั่งการให้เธอเดินพุ่งไปหาเย่เชินหลินทันที ดูท่าเธอจะช่วยซือซือเอาไว้ไม่ได้เสียแล้ว

“ไม่ใช่” เย่เชินหลินผิดหวังเล็กน้อยและค้นหาต่อ ในคอมพิวเตอร์มีหลายคนที่ชื่อและนามสกุลเดียวกัน แต่ในภาพกลับไม่ใช่หลัวกุ้ยเหยา

“ไปกินข้าวก่อนเถอะ ตอนนี้ดึกมากแล้ว พวกเราผู้ชายไม่เป็นอะไร แต่ชีหรั่นคงจะหิวแล้ว” ไห่ลี่หมินมองที่นาฬิกาข้อมือตัวเอง

Bakerลุกขึ้นมายืนรอตั้งแต่แรกแล้ว ให้เขามานั่งหาเอกสารสู้ให้เขาไปนั่งจับคนร้ายข้ามชาติเสียยังจะดีกว่า พวกเขามาถึงร้านอาหารที่อยู่ใกล้กับสถานบริการซาวน่า

เซี่ยชีหรั่นรู้สึกร้อนใจ เมื่อสักครู่ตอนที่เย่เชินหลินฟังที่ไห่ลี่หมินพูดอยู่นั้น เธอเห็นรายชื่อหลัวกุ้ยเหยาอยู่ในรายการที่มุมด้านล่างของคอมพิวเตอร์เย่เชินหลินด้วย

“ขอโทษที ฉันอยากจะกลับไปเข้าไ้อน้ำเสียหน่อย” เซี่ยชีหรั่นส่งยิ้มให้ทุกคน จากนั้นลุกไปเข้าห้องน้ำ จากนั้นเดินออกจากลิฟต์ของห้องน้ำด้านนอกตรงไปยังห้องเอกสาร

ในห้องเอกสาร เซี่ยชีหรั่นเปิดไปยังรายชื่อของหลัวกุ้ยเหยาในคอมพิวเตอร์เครื่องของเย่เชินหลิน เป็นเขาจริงๆด้วย ในนั้นยังมีการใช้บริการมากมาย และเป็นการรับบริการแบบสองคน รวมถึงสิ่งที่เกี่ยวข้องกับรหัสของสมาชิก

เซี่ยชีหรั่นกรอกรหัสเข้าไป ชื่อและภาพของซือซือปรากฎขึ้นมา เซี่ยชีหรั่นนั่งเหม่ออยู่บนเก้าอี้ เธอนั่งเหม่อมองรูปของซือซือที่อยู่บนคอมพิวเตอร์

หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ปลายสายรับอย่างรวดเร็ว “ชีหรั่น?” ซือซือเรียกด้วยความสนิทสนม ราวกับเป็นพี่น้องกันกับเซี่ยชีหรั่นอย่างนั้น

เซี่ยชีหรั่นพูดขึ้น “ที่สถานบริการซาวน่ามีข้อมูลที่เกี่ยวกับเธออยู่”

น้ำเสียงของซือซือในสายดูรีบร้อนขึ้นมา “ช่วยฉันด้วยชีหรั่น ฉันเป็นมะเร็งอยู่ได้อีกไม่นานแล้ว ฉันไม่อยากจะจากไปทั้งที่เย่เชินหลินยังมองฉันในแง่ร้าย ก่อนหน้านี้ฉันรู้ตัวดีว่าฉันผิด”

ซือซือกล่าวขอโทษขอโพยออกมาเป็นชุด เซี่ยชีหรั่นถอนหายใจแล้วพูดออกมา “อย่าลืมสิ่งที่เธอพูดเสียล่ะ หลังจากจบเรื่องทุกอย่างนี้เธอก็ไปหาที่รักษาตัวซะ”

วางสายลง ซือซือจิกจนเล็บเข้าเนื้อ เซี่ยชีหรั่นคงจะจงใจโทรมาให้เธอขอร้องหล่อนสินะ การที่เธอได้ก้มหัวขอร้องหล่อน คงจะทำให้หล่อนสะใจมากสินะ!

ดื่มเหล้าลงไปแก้วแล้วแก้วเล่า ทันใดนั้นมีมือจากข้างๆยื่นมาแย่งแก้วเหล้าไปจากมือของซือซือ สวีเห้าเซิงขมวดคิ้วมองอาหารบนโต๊ะที่ไม่ขยับแม้แต่น้อย กับเหล้าที่มีฤทธิ์แอลกอฮอล์เข้มข้น

“เอาเหล้าคืนฉันมานะ ดูสิ นี่ใครไม่ใช่ one night stand ของฉันเหรอ! ทำไมล่ะ อยากมายุ่งอะไรกับฉัน?” ซือซือมองสวีเห้าเซิงด้วยสายตาที่เมาเยิ้ม

ผู้ช่วยของสวีเห้าเซิงได้หาที่นั่งเรียบร้อยแล้ว กวักมือเรียกสวีเห้าเซิง สวีเห้าเซิงหยิบเหล้าวางกลับคืนบนโต๊ะ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “ในเมื่อเธออยากจะทำร้ายตัวเองก็แล้วแต่เลย”

ซือซือนั่งท้าวคางแล้วหันไปยิ้มให้สวีเห้าเซิงอย่างไม่ใส่ใจ สวีเห้าเซิงกลับไปนั่งที่โต๊ะ ดูโทรทัศน์ ในโทรทัศน์เป็นโฆษณาเครื่องประดับเพชรพลอยพอดี ภาพสุดท้ายในโฆษณา เป็นเซี่ยชีหรั่นที่แต่งหน้าอ่อนๆที่กำลังตอบคำถามพิธีกรอยู่

ภาพลักษณ์ที่สะกดผู้คนและการตอบคำถามอย่างฉะฉาน สวีเห้าเซิงมองเซี่ยชีหรั่นในโทรทัศน์ด้วยสายตาอ่อนโยน หลังจากที่เขาได้รับการรักษาการนอนหลับแล้ว ก็ทำให้ออกมาจากเซี่ยชีหรั่นได้ ไม่ไปคิดถึงความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นกับเซี่ยชีหรั่น แต่ไม่ว่าจะห่างจากเธอออกมาไกลแค่ไหน ความรักที่เขามีต่อเธอนั้นไม่ได้ลดน้อยลงเลย

“หึหึ!” ทันใดนั้นมีเสียงรองเท้าส้นสูงกระทบกับโทรทัศน์ที่อยู่บนกำแพงดังขึ้น สวีเห้าเซิงหันไปมอง เป็นซือซือที่กำลังเอียงคอมองจอโทรทัศน์อยู่นั่นเอง

“การรักษาความสงบที่นี่แย่มาก พวกเราไปกันเถอะ” ผู้ช่วยหยิบกระเป๋าแล้วลุกขึ้น สวีเห้าเซิงและผู้ช่วยเดินไปที่ทางออก คนในนั้นต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ถึงซือซือ ผู้จัดการกำลังนั่งเจรจาอยู่กับซือซือ

สวีเห้าเซิงหันไปมอง ซือซือที่นั่งอยู่ในห้องโถงเพียงลำพัง ในห้องโถงมีเพียงที่ที่เธอนั่งเท่านั้นที่เป็นที่นั่งสำหรับคนเดียว ท่าทางของเธอดูสติหลุดลอย “เซี่ยชีหรั่น ฉันเกลียดแก ฉันเกลียดแก!” ซือซือตะโกนใส่โทรทัศน์ ซึ่งภาพของเซี่ยชีหรั่นในโทรทัศน์ได้หายไปนานแล้ว ได้ฉายเป็นนิทานความรักแห่งชาวบ้านของจ้าวเปิ่นซานอยู่

ถอนหายใจออกมาทีหนึ่ง สวีเห้าเซิงยืนเสื้อคลุมให้กับผู้ช่วย ผู้จัดการกระชากแขนของซือซือแล้วพูดขึ้น “คนที่หยิบกระเป๋าและเสื้อคลุมตรงนั้นคือผู้ช่วยของฉัน ลองเจรจากับเขา แล้วก็เปิดห้องหนึ่งด้วยแล้วกัน”

เมื่อลากซือซือกลับมาที่โรงแรม สวีเห้าเซิงก็จากไป ซือซือที่อยู่ข้างหลังยังพูดว่าร้ายเซี่ยชีหรั่นอีกมากมาย

“พอได้แล้ว!” สวีเห้าเซิงตะคอกใส่หน้าของซือซือ โมโหจนเลืดขึ้นหน้า “ฉันไม่ยอมให้เธอด่าหล่อนอีก”

“หึหึ อย่างไรซะเธอก็เป็นถึงเจ้าหญิงที่ถูกรักใคร่ ไม่พูดก็ได้” ซือซือเอียงคอและปิดปาก สวีเห้าเซิงขมวดคิ้ว หยุดก้าวเดิน อยากจะเข้าไปลากซือซือ “อยากอ้วกเหรอฉันพาไปห้องน้ำนะ”

“เพี๊ยะ” มือถูกปัดออก ซือซือมองสวีเห้าเซิงด้วยสีหน้าเดือดดาล สวีเห้าเซิงหยุดโมโห เขาไม่ควรจะเข้าไปยุ่งกับผู้หญิงคนนี้ตั้งแต่แรก