ตอนที่ 1345 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่1245

เย่เชินหลินได้ยินเสียงของเซี่ยชีหรั่นเรียกชื่อตัวเอง กระซิบขึ้นเบาๆ “เมาแล้วยังจำฉันได้อีก ผมจะอภัยให้คุณ เจ็บตรงไหน?”

เซี่ยชีหรั่นลูบที่อกของตัวเองเหมือนว่าฟังรู้เรื่อง เธอพูดขึ้นเสียงแผ่วเบา “เจ็บตรงนี้” เย่เชินหลินรีบเปิดแผลตรงที่มือเซี่ยชีหรั่นที่ปิดแผลอยู่ขึ้นดู เขารีบอุ้มเซี่ยชีหรั่นลง แล้ววิ่งไปกดปุ่มเรียกพยาบาล

เซี่ยชีหรั่นเอื้อมมือไปโอบคอของเย่เชินหลินเอาไว้ ไม่ให้เขาไป “เย่เชินหลิน เชินหลิน” เซี่ยชีหรั่นพึมพำ

“หืม อยู่นี่ครับ”

“ขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันก็ไม่อยาก ฉันไม่อยากทำแบบนี้ ฉันแค่อยากให้ทุกคนมีความสุขเท่านั้น” เซี่ยชีหรั่นพูดเพ้อ

เย่เชินหลินใจเต้นแรง เขาโอบเอวของเซี่ยชีหรั่นเอาไว้ เพื่อไม่ให้เธอกลิ้งตกลงไป เขาพูดด้วยเสียงเรียบนิ่ง “นี่ บอกหน่อยสิว่าขอโทษผมเรื่องอะไร บอกแล้วเดี๋ยวให้ดื่มเหล้า”

เซี่ยชีหรั่นมองเย่เชินหลินด้วยสายตามเมายิ้มกริ่ม พลางมองเหล้าที่อยู่ตรงหน้า สักพักก็ร้องไห้ออกมา “ฉันขอโทษทุกคน ไห่ลี่หมิน Baker คุณ ชูฉิง ขอโทษ ขอโทษทุกคนเลย”

เย่เชินหลินถอนหายใจออกมา แล้วจัดการวางแก้วเหล้าให้เรียบร้อย เมื่อกี้เขารู้สึกเหมือนว่าเซี่ยชีหรั่นยังมีสติดี หรือว่าตัวเองคิดมากไป

อุ้มเซี่ยชีหรั่นกลับมาที่เตียง เย่เชินหลินห่มผ้าให้เซี่ยชีหรั่นเรียบร้อย เมื่อหันตัวกลับไป ชายผ้าห่มข้างหนึ่งตกโดนบนพื้น เย่เชินหลินหันกลับมามอง เป็นเซี่ยชีหรั่นที่ถีบผ้าห่ม แล้วนอนขดอย่างสบาย

เย่เชินหลินก้มลงหยิบผ้าห่มขึ้นมาให้เรียบร้อย เพิ่งจะห่มผ้ากลับให้เซี่ยชีหรั่นอีกครั้ง ยังไม่ทันที่เขาจะหันตัวกลับไป เธอก็ถีบมันออกอีกครั้ง

“ร้อน!” เซี่ยชีหรั่นพึมพำ ชุดผู้ป่วยตัวโคร่ง และท่านอนของเธอ จึงเผยให้เห็นเนินไหปลาร้าขาวๆ เย่เชินหลินปรับแอร์ให้อุณหภูมิต่ำลง ให้ห่มผ้าให้เซี่ยชีหรั่น

เมื่อเห็นว่าเซี่ยชีหรั่นรู้เรื่อง เย่เชินหลินจึงใช้มือทั้งคู่ประคองอยู่ข้างหูของเซี่ยชีหรั่น กระซิบที่ข้างหูเธอ “ถ้าถีบผ้าห่มออกอีก ฉันจะทำให้คืนนี้ไม่ได้นอนเลยนะ”

เซี่ยชีหรั่นพูดพึมพำฟังไม่ออกว่าเธอกำลังพูดอะไร เธอนอนขดอยู่ในอ้อมอกของเย่เชินหลินแล้วก็หลับไปอย่างว่าง่าย เย่เชินหลินปัดผมที่ยุ่งเหยิงที่ตกลงมาปกหน้าของเซี่ยชีหรั่น ได้ยินเสียงหายใจของเธอเบาๆ จึงค่อยรู้สึกโล่งใจ

“คุณไม่ไปทำงานแล้วเหรอ?” เซี่ยชีหรั่นนั่งอยู่ที่ระเบียงถือหนังสืออยู่ในมือ อากาศเริ่มเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงแล้ว ที่บริเวณรอบๆโรงพยาบาลมีใบไม้ร่วงมากมาย ใบไม้พวกนั้นเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลือง

เย่เชินหลินยิ้มแล้วส่ายหน้า เซี่ยชีหรั่นหลังจากตื่นขึ้นมาเธอก็จำเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่ได้เลย เย่เชินหลินกังวลว่าช่วงสองวันนี้เซี่ยชีหรั่นจะรู้สึกกดดันมากเกินไป จึงพยายามอยู่เป็นเพื่อนเธอ

บนหน้าเว็บ คนที่ใช้ชื่ออูฐน้อยนั้นไม่ได้ออนไลน์ เย่เชินหลินดูนาฬิกาข้อมือ นี่เป็นเวลาปกติที่ผู้หญิงคนนั้นต้องออนไลน์

“คุณกำลังดูอะไรอยู่เหรอ? รอคนเหรอ?” เซี่ยชีหรั่นถามด้วยความสงสัย เย่เชินหลินส่ายหน้า แล้วถามเซี่ยชีหรั่นขึ้น “คุณอยากออกไปเที่ยวสักพักไหม ไปที่หยูหลันกับหยุนโชว์ที่นั่นก็ได้”

เซี่ยชีหรั่นถามเย่เชินหลิน “คุณไปด้วยไหม?” เย่เชินหลินพูดปลอบเซี่ยชีหรั่น “ผมคงต้องยุ่งเรื่องหนึ่งสักพัก ทำอะไรเสร็จแล้วเดี๋ยวไปหาคุณ โอเคไหม?”

เซี่ยชีหรั่นส่ายหน้า “ไม่โอเค ฉันจะอยู่กับคุณที่นี่” ประตูถูกเคาะและเปิดขึ้น Bakerเดินเข้ามา ถือสมุดเล่มหนึ่งและพูดกับเซี่ยชีหรั่น “จากเรื่องที่เกิดขึ้นกับคุณ ตอนนี้ได้เป็นคดีความแล้ว คุณเซี่ย คืนวันนั้นคุณไม่เห็นใครเลยจริงๆเหรอ?”

เซี่ยชีหรั่นส่ายหน้า “ฉันนอนหลับไม่รู้ตัว จากนั้นก็มีคนมาอุดปากของฉันเอาไว้ แล้วฉันก็หมดสติไป พอตื่นขึ้นมาฉันก็เพิ่งรู้ว่าตัวเองได้ไปอยู่ที่ดาดฟ้าแล้ว”

Bakerพยักหน้าและจดบันทึก “พักผ่อนให้สบายครับ”

ที่ทางเดินด้านนอก Bakerจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบ พลางพูดขึ้น “คืนวันนั้นพนักงานทำความสะอาดบอกว่า เห็นร่างของเซี่ยชีหรั่นที่ระเบียง รอบๆไม่มีใครเลย”

“นายจะบอกว่าชีหรั่นโกหก?” เย่เชินหลินสงสัย

“ตัดสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ออกไป ต่อให้เป็นเรื่องที่ยากจะเชื่อก็คงต้องเชื่อ” Bakerสูบบุหรี่เข้าไปสุดปอด แล้วโยนบุหรี่ลงบนพื้นแล้วขยี้ทิ้ง

“อีกฝ่ายอาจจะแอบอยู่ที่มุมไหนก็ได้” เย่เชินหลินพูดขึ้นด้วยความสงสัย Bakerมองเย่เชินหลินด้วยแววตาแปลกประหลาด แล้วพูดขึ้น “อาจจะ เพราะถ้าจะบอกว่าเซี่ยชีหรั่นทำเรื่องแบบนั้น ฉันก็ไม่เชื่อเหมือนกัน”

หลังจากที่Bakerจากไป เย่เชินหลินเดินกลับมาที่ห้องพักผู้ป่วย เซี่ยชีหรั่นกำลังดูใบไม้ที่ร่วงหล่น ท่าทางดูเคร่งเครียด เย่เชินหลินทำให้เซี่ยชีหรั่นตกใจ เซี่ยชีหรั่นหันมามอง ความเศร้าในแววตาเธอนั้น เป็นแบบที่เย่เชินหลินไม่เคยเห็นมาก่อน

“พวกเราไปกันเถอะ” อยู่ดีดีเซี่ยชีหรั่นก็พูดขึ้น

“อยากไปไหน?” เย่เชินหลินใช้มือทั้งสองเท้าบนที่วางมือของเก้าอี้ที่เซี่ยชีหรั่นนั่งอยู่ สายตาจ้องเซี่ยชีหรั่นนิ่งๆ ไม่ให้เธอหลบได้

เซี่ยชีหรั่นครุ่นคิดเป็นอย่างดี แล้วจึงพูดขึ้น “ไปที่ไหนก็ได้เหรอ?”

เย่เชินหลินพยักหน้า เซี่ยชีหรั่นลุกขึ้น เอาหนังสือวางไว้บนเก้าอี้ แล้วจูงมือของเย่เชินหลินออกไปนอกห้อง “งั้นพวกเราก็ไปกันตอนนี้เลย”

“อย่างน้อยก็ต้องเอาพาสปอร์ตไปด้วย” เย่เชินหลินดึงเซี่ยชีหรั่นกลับมา แล้วพูดขึ้นด้วยความเหนื่อยหน่าย เซี่ยชีหรั่นใช้แววตาใสซื่อมองเย่เชินหลินด้วยความเจ้าเล่ห์ เธอหัวเราะคิกคัก แล้วพูดขึ้น “ไม่จำเป็นต้องออกไปเที่ยวต่างประเทศสักหน่อย”

ขับรถเข้ามาในเมือง เจอกับรถติดหนักมาก เซี่ยชีหรั่นมองริมถนน คนแก่อายุราว 70 กว่าปีเดินอย่างเชื่องช้าอยู่ด้านหน้า ไม่ไกลกันมากก็มีภรรยาของเขาเดินอย่างเชื่องช้าเช่นเดียวกัน