ตอนที่ 1355 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1255

เย่เชินหลินค่อยๆ เช็ดทำความสะอาด เซี่ยชีหรั่นรู้สึกว่าผิวเปลือยเปล่าของเธอสัมผัสกับผ้าเช็ดตัวเปียกๆ และนุ่ม จนขนลุกขึ้นมาในห้อง เย่เชินหลินอยู่ห่างหน้าอกที่อุดมสมบูรณ์ไม่ไกลและหยุดลง

เซี่ยชีหรั่นอยากจะหยุดไว้ แต่ก็ส่งเสียงไม่ออก เย่เชินหลินนิ่งไปสักครู่ และยังคงเช็ดตัวทำความสะอาดต่อไปโดยไม่มีอะไรผิดปกติ จนกระทั่งเช็ดตัวเรียบร้อย หน้าของเซี่ยชีหรั่นแดงเหมือนมะเขือเทศ

ตอนที่ไห่ลี่หมินและคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา เห็นว่าหน้าของเซี่ยชีหรั่นแดงมาก ตกใจมากและพูดว่า : “ชีหรั่น ทำไมหน้าคุณแดงขนาดนั้น มีไข้หรือเปล่า รอหน่อยฉันจะไปเรียกหมอเดี๋ยวนี้”

สายตาของหลินหลิงมองเย่เชินหลินที่นิ่งสงบและแววตาส่องประกายของเย่เชินหลินสลับไปมา และดึงไห่ลี่หมินไว้ ไห่ลี่หมินมองหลินหลิงอย่างไม่เข้าใจและถามอย่างค่อนข้างร้อนใจว่า : “ดึงฉันทำไม ตอนนี้ความผิดปกติทุกอย่างทำให้เกิดภาวะแทรกซ้อนได้”

หลินหลิงโกรธจนต้องหยิกเอวไห่ลี่หมินเบาๆ ไห่ลี่หมินมองเย่เชินหลินที่ไม่ร้อนรนเลยแม้แต่นิด จึงจะคิดขึ้นได้

หลังจากเย่ชูฉิงเห็นว่าเซี่ยชีหรั่นตื่นแล้วก็ร้องไห้อยากให้เซี่ยชีหรั่นอุ้ม ยื่นมือออกไปได้แค่ครึ่งเดียวก็รีบหดกลับมาอย่างรวดเร็ว เก็บไว้ในอ้อมอกของไห่โจ๋ซวน

เซี่ยชีหรั่นมองเย่เชินหลินอย่างแปลกใจ เย่เชินหลินถอนหายใจเดินไปด้านข้างเย่ชูฉิง ค้างอ้วนๆ ของเย่ชูฉิงพิงไว้กับไหล่ของไห่โจ๋ซวน หันหน้าหนีไม่มองเย่เชินหลิน

เย่เชินหลินลูบผมของเย่ชูฉิง และพูดเบาๆ ว่า : “เย่ชูฉิงให้อภัยพ่อได้ไหม พ่อขอโทษ” เย่ชูฉิงคิดแล้วคิดอีก ไห่โจ๋ซวนตบหลังเย่ชูฉิงเบาๆ พูดอะไรข้างหูเย่ชูฉิงนิดหน่อย เย่ชูฉิงจึงยอมหันหน้ามาและยื่นมือเล็กๆ โบกไปมาทางเย่เชินหลิน

เย่เชินหลินหันมองไห่โจ๋ซวน เย่ชูฉิงสนิทสนมกับไห่โจ๋ซวนตั้งแต่ยังเล็ก ถ้าเป็นไปได้ ต่อไปให้ไห่โจ๋ซวนดูแลเย่ชูฉิงก็คงไม่เลว

“อืมอืม!เกี่ยวก้อยกัน!” เย่ชูฉิงยกแขนจนเมื่อยหมดแล้ว สายตามองไปที่เย่เชินหลิน เย่เชินหลินจึงยิ้มและเกี่ยวก้อยกัน

เซี่ยชีหรั่นกระแอมออกมา บอกให้เอาหน้ากากออกซิเจนบนหัวออก หลินหลิงเอาหน้ากากออกซิเจนออกอย่างระมัดระวัง

เซี่ยชีหรั่นเลียริมฝีปากแห้งและพูดอย่างอ่อนแรงว่า : “หม่ามี๊ก็อยากจะเกี่ยวก้อยกับเย่ชูฉิง”

คนอื่นๆ เห็นท่าทางของเซี่ยชีหรั่นก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ ทั้งห้องเต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ

นอกห้องพักผู้ป่วย ซือซือยืนอยู่อีกด้านอย่างเงียบๆ ห่างกันเพียงแค่ประตูกั้น ด้านในกลับสดเบิกบานเหมือนฤดูใบไม้ผลิ ด้านนอกหลับหนาวเย็นเหมือนหน้าหนาว

ซือซือจินตนาการได้ว่าทุกคนในห้องเอาเซี่ยชีหรั่นเป็นใจกลาง เซี่ยชีหรั่นเหมือนกับดวงดาว ได้รับการตำหนิที่อบอุ่นจากเย่เชินหลินในบางครั้งบางคราว จากนั้นก็มีเสียงหัวเราะและรอยยิ้มของลูก

ซือซือกำมือแน่นขึ้นอีก เกร็งจนตัวสั่น โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่น ซือซือรีบหมุนตัวและเดินออกมา และชนเข้ากับคุณหมอที่กำลังจะเดินเข้ามา คุณหมอมองซือซือและถามว่า : “เป็นคุณ คุณเป็นเพื่อนของเซี่ยชีหรั่นที่วันนั้นเข้าไปในห้องสังเกตอาการผู้ป่วยหนักไม่ใช่หรือไง? เธอฟื้นแล้ว ไม่เข้าเยี่ยมหรือ?”

ซือซือพยักหน้าผ่านๆ ไปและรีบเดินออกมา คุณหมอเดินเข้าในห้องพักผู้ป่วยด้วยความแปลกใจ เห็นเซี่ยชีหรั่นอารมณ์ดีไม่น้อยนั่งเล่นกับเย่ชูฉิง

“ใครให้คุณลุกขึ้นนั่ง? ไม่รู้หรือไงว่าอาจจะกระทบกระเทือนสมองได้!” คุณหมอตำหนิ เซี่ยชีหรั่นแลบลิ้น และให้เย่เชินหลินประคองเธอนอนลงอย่างว่าง่าย

คุณหมอตรวจไปดูไปว่า : “บางครั้งหมอเจอคนไข้ที่ไม่เชื่อฟังก็ปวดหัวมากจริงๆ คนไข้ไม่ฟัง เพื่อนของคนไข้ก็แปลกเอามากๆ ทำตัวลับๆ ล่อๆทั้งสองครั้งที่เจอ”

“เพื่อนอะไรคุณหมอ?” เซี่ยชีหรั่นโดนกดลิ้นไว้เพื่อตรวจ จึงพึมพำถามออกมาอย่างไม่ชัดเจน คุณหมอพูดอย่างแปลกใจว่า : “ก็ผู้หญิงคนนั้นไง ที่สวยๆ เมื่อกี้ยังเห็นเขาวนไปวนมาอยู่ที่หน้าประตูห้องของคุณอยู่เลย แต่ก็หายไปอย่างรวดเร็ว”

เซี่ยชีหรั่นเงียบ และคิดถึงซือซือขึ้นมาเป็นคนแรก ในสถานที่คุมตัวผู้ต้องสงสัยเธอก็คิดมาหลายครั้ง ไห่ลี่หมินและเย่เชินหลินมองหน้ากัน ถึงแม้จะสงสัยแต่ก็ยังไม่มั่นใจ

“พวกคุณเป็นอะไรกันไปหมด ไม่ได้อ่านหนังสือพิมพ์นานแล้ว ระหว่างนี้เกิดอะไรขึ้นบ้าง?” เซี่ยชีหรั่นคิดว่าเย่เชินหลินและไห่ลี่หมินไม่รู้ถึงการมีตัวตนอยู่ของซือซือ หันตัวอยากจะหยิบเอาหนังสือพิมพ์ที่วางอยู่ตรงขอบหน้าต่างมาปิดบังความคิดของตัวเอง

เย่เชินหลินคิดขึ้นมาได้ว่าระยะนี้หนังสือพิมพ์ลงข่าวเกี่ยวกับสถานการณ์ของบริษัทเย่ซื่อ เรื่องพวกนี้เซี่ยชีหรั่นไม่รู้เลย กระแอมออกมาเบาๆ สายตาของเย่เชินหลินมองที่ไห่ลี่หมิน

ไห่ลี่หมินมีปฏิกิริยาตอบกลับทันที อยู่ก็รีบตะโกนเสียงดังขึ้นมาว่า : “ชีหรั่น คุณหมอบอกว่าคุณไม่ควรจะเหนื่อยเกินไป หลินหลิงเก็บหนังสือพิมพ์อย่าให้เซี่ยชีหรั่นเหนื่อยเกินไป”

หลินหลิงไม่รู้ว่าไห่ลี่หมินกำลังทำอะไร แต่ก็พยักหน้าและเก็บหนังสือพิมพ์ไว้ และพูดกับเซี่ยชีหรั่นอย่างเข้มงวดว่า : “พักผ่อนมากๆ”

หลังออกมาจากห้อง ไห่ลี่หมินเห็นข่าวที่ตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์ไปทั่วทั้งหน้าหนังสือพิมพ์ว่าผู้มีอำนาจของบริษัทเย่ซื่อโดนเปลี่ยน ซือซือทำให้ข่าวที่ออกมาเกี่ยวกับธุรกิจเลวร้ายไปหมด ไห่ลี่หมินถามอย่างเคร่งขรึมว่า : “ถ้าปล่อยให้ผู้หญิงคนนี้สร้างปัญหาต่อไป บริษัทเย่ซื่อจบลงแน่ๆ”