ตอนที่ 1357 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1257

พนักงานหน้าเคาร์เตอร์กดโทรออกหมายเลขภายใน ไม่นานก็วางสายและพูดกับเซี่ยชีหรั่นว่า : “คุณหนูเชี่ยเรียบร้อยแล้ว” เซี่ยชีหรั่นพยักหน้า เดินไปที่ลิฟต์VIP ส่วนตัวของเย่เชินหลินภายใต้สายตาของทุกคน

หลังออกจากลิฟต์ เซี่ยชีหรั่นเดินเข้ามาอย่างกับไม่มีคนอยู่ตรงนั้นเลยและตรงไปที่ห้องทำงานของเย่เชินหลินก่อนหน้านี้ เสียงเปิดประตูดังปัง

ซือซือนั่งอยู่ที่เก้าอี้ของเย่เชินหลินอย่างเกียจคร้านและมองเซี่ยชีหรั่นอย่างว่างเปล่า เซี่ยชีหรั่นเดินมาตรงหน้าโต๊ะด้วยสีหน้าเย็นชาและใช้มือทั้งงสองข้างตบลงบนโต๊ะ กัดฟันพูดว่า : “ซือซือ ฉันเชื่อใจคุณขนาดนั้น ช่วยปิดบังให้คุณ”

ซือซือหมุนเก้าอี้อย่างไม่ใส่ใจ หัวเราะและพูดว่า : “ใช่ ขอบคุณมากๆ ที่ยื้อเวลาให้ฉันได้มากขนาดนั้น ไม่งั้นฉันคงยังไม่ได้ครอบครองบริษัทเย่ซื่อ”

“ผิดที่ฉันตาบอด เพราะการป่วยของคุณจึงคิดอยากจะช่วยคุณสักครั้ง!” เซี่ยชีหรั่นบ่น

เมื่อซือซือได้ยินเซี่ยชีหรั่นพูดถึงอาการป่วยของตัวเอง สีหน้าเย็นชาและกวาดเอกสารทั้งหมดบนโต๊ะลงพื้น พนักงานบางคนมองผ่านช่องประตูเข้ามาด้านในอย่างประหลาดใจ

“มองอะไรกัน ถ้ายังมองอีกก็ไสหัวออกไปหาเลี้ยงตัวเอง” ซือซือตะโกนด่าออกมา ลุกขึ้นไปปิดประตูและหันกลับมาพูดกับเซี่ยชีหรั่นว่า :

“เก็บความเห็นใจของคุณไว้เถอะ ฉันก็ไม่กลัวที่จะจะบอกคุณนะ เย่เชินหลินรู้แล้วว่าฉันเป็นเมียน้อยของหลัวกุ้ยเหยา และทั้งหมดฉันเป็นคนจงใจทำให้เขารู้เอง” ซือซือนั่งลงอีกครั้ง ในสายตามีความได้ใจอยู่

“ฉันช่วยคุณไม่ใช่เพราะอาการป่วยของคุณ แต่เพราะคุณคือซ่งหวั่นถิง” เซี่ยชีหรั่นมองซือซือและพูดอย่างแน่วแน่

ซือซือพยักหน้าและพูดกับเซี่ยชีหรั่นว่า : “คุณรู้ไหมซ่งหวั่นถิงหมายความว่าอะไร? หมายความว่าเธอรักเย่เชินหลินมาก หมายความว่าเธอเกลียดเซี่ยชีหรั่นมาก”

เซี่ยชีหรั่นพูดไม่ออก อยากจะพูดแต่ไม่รู้ว่าจะเริ่มยังไง ซือซือลุกขึ้นเดินมาตรงหน้าเซี่ยชีหรั่นมองตรงไปที่เซี่ยชีหรั่นและพูดว่า : “เซี่ยชีหรั่น นี่คือสิ่งที่คุณและเย่เชินหลินติดค้างฉันกับลูกชาย”

เซี่ยชีหรั่นถอยหลังไปสองก้าว สำหรับตูตูแล้วเธอรู้สึกบีบคั้นและเจ็บปวดใจมาก ทุกครั้งที่พูดถึงมักเจ็บปวดเสมอ

“ปัง!” ประตูห้องเปิดออกอีกครั้ง ไห่ลี่หมินบุกเข้ามาในห้องทำงานโดยไม่สนใจการขัดขวางของเลขาและดึงเซี่ยชีหรั่นมาด้านข้างตัวเอง

หลังจากซือซือแปลกใจเล็กน้อยก็กลับมาทำหน้าเกียจคร้านเหมือนก่อนหน้า ยิ้มและพูดว่า : “สงสัยว่าองครักษ์พิทักษ์นางฟ้าจะมาแล้ว พวกคุณไปเถอะ บริษัทเย่ซื่อไม่ต้อนรับพวกคุณ”

“พวกคุณเตรียมใจรับผลที่จะตามมาจะดีกว่า” ไห่ลี่หมินพูดจบดึงเซี่ยชีหรั่นเดินออกไปทางประตู เซี่ยชีหรั่นหันหน้ามาพูดกับซือซือว่า : “อย่าบีบให้ฉันต้องพูดเรื่องต่างๆ ออกมา”

ไห่ลี่หมินดึงเซี่ยชีหรั่นเดินออกจนถึงประตูใหญ่ของบริษัทเย่ซื่อ พลางตำหนิว่า : “คุยกันแล้วไม่ใช่หรือไงว่าให้รอฉัน? ตัวเข้าไปคนเดียวถ้าโดนรังแกจะทำยังไง คุณทำให้ผมโกรธจริงๆ”

เมื่อเซี่ยชีหรั่นจะพูด รถมาเซราติคันหนึ่งเลี้ยวตรงเข้ามา ไห่ลี่หมินปล่อยมือที่ดึงเซี่ยชีหรั่นถอนหายใจและพูดว่า : “เมื่อได้รับสายโทรศัพท์จากเย่เชินหลิน รู้แล้วว่าคุณแอบหนีออกเอง ทำตัวให้ดีๆ แล้วกัน”

รถจอดลง เย่เชินหลินเปิดประตูและเดินตรงมาที่เซี่ยชีหรั่น มองสำรวจเซี่ยชีหรั่นขึ้นลง แพทย์เจ้าของไข้ของเซี่ยชีหรั่นนั่งอยู่ด้านหลังรถรีบเดินตามลงมา

คุณหมอตรวจสอบบาดแผลบริเวณศีรษะของเซี่ยชีหรั่นและถามอีกหลายคำถามจึงพูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า : “โชคดีที่ไม่มีปัญหาอะไรมาก ถ้าคนไข้ทุกคนก่อเรื่องวุ่นวายอย่างนี้ ครอบของคนไข้เอาแต่ใจแบบนี้ทุกคน งั้นฉันคงเหนื่อยตายจริงๆ แล้ว”

เซี่ยชีหรั่นรู้ว่าตัวเองทำผิดไปแล้ว รีบขอโทษ เย่เชินหลินตบบ่าไห่ลี่หมินและพูดว่า : “ส่งคุณหมอกลับด้วย ขอบคุณ”

ไห่ลี่หมินพยักหน้าและมองเซี่ยชีหรั่นโดยไม่พูดอะไรแวบหนึ่ง จากนั้นพูดอย่างมีนัยลึกซึ้งว่า : “ตอนนี้ชีหรั่นบาดเจ็บอยู่นะ? ไม่เหมาะจะออกกำลังกายแบบหนัก”

เย่เชินหลินโบกมือและยิ้มอย่างลำบากใจ รอหลังจากไห่ลี่หมินและคุณหมอจากไปจึงพาเซี่ยชีหรั่นขึ้นรถ เซี่ยชีหรั่นไม่ได้นั่งข้างคนขับแต่กลับไปนั่งที่เบาะหลังอย่างงงๆ

เย่เชินหลินไม่บังคับ หลังจากขึ้นรถประตูรถไม่ได้ล็อกอัตโนมัติ แต่กลับเป็นเสียงดังตึงตังที่ทำให้ล็อก มองเซี่ยชีหรั่นที่ตื่นตัวขึ้นมาทันทีจากกระจกหลัง เย่เชินหลินถามว่า : “มาหาซือซือทำไม?”

หลังจากเซี่ยชีหรั่นได้ยินจึงถามกลับไปว่า : “งั้นคุณต้องตอบฉันมาก่อนว่าคุณยกบริษัทเย่ซื่อให้ตกไปอยู่กับซือซือทำไม? คุณให้สัญญาอะไรกับซือซือไว้?”

เย่เชินหลินหันกลับมามองเซี่ยชีหรั่นอย่างจริงจังและถามว่า : “ถ้าฉันบอกคุณ คุณต้องความจริงกับฉันว่าทำไมต้องช่วยซือซือปกปิดเรื่องที่ว่าเธอเป็นเมียน้อยของหลัวกุ้ยเหยา?”

เซี่ยชีหรั่นอ้าปาก นึกถึงท่าทางของซือซือเมื่อกี้และลังเลว่าจะบอกเย่เชินหลินดีไหม ถ้าหากเย่เชินหลินรู้...

สมองของเซี่ยชีหรั่นมัวแต่คิดอะไรเรื่อยเปื่อยโดยไม่รู้ว่าเย่เชินหลินปลดล็อกรถและเดินมานั่งที่เบาะหลังแล้ว

“คุณจะทำอะไร นิ!” ความคิดของเซี่ยชีหรั่นโดนขัดจังหวะและตกใจขึ้นมาทันที เอนไปด้านหลังทั้งตัว ศีรษะกระแทกเข้ากับหน้าต่างกระจกด้านหลังเสียงดังปัง

“ชีหรั่น！” เย่เชินหลินรีบใช้มือปกป้องศีรษะของเซี่ยชีหรั่นไว้ และรีบโทรหาไห่ลี่หมินทันที : “อยู่ไหน อย่าเพิ่งกลับไปที่โรงพยาบาล กลับมาที่บริษัทเย่ซื่ออีกครั้ง”

เย่เชินหลินอุ้มเซี่ยชีหรั่นและเดินเข้าไปในบริษัทเย่ซื่อ พนักงานที่เคาร์เตอร์เห็นเย่เชินหลินไม่รู้ว่าควรจะขัดขวางไว้ดีไหม เย่เชินหลินอุ้มเซี่ยชีหรั่นให้สูงขึ้นอีกนิด พูดเสียงเข้มว่า : “เดี๋ยวถ้าเจอคุณหมอที่สวนเสื้อกาวน์สีขาวให้พาขึ้นไปชั้นบนสุดได้เลย”