ตอนที่ 1348 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1248

“ชีหรั่น คุณเป็นอะไรไป สีหน้าดูไม่ค่อยดีเลย” สวีเห้าเซิงที่นั่งลงตรงข้ามกับเซี่ยชีหรั่น และถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง

เซี่ยชีหรั่นฝืนยิ้มขึ้น ไม่อยากจะอยู่ที่นี่ต่อไปอีก เซี่ยชีหรั่นจึงรีบพูดขึ้น：“พี่สวี ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามีธุระที่ต้องทำ ฉันขอตัวก่อนนะ”

เซี่ยชีหรั่นหยิบกระเป๋าสะพายไหล่แล้วจากไปอย่างรวดเร็ว สวีเห้าเซิงเห็นเซี่ยชีหรั่นลืมกระเป๋าเงินอยู่ที่โต๊ะ จึงได้รีบตามไป

“พวกนายดูสิ นี่ใช่เย่เชินหลินประธานบริษัทเย่ซื่อไหม” ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์ตัวเองออกมาแล้วเปิดรูปที่ถ่ายไว้

“นี่ใช่เย่เชินหลินที่ไหน ต่างกันอย่างลิบลับ นายน่าจะไปดูนิตยสารวัยรุ่นดูว่าเขามีรูปร่างหน้าตาอย่างไร！”

ตอนที่สวีเห้าเซิงตามไปถึงนั้น เซี่ยชีหรั่นได้ขึ้นรถแท็กซี่จากไปแล้ว สวีเห้าเซิงรีบโทรหาเซี่ยชีหรั่นทันที แต่กลับพบว่าอีกฝ่ายนั้นสายไม่ว่าง

เมื่อย้อนกลับมา เห็นเงาร่างหนึ่งที่คุ้นเคยเดินเข้าไปโรงพยาบาลคนเดียว “ซือซือนี่ เธอมาที่โรงพยาบาลทำไม” สวีเห้าเซิงครุ่นคิดด้วยความสงสัย อดไม่ได้จึงสาวเท้าตามไป

“คุณซือซือครับ ถ้าคุณยังไม่ทำการผ่าตัดเต้านมทางเราก็ไม่สามารถช่วยอะไรคุณได้แล้ว” แพทย์ถือใบรายงานอย่างเพลียใจ คนไข้หญิงคนนี้ยอมตายก็ไม่ยอมทำการผ่าตัดเต้านม พูดอย่างไรก็ไม่ฟัง

ซือซือกัดฟันแล้วลุกยืนขึ้น พยักหน้าให้กับแพทย์แล้วผลักประตูออก ถูกคนที่ยืนอยู่นอกประตูทำให้ตกใจขึ้น：“สวีเห้าเซิงคุณมาทำอะไรที่นี่”

“มีโรคก็ต้องรักษา มีชีวิตอยู่ต่อสำคัญกว่าหรือ •••นั่นสำคัญกว่า” สวีเห้าเซิงนิ่งไปชั่วครู่ เขินที่จะพูดคำนั้นออกมา

“หลบไป” ซือซือเบ้ปากปรายตามองสวีเห้าเซิงแวบหนึ่ง แล้วอ้อมตัวจากไป สวีเห้าเซิงก็ได้ตามซือซือไปติดๆ ซือซือที่ถือแก้วน้ำได้หันกลับมา และพูดด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ ：“ตอนนี้ฉันจะเปลื้องผ้าตรวจร่างกาย คุณยังอยากจะตามเข้ามาด้วยเหรอ！”

เมื่อซือซือทำการตรวจเสร็จแล้วเปิดประตูออก พบว่าด้านนอกนั้นว่างเปล่าไม่มีใครสักคนจริงๆ ซือซือยิ้มขึ้น เธอคุ้นชินกับการอยู่คนเดียวตั้งนานแล้ว ไม่ว่าจะอย่างไรในสายตาคนอื่น ตัวเองนั้นก็เป็นผู้หญิงเจ้าเล่ห์คนหนึ่งเท่านั้น

“คุณกำลังคิดอะไรอยู่ทำไมสีหน้าดูแย่ขนาดนั้น” ซือซือเงยหน้าขึ้นมองสวีเห้าเซิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าตัวเองด้วยความประหลาดใจ

สวีเห้าเซิงยื่นนมร้อนๆที่อยู่ในมือให้กับซือซือแล้วพูดด้วยความขวยเขิน：“ได้ยินว่าการดื่มนมจะดีต่อภูมิคุ้มกัน สถานการณ์ของคุณในตอนนี้ควรดื่มให้มากๆจะมีประโยชน์”

ซือซือวางนมในมือลงแล้วพูดอย่างเย็นชา ：“ท่าทีของคุณดูเกินเลยวันไนท์สแตนด์แล้วนะ”

สวีเห้าเซิงทอดถอนใจ：“อย่าเอาทุกเรื่องไปยึดติดกับวันไนท์สแตนด์ ผมยอมรับว่าไม่ชอบนิสัยของคุณจริงๆ แต่ว่าผมก็ไม่ได้เย็นชาขนาดนั้น

“หลบไป！ ไม่ได้ต้องการให้คุณมาเห็นใจฉัน！” ซือซือโยนนมลงบนพื้น และตะโกนใส่สวีเห้าเซิงอย่างสูญเสียมารยาท สวีเห้าเซิงขมวดคิ้วมองแขนซือซือที่ถูกลวกจนแดงก่ำ จึงได้ดึงซือซือไปหาพยาบาลอย่างไม่ลังเล

“รบกวนช่วยจัดการแผลของเธอหน่อยนะครับ ผมขอตัวก่อน” สวีเห้าเซิงสังเกตว่าแต่ละครั้งที่ตัวเองอยู่กับซือซือนั้น อารมณ์ของตัวเองนั้นจะเสียการควบคุมได้ง่าย ไม่อยากจะหาเรื่องใส่ตัว สวีเห้าเซิงจึงได้หันหลังจากไป

เซี่ยชีหรั่นจ้องโทรศัพท์อย่างใจลอย ตั้งแต่ที่ส่งข้อความแรกส่งออกไป เย่เชินหลินก็ไม่ได้ตอบกลับมาตัวเอง เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมแค่เพียงคืนเดียวเธอกับเย่เชินหลินเหมือนมีแม่น้ำมาขวางกั้นๆไว้

เย่เชินหลินออกมาจากห้องประชุม จางเฟิงอี้ยื่นโทรศัพท์ให้กับเย่เชินหลิน：“ข้อความครับ” เย่เชินหลินเปิดออก เป็นข้อความจากเซี่ยชีหรั่น เป็นเพียงคำถามธรรมดาว่าเมื่อวานตัวเองอยู่ไหน

เย่เชินหลินปวดหัวจึงวางโทรศัพท์วางกลับไปที่เดิม เมื่อวานเขาโทรศัพท์หาเซี่ยชีหรั่นนับครั้งไม่ถ้วน รอเธอทั้งคืนโดยไม่ได้หลับได้นอน วันนี้เธอกลับมาถามว่าเมื่อวานตัวเองอยู่ที่ไหน

“ไม่ต้องการตอบกลับเหรอครับ” จางเฟิงอี้ที่ยืนมองดูเหตุการณ์อยู่ข้างๆ

เย่เชินหลินนวดขมับ ：“เรื่องพวกนี้ผมจะจัดการได้”

จางเฟิงอี้รับสายโทรศัพท์อีกครั้ง จากนั้นวางโทรศัพท์ลงแล้วพูดกับเย่เชินหลิน：“อีกหนึ่งการประชุมได้เปลี่ยนไปจัดที่โรงแรม และตอนนี้กำลังจะเริ่มขึ้นครับ”

เย่เชินหลินเดินออกมาจากบริษัทเย่ซื่อ เซี่ยชีหรั่นพิงอยู่ที่กระจกรถมองดูเย่เชินหลิน เขาอยู่จริงๆด้วย ดังนั้นเมื่อสักครู่คือตั้งใจไม่ตอบข้อความกลับให้ตัวเองใช่ไหม”

“ทำไมมาอยู่ตรงนี้ไม่เข้าไป” เย่เชินหลินมองดูเสื้อผ้าของเซี่ยชีหรั่นที่ไม่ได้เป็นชุดเมื่อวานแล้ว

“เปล่า” เซี่ยชีหรั่นตอบเบาๆ เย่เชินหลินมองดูนาฬิกาแล้วพูดกับจางเฟิงอี้：“ส่งเธอกลับบ้าน ทางนั้นเดี๋ยวผมไปคนเดียวได้”

เซี่ยชีหรั่นไม่ได้รั้งเย่เชินหลินไว้ เย่เชินหลินขับรถแล้วมองเซี่ยชีหรั่นที่ยืนอยู่ข้างรถคนเดียวจากกระจกมองหลัง กัดฟันแล้วก็ถอยรถกลับมา

“บอกกับพวกเขาว่าให้เลื่อนการประชุมออกไปหนึ่งชั่วโมง” เย่เชินหลินโยนกุญแจรถให้จางเฟิงอี้ แล้วมองเซี่ยชีหรั่นด้วยสายตาที่สงสัยจากนั้นถามขึ้น ：“ทานข้าวเที่ยงหรือยัง”

เซี่ยชีหรั่นส่ายหน้า เย่เชินหลินดึงเซี่ยชีหรั่นแล้วเดินไปที่ล็อบบี้ของโรงแรม บนโต๊ะอาหาร โทรศัพท์ของเย่เชินหลินดังขึ้น เย่เชินหลินที่เดินไปเข้าห้องน้ำ เซี่ยชีหรั่นครุ่นคิดว่าจะรับหรือไม่รับโทรศัพท์ดี