ตอนที่ 1344 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่1244

“เดินทางปลอดภัยนะ” เย่เชินหลินพูดเสียงเรียบนิ่ง ไห่ลี่หมินยิ้ม “ถึงแม้จะเป็นการไปเที่ยว แต่นายก็น่าจะมีคำพูดมากกว่านี้เสียหน่อยซักสองสามประโยคสิ เดี๋ยวฉันก็กลับมาแล้ว ดูแลชีหรั่นดีดีล่ะ”

ไห่ลี่หมินวางสาย เย่เชินหลินก็คิดว่าหรือเขาควรจะพาเซี่ยชีหรั่นไปเที่ยวผ่อนคลายเหมือนกัน เมื่อเปิดคอมพิวเตอร์ของเซี่ยชีหรั่นขึ้น หน้าจอก็ขึ้นให้ใส่รหัส

เย่เชินหลินหันมามองเซี่ยชีหรั่น แล้วพับคอมพิวเตอร์ วางกลับที่เดิม ทุกคนล้วนมีความลับที่ต้องการจะรักษากันทั้งนั้น ในห้องพักผู้ป่วยของเซี่ยชีหรั่น มีเพียงเย่เชินหลินที่เข้ามา ดังนั้นคงจะเป็นความลับที่ไม่ต้องการให้เย่เชินหลินรู้

เขาพรมจูบลงที่หน้าผากของเซี่ยชีหรั่น เย่เชินหลินกอดเซี่ยชีหรั่นเอาไว้แน่น บางเรื่องเขาก็ไม่ไปถาม ไม่ไปสืบ ขอแค่ผู้หญิงคนนี้มีความสุขก็เพียงพอแล้ว

วันรุ่งขึ้น แทบจะเป็นเวลาเดียวกัน เย่เชินหลินเปิดหน้าเว็บไซต์ขึ้นมา แล้วช่องการสนทนาก็เด้งขึ้นมาในเวลาเดียวกัน

“คุณอยากรู้อะไรอีก?” มีตัวหนังสือบรรทัดหนึ่งปรากฎขึ้นที่หน้าจอ

“คนที่ทิ้งข้อความไว้ให้คุณคงเยอะมากสินะ ทำไมต้องเลือกที่จะเป็นฉัน” เย่เชินหลินกดเข้าไปดูที่หน้าเว็บไซต์ แล้วพบว่าคนที่ใช้ชื่ออูฐน้อยนี้มีคนส่งข้อความทิ้งไว้ให้เยอะมาก ภายในวันเดียวมีข้อความที่ต้องเปิดตั้งหลายหน้า

“เพราะคนส่วนมากถามถึงว่าหาสมบัติร้อยล้านของหลัวกุ้ยเหยาเจอแล้วใช่ไหม มีเพียงคุณที่ถามถึงเย่เชินหลินเป็นอย่างแรก” อีกฝ่ายตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว เย่เชินหลินขำไม่ออก ตรรกะของอีกฝ่ายดูแปลกๆ

“คุณคือใคร?” เย่เชินหลินพิมพ์ตอบกลับไปแบบไม่ได้คิดอะไร แต่คำตอบที่ได้กลับมาทำเอาเย่เชินหลินขมวดคิ้วแน่น

“ฉันคือภรรยาลับของหลัวกุ้ยเหยา”

“อ้าว แล้วฉันจะเชื่อคุณได้อย่างไร?” เย่เชินหลินกล่าว อารมณ์ดูเคร่งขรึมลง ถ้าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ล้อเขาเล่น นี่ก็คงจะเป็นอุบัติเหตุหรือเรื่องบังเอิญ

อย่างไรซะก็เป็นตัวเองที่เข้าไปคุยกับอีกฝ่ายก่อน อีกฝ่ายจะมีโอกาสที่จะรู้ว่าเขาคือเย่เชินหลินนั้นน้อยมาก “เซี่ยชีหรั่น อยู่ที่โรงพยาบาลเซิ่งกวาง ห้อง 301 และฉันรู้ว่าคุณคือเย่เชินหลิน”

คำพูดของอีกฝ่ายทำให้เย่เชินหลินสัมผัสได้ ว่าอีกฝ่ายรู้จักตนเองเป็นอย่างดี แต่ตัวเองกลับรู้จักอีกฝ่ายแค่เพียงชื่อบัญชี การตกอยู่ในสถานการณ์ถูกรุกแบบนี้ ทำให้เย่เชินหลินรู้สึกไม่พอใจ

“คุณต้องการอะไร?” เย่เชินหลินถาม

“เรื่องของเซี่ยชีหรั่นเป็นการตักดเตือนเท่านั้น อย่าคิดจะตามหาฉันอีก แล้วหล่อนจะไม่เป็นอะไร ฉันเป็นเพียงแค่ภรรยาลับของหลัวกุ้ยเหยาเท่านั้น” อีกฝ่ายหนึ่งพิมพ์ข้อความทิ้งเอาไว้ แล้วออฟไลน์ รูปของเธอมืดลงเป็นสีเทาอย่างรวดเร็ว

เมื่อเย่เชินหลินเลิกงาน แล้วไปที่โรงพยาบาล เซี่ยชีหรั่นกำลังอ่านหนังสืออยู่ เย่เชินหลินเข้าไปชื่อหนังสือที่เธออ่าน ยิ้มแล้วพูดขึ้น “นิยายสืบสวน?”

เซี่ยชีหรั่นรีบแอบหนังสือด้วยความรู้สึกไม่ดีสักเท่าไหร่ แล้วพูดกับเย่เชินหลิน “ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง?”

เย่เชินหลินไม่คิดจะบอกเซี่ยชีหรั่นเรื่องที่เขาเจอภรรยาลับของหลัวกุ้ยเหยา ตราบใดที่เซี่ยชีหรั่นยังอยู่ที่โรงพยาบาล คนคนนั้นไม่มีโอกาสได้เข้ามาทำร้ายเธออย่างแน่นอน

“คุณพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวผมจัดการเรื่องนี้เอง” เย่เชินหลินจูบเซี่ยชีหรั่น เซี่ยชีหรั่นจึงรุกจูบตอบ

จนกระทั่งเซี่ยชีหรั่นหลับไป เย่เชินหลินจึงค่อยโทรออกหาBaker เล่าเหตุการณ์ให้Bakerอย่างสั้นกระชับ

“ที่นายเล่าทั้งหมดเป็นการโต้ตอบบนเว็บไซต์ จากข้อกฏหมายในตอนนี้ยังไม่สามารถตั้งคดีจากข้อความบนเว็บไซต์ได้” Bakerพูดในโทรศัพท์

เย่เชินหลินตอบ “ฉันรู้ ที่ฉันจะให้นายทำก็คือ อยากให้นายขอแรงของทั้งระบบไปตรวจสอบที่อยู่IPของข้อความนั้นหน่อย”

“ตัวฉันเองยินดีที่จะช่วย แต่ว่าถ้าไม่มีเหตุผลที่เพียงพอ ฉันก็ไม่กล้าไปสั่งให้แผนกอื่นมาร่วมมือ แน่นอนพวกเราทำแบบนี้ได้…” Bakerที่อยู่ปลายสายพูดให้เย่เชินหลินฟังอยู่สักพัก

วันรุ่งขึ้น ทุกเว็บไซต์บนโลกออนไลน์ต่างปรากฏIDที่ใช้ชื่ออูฐน้อย IDนี้ได้เผยแพร่ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับหลัวกุ้ยเหยาอย่างตามใจ

“อย่างนี้ฉันก็มีเหตุผลที่ว่าเธอแพร่ข่าวไม่ดีของคนอื่น ในการตรวจสอบเธอแล้วสิ รอข่าวจากฉันนะ” Bakerวางสาย

“ได้ข่าวแล้วเหรอ?” เซี่ยชีหรั่นถาม เย่เชินหลินพยักหน้า “คุณรักษาตัวเองให้หายดี ไม่ต้องห่วงเรื่องพวกนี้”

“คุณรู้ดีว่าฉันไม่เป็นอะไรแล้ว” เซี่ยชีหรั่นพูดอย่างติดตลก เธอตัดไหมตั้งแต่สองวันก่อนแล้ว แต่เย่เชินหลินยังหาเหตุผลมากมายให้เธออยู่ที่โรงพยาบาลต่อ

“ฉันอยากออกจากโรงพยาบาลแล้ว” เซี่ยชีหรั่นพูดขึ้น

“ไม่ได้” เย่เชินหลินเสียงดังขึ้นทันที ต่อให้ถูกบังคับเขาก็ยังยืนยันที่จะให้เซี่ยชีหรั่นอยู่ที่โรงพยาบาลต่อ เซี่ยชีหรั่นก้มหน้าเดินกลับห้องไปอย่างไม่พูดจา

“ชีหรั่น” เย่เชินหลินคว้าจับข้อมือของเซี่ยชีหรั่นเอาไว้ แล้วลากเธอเข้ามา เซี่ยชีหรั่นขอบตาแดงก่ำ เย่เชินหลินจึงบอกกับเธอ “รออีกสักหน่อย รอผมตรวจสอบอีกครั้งว่าไม่เป็นอะไรแล้วค่อยกลับบ้านดีไหม?”