ตอนที่ 1341 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่1241

เซี่ยชีหรั่นรู้ว่าการเสียชีวิตของตูตูนั้น ทำร้ายซือซือเป็นอย่างมาก แต่ตอนนี้เธอไม่รู้จะทำอย่างไรแล้วจริงๆ “เซี่ยชีหรั่น ช่วยฉันปิดบังเรื่องนี้เถอะ เรื่องนี้เธอก็ติดค้างฉัน อย่าให้เย่เชินหลินรู้เรื่องนี้เลย”

อยู่ๆซือซือก็พูดขึ้นมา เซี่ยชีหรั่นหันไปมองซือซือ ซือซือจับมือของเซี่ยชีหรั่นมาพูดด้วยความรีบร้อน “ตอนนี้ฉันไม่เหลืออะไรแล้ว แล้วยังเป็นมะเร็ง ฉันไม่อยากจะใช้ชีวิตที่เหลือในคุก แล้วส่วนเย่เชินหลิน ถึงจะเป็นสาีมีภรรยากันได้ไม่นาน แต่มีบุญคุณเสียมากกว่า ฉันไม่อยากให้เขารู้ว่าฉันเป็นคนทำเรื่องทั้งหมดนี้ ฉันรู้ว่าตอนแรกเธอไม่ได้เปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของฉันออกไป ฉันขอร้องให้เธอช่วยเก็บเป็นความลับอีกครั้งเถอะนะ”

ซือซือนั่งมองเซี่ยชีหรั่นอย่างหมดอาลัยตายอยาก ทันใดนั้นเธอก็ลุกขึ้นพรวด แล้วคุกเข่าลงกับพื้น คำนับจนหัวกระแทกพื้นจนได้ยินเสียงดัง จนเลือดแทบจะไหลออกมา

“เธอทำอะไร รีบลุกขึ้นมา!” เซี่ยชีหรั่นดึงซือซือ เห็นซือซือร้องไห้โฮขนาดนี้ เธอก็ไม่อาจอดใจไหว

ซือซือดึงขากางเกงของเซี่ยชีหรั่นแล้วพูดว่า "ฉันทำได้ดีมาก เธอรู้หรือไม่ว่าเอกสารอิเล็กทรอนิกส์ของหลัวกุ้ยเหยาอยู่ที่ไหน ตอนนั้นฉันใส่มันไว้ในกระเป๋าของเย่ชูฉิง เธอสามารถไปอ่านได้"

Xia Yihan จำร่างนั้นได้นอกหน้าต่างโรงพยาบาล ปรากฎว่า Sisi จริงๆ โดยไม่มีดอกไม้ไฟ Sisi มองไปที่ Xia Yihan อย่างกระตือรือร้นรอคำตอบของ Xia Yihan

“ฉันให้เธอไปจากที่นี่ ไม่ต้องกลับมาอีก เธอทำได้ไหม?” เซี่ยชีหรั่นก้มลงมองซือซือที่กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้น

ซือซืออ้ำอึ้งสักพัก เซี่ยชีหรั่นจึงพูดขึ้นด้วยความเศร้า “เธอไม่เคยล้มเลิกในการแก้แค้นพวกเราใช่ไหม?”

ซือซือส่ายหน้าแล้วตอบกลับ “ไม่ ไม่ ฉันตกลง ถ้าเธอตกลงว่าจะช่วยฉันเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ ฉันก็จะไปให้ไกลจากที่นี่ อย่างไรซะชีวิตนี้ของฉันก็เหลือไม่มากแล้ว”

เซี่ยชีหรั่นเดินออกมาจากบ้านของหลัวกุ้ยเหยา หันกลับไปมองบ้านหลัวที่ค่อยๆมีไฟลุกท่วม เผาหลักฐานที่ซือซือเป็นภรรยาลับของหลัวกุ้ยเหยาจนหมดสิ้น

“จำสิ่งที่เธอพูดไว้นะ ซือซือ” เซี่ยชีหรั่นจ้องลึกเข้าไปในตาของซือซือ ขับรถจากไป ประกายไฟนั้นส่องสะท้อนเข้ามาในตาของซือซือ มองเห็นประกายสว่างและมืดลางๆไม่ชัดเจน

“เรื่องจบแล้วรึยัง? แน่นอนว่ายัง” ในประกายไฟ สะท้อนใบหน้าของซือซือที่ยิ้มด้วยความสะใจ เซี่ยชีหรั่นยิ่งเธอทำเรื่องด้วยความรู้สึกผิดมากมายเท่าไหร่ ฉันก็ยิ่งเกลียดเธอเท่านั้น

ขับรถกลับมาถึงบ้านเย่ เซี่ยชีหรั่นนั่งสงบอารมณ์อยู่ในรถสักพัก เรื่องของวันนี้เหนือความคาดหมายมากกว่าที่คิดมาก เธอตกลงกับซือซือว่าจะช่วยหล่อนในการปิดบังตัวตน ซึ่งก็หมายความว่าเธอเลือกที่จะหลอกลวงเย่เชินหลิน หลอกไห่ลี่หมิน หลอกBaker หลอกทุกคนที่กำลังตามหาซือซือ

เปิดโทรศัพท์ขึ้นมา ในโทรศัพท์มีข้อความมากมายที่เย่เชินหลินส่งมา จนโทรศัพท์แทบจะระเบิด เซี่ยชีหรั่นดูนาฬิกา เป็นเวลาเช้ามืดแล้ว

โทรออก ปลายสายกดรับทันที เสียงรีบร้อนของเย่เชินหลินดังขึ้น “คุณอยู่ไหน? ผมจะไปรับคุณตอนนี้”

“อยู่ดีดีก็คิดถึงคุณ” เซี่ยชีหรั่นพูดขึ้นมา

เสียงหายใจของปลายสายแรงขึ้น เหมือนกับกำลังวิ่ง ผ่านไปสักพักเย่เชินหลินจึงค่อยตอบกลับ “หันมามองข้างหลังคุณสิ”

เซี่ยชีหรั่นมองด้านหลังรถผ่านกระจก ด้านหลังรถมีเพียงเย่เชินหลินที่ยืนอยู่นิ่งๆ แสงสว่างจากมือถือที่ส่องอยู่นั้น ทำให้เย่เชินหลินดูแปลกๆ

เปิดประตูออก เมื่อเซี่ยชีหรั่นมองเห็นเย่เชินหลิน น้ำตาก็ร่วงเผาะออกมา เย่เชินหลินดึงเซี่ยชีหรั่นเข้ามากอด แล้วกระซิบถาม “เป็นอะไร?”

เซี่ยชีหรั่นที่อยู่ในอ้อมกอดของเย่เชินหลินกระอักกระอ่วน เธอส่ายหน้าแล้วตอบกลับ “ไม่ได้เป็นอะไร ไปตะลอนข้างนอกมา แล้วอยู่ๆก็คิดถึงคุณขึ้นมา”

เย่เชินหลินลูบที่ติ่งหูของเซี่ยชีหรั่นเบาๆ ยิ้มขึ้นอย่างฝืนๆ เซี่ยชีหรั่นโผล่หน้าออกมาจากอ้อมกอดของเย่เชินหลิน จูบที่คางของเขา ทำเอาเย่เชินหลินถึงกับตกตะลึง เซี่ยชีหรั่นเขย่งปลายเข้า แล้วจูบเข้าที่ริมฝีปากเขาอีกครั้ง

“เธอจูบผิดที่หรือเปล่านะเนี่ย?” เย่เชินหลินยิ้มแล้วค่อยๆจับเซี่ยชีหรั่นยืนพิงกับกระจกรถ ตอนแรกเขาต้องแค่จะลิ้มรสแบบหอมปากหอมคอเท่านั้น แต่พอเมื่อได้ลิ้มรสความหอมหวานของอีกฝ่ายแล้ว ก็หยุดความต้องการนั้นไม่ได้

ทั้งสองต่างโหยหากันและกันด้วยความรีบร้อน เซี่ยชีหรั่นผลักเย่เชินหลินออก เธอพูดด้วยความเขินอาย “อย่าทำตรงนี้สิ” ซึ่งสำหรับเย่เชินหลินแล้ว นี่เป็นคำเชิญชวนที่หวานมากที่สุด

เขาพาเซี่ยชีหรั่นมาที่ห้องหนังสือ เมื่อเปิดประตูเข้ามาเท่านั้น ภายใต้ความมืดมิดในห้อง ที่มีเพียงแสงสีฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ ม่านบานเกล็ดที่รูดปิดไว้เพียงแค่ครึ่งหนึ่ง ส่วนอีกครึ่งเผยให้แสงจันทร์จากด้านนอกส้องผ่านกระจกเข้ามา

เย่เชินหลินค่อยๆปลุกเร้าเซี่ยชีหรั่นเหมือนกับกำลังชิมของหวานอย่างนั้น ท่วงท่าเชื่องช้าและสง่างาม จนทำให้ไม่ได้สังเกตสิ่งที่เปลี่ยนไปในร่างกาย

เซี่ยชีหรั่นร่างกายบิดเร้าด้วยความรู้สึกสบาย ดื่มด่ำไปกับความสุขสมที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆจนถึงขีดสุดตามช่วงจังหวะของเย่เชินหลิน กลางดึก เซี่ยชีหรั่นเดินเท้าเปล่าออกมาจากห้อง มาดูเย่ชูฉิงที่กำลังหลับอย่างสบายอยู่

เซี่ยชีหรั่นหอมเย่ชูฉิงเบาๆ หยิบกระเป๋านักเรียนของเย่ชูฉิง ที่ไม่ได้แตะเลยหลังจากออกมาจากโรงพยาบาล ในกระเป๋ามีแฟลชไดร์ฟอยู่จริงๆด้วย

วันรุ่งขึ้น สถานีตำรวจc ได้รับจดหมายที่ส่งมาโดยบุคคลนิรนาม ในนั้นมีแฟลชไดร์ฟหนึ่งอัน ซึ่งในนั้นได้บันทึกหลักฐานที่หลัวกุ้ยเหยาได้ทำเรื่องสกปรกต่างๆไว้อย่างละเอียด