ตอนที่ 1346 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่1246

Bakerชี้ไปที่รูปภาพบนเอกสารพลางพูดขึ้น “พนักงานทำความสะอาดบอกว่าเห็นเซี่ยชีหรั่นบนดาดฟ้าในคืนวันนั้นช่วงสี่ทุ่ม พวกเราเจอเธอตอนสี่ทุ่มครึ่ง แค่บนดาดฟ้าโดปิดตาย หรือจะบอกได้ว่าคนร้ายได้หนีไปทางประตูใหญ่ของดาดฟ้าเท่านั้น แต่ถ้าออกมาในตอนนั้น ก็ต้องเจอกับพวกเรา ที่ฉันพูดนายเข้าใจไหม?”

เย่เชินหลินเคร่งเครียด จากการสื่อของBaker เขาต้องการบอกว่าเซี่ยชีหรั่นนั้นโกหก แล้วทำไมเซี่ยชีหรั่นจะต้องโกหกเรื่องภรรยาลับของหลัวกุ้ยเหยาด้วยล่ะ แล้วป้ายหน้าสุสานที่สุสานนั้นเป็นของจริงหรือไม่?

มีรถคันหนึ่งแล่นเข้ามาจอดในสุสาน เย่เชินหลินลงจากรถ เขามายังสุสานที่เขาเมื่อไม่กี่วันก่อนกับเซี่ยชีหรั่น และดอกเก๊กฮวยที่อยู่หน้าป้ายหลุมศพนั้นได้แห้งไปแล้ว

มองดูภาพของหญิงสาวแปลกหน้าที่อยู่บนป้าย เย่เชินหลินเดินเข้าไปอีกก้าว ลูบที่มุมของรูปภาพนั้น ที่มุมของภาพนั้นหลวมมาก เย่เชินหลินดึงออกมาเบาๆ พบว่าด้านหลังภาพมีกาวติดอยู่

หน้าจอโทรศัพท์สว่างขึ้นมา ข้อความที่เซี่ยชีหรั่นส่งถึงเขาเด้งขึ้นมา “ฉันกลับบ้านแล้ว ฉันรอคุณที่บ้านนะ” เย่เชินหลินอ่านข้อความของเซี่ยชีหรั่นอย่างเงียบๆ นิ้วมือของเขาวางอยู่บนแป้นพิมพ์เนิ่นนาน จนผ่านไปสักพักจึงจะพิมพ์ข้อความตอบกลับไป

“ครับ”

ออกมาจากสุสาน เย่เชินหลินขับรถไปเรื่อยๆอย่างไม่มีจัดหมายปลายทาง รู้สึกเจ็บแปลบในใจ จะมีอะไรรู้สึกแย่ไปเสียถูกผู้หญิงที่ตัวเองรักมากที่สุดหลอกเสียจนหัวหมุน

ขับมาถึงที่โรงพยาบาลอย่างไม่รู้สึกตัว เย่เชินหลินลงจากรถแล้วมุ่งหน้าไปยังห้องผู้ป่วยของเซี่ยชีหรั่น ในห้องมืดสนิท ไม่มีใครอยู่สักคน

เมื่อเปิดประตูเข้าไป เย่เชินหลินมองดูเตียงที่ปูผ้าเอาไว้เรียบร้อย เขาถอนหายใจแล้วนั่งลงไป แสงจันทร์ส่องเข้ามาภายในห้อง เผยให้เห็นมุมหนึ่งของหมอน

เย่เชินหลินหยิบหนังสือออกมา นี่เป็นนิยายสืบสวนที่เซี่ยชีหรั่นชอบอ่านตอนอยู่ที่โรงพยาบาล เปิดไฟขึ้นมา เย่เชินหลินค่อยๆเปิดหนังสือทีละหน้า

‘เสี่ยวเคเดินไปบนดาดฟ้าคนเดียว ส่งข้อความให้คนรักของเธอ เมื่อคนรักของเธอมาถึงที่โรงพยาบาลเสี่ยวเคจึงทำท่านอนลงบนดาดฟ้า เหมือนว่าเธอถูกลักพาตัวมา คนรักที่แสนจิตใจดีเชื่อในตัวเสี่ยวเค คิดว่าเสี่ยวเคถูกลักพาตัว แผนการแรกของเสี่ยวเคได้สำเร็จลุล่วงไปด้วยดี’

‘เพื่อให้เขามั่นใจว่าตัวเองเสียชีวิตไปแล้ว เสี่ยวเคได้สร้างแผ่นป้ายหลังศพปลอมขึ้นมา แล้วให้คนนำทางไปยังสุสานปลอมนั้น มองดูแววตาที่เจ็บปวดของชายหนุ่มด้านข้างที่กำลังจับจ้องไปที่ป้ายหลุมศพอยู่นั้น บนหลุมศพเป็นภาพขาวดำของตัวเอง เสี่ยวเคน้ำตาไหล เธอรักเขา แต่เธอจำเป็นต้องทำเช่นนั้น’

เย่เชินหลินค่อยเปิดอ่านทีละหน้าด้วยความเงียบขรึม จนเปิดมาถึงหน้าสุดท้าย บนหน้านั้นเห็นรายมือของเซี่ยชีหรั่นเขียนชื่อบัญชีและรหัสอยู่

เย่เชินหลินนั่งอยู่เงียบๆ โทรศัพท์สว่างขึ้นมา ข้อความที่เซี่ยชีหรั่นส่งเด้งขึ้นมา “คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

เวลาใกล้จะเช้ามืดแล้ว เย่เชินหลินคิดภาพเซี่ยชีหรั่นที่อยู่อีกฝั่งของโทรศัพท์คงจะกำลังรีบร้อนและกังวล เขาถอนหายใจแล้วยัดหนังสือเข้าไปในหมอนอีกครั้ง เดินออกจากห้อง แล้วเก็บความจริงและความสงสัยทั้งหมดไว้ในใจ

กลับมาถึงบ้านตระกูลเย่ ที่ห้องรับแขกเปิดไฟสีส้มสลัวเอาไว้ เซี่ยชีหรั่นนอนขดอยู่บนโซฟา แสงไฟที่อบอุ่นส่องลงบนชุดนอนสีขาวของเซี่ยชีหรั่น เผยให้เห็นผิวสีขาวซีด

เย่เชินหลินเดินเข้าไป ในมือของเซี่ยชีหรั่นกำโทรศัพท์เอาไว้แน่น คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น เย่เชินหลินหยิบโทรศัพท์ออกมาอย่างง่ายดาย ทำให้เซี่ยชีหรั่นรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา

เซี่ยชีหรั่นลุกขึ้นมา ขยี้ตา พลางพูดขึ้น “คุณกลับมาแล้วเหรอ”

บนหน้าของเซี่ยชีหรั่นที่เพิ่งตื่นนั้น เผยอารมณ์หลงใหลที่เย่เชินหลินเห็นเป็นประจำ แต่ภายใต้อารมณ์นั้น เย่เชินหลินพบว่าตัวเองรู้จักเซี่ยชีหรั่นน้อยกว่าที่คิดมาก

“คุณเป็นอะไร? ไม่สบายรึเปล่า?” เซี่ยชีหรั่นมองเย่เชินหลินที่เอาจ้องหน้าตัวเอง จึงถามขึ้นด้วยความแปลกใจ

มือของเย่เชินหลินค่อยๆลูบไปที่เอวของเซี่ยชีหรั่น ค่อยยกเอวของเธอขึ้นมา เซี่ยชีหรั่นอยากจะหนี ชุดนอนตัวโคล่งของเธอเผยให้เห็นภาพสวยงามด้านใน

มือของเย่เชินหลินปัดป่ายไปเรื่อยๆไม่รีบและไม่ช้าจนเกินไป ดวงตาจ้องที่เซี่ยชีหรั่นเขม็ง ภายใต้สถานการณ์บังคับและแสงไฟที่สาดส่องลงมา ทำให้เซี่ยชีหรั่นต้องปล่อยเลยตามเลย

“อย่าทำแบบนี้” เซี่ยชีหรั่นกัดริมฝีปากแน่นไม่กล้าส่งเสียงของตัวเองออกมา

เย่เชินหลินช้อนเซี่ยชีหรั่นขึ้นมาอุ้ม กลับเข้าไปที่ห้องนอนแล้ววางเธอลงบนเตียงด้วยความอ่อนโยน นิ้วเรียวค่อยๆไร้ไปตามใบหน้าของเซี่ยชีหรั่น

เซี่ยชีหรั่นลืมตาขึ้นมาเป็นครั้งคราว มองนัยตาของอีกฝ่ายว่ากำลังคิดหรือแอบซ่อนอะไรอยู่ ความเจ็บปวด? ความโกรธ?

อารมณ์ของเย่เชินหลินหายไปอย่างรวดเร็ว หลังจากประคองเธออย่างอบอุ่นแล้ว ก็เริ่มรุกล้ำอย่างรุนแรง เย่เชินหลินมองดูเซี่ยชีหรั่นที่เลือนลางนั้น เขาจึงระบายความโกรธด้วยวิธีนี้เท่านั้น

วันรุ่งขึ้น ตอนที่เซี่ยชีหรั่นตื่นขึ้นมาเป็นเวลาเกือบจะเก้าโมงแล้ว ที่ห้องอาหาร แม่บ้านกำลังป้อนอาหารเช้าให้เย่ชูฉิงอยู่ ส่วนเย่เชินหลินนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ที่ด้านหน้าโต๊ะ

“ทำไมไม่ปลุกฉัน?” เซี่ยชีหรั่นกำลังจะเอื้อมมือข้ามเย่เชินหลินไปหยิบน้ำส้ม เย่เชินหลินหลบไปด้านข้างอย่างรุนแรง

เซี่ยชีหรั่นแปลกใจในปฏิกิริยาที่รุนแรงของเย่เชินหลิน เธอจึงพูดขึ้น “ขอโทษ รบกวนคุณสินะ?” เย่เชินหลินลุกขึ้น วางหนังสือพิมพ์ลงบนโต๊ะ แล้วลูบหัวของเซี่ยชีหรั่นเบาๆ ยิ้มขึ้น “เปล่า เมื่อกี้คงตั้งใจอ่านมากไปหน่อย รีบทานอาหารเช้าเร็ว”

ยังไม่ทันรอให้เซี่ยชีหรั่นได้พูดอะไร เสียงโทรศัพท์ของเซี่ยชีหรั่นก็ดังขึ้นมา เซี่ยชีหรั่นดูเบอร์ที่โทรเข้ามา อยากจะกดตัดสาย เย่เชินหลินที่ตอนแรกจะออกไปก็หันกลับมามอง “ไม่เป็นไร รับเถอะ อาจจะมีเรื่องด่วนอะไรก็ได้? ผมไปเข้าห้องน้ำก่อน”