ตอนที่ 1358 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1258

เย่เชินหลินยังมีข้อสงสัยกับการอธิบายนี้ของเซี่ยชีหรั่นอีกมาก แต่ก็ไม่อยากทำให้เซี่ยชีหรั่นอึดอัดใจ จึงพยักหน้าน้อยๆ อุ้มเซี่ยชีหรั่นขึ้นและเดินออกไปนอกประตู

พนักงานยังคงรวมตัวกันอยู่ด้านนอก หลังเห็นเย่เชินหลินอุ้มเซี่ยชีหรั่นออกมาจึงเริ่มขยับตัวหลีกทางให้ เย่เชินหลินพยักหน้าให้กับทุกคน และก้าวเดินไม่หยุดเข้าในลิฟต์VIP

“ประธานาเย่ พวกเราจะรอคุณกลับมาอยู่ที่บริษัทเย่ซื่อ!” ไม่รู้ว่าใครตะโกนมาทางลิฟต์ เซี่ยชีหรั่นที่อยู่ในอ้อมกอดของเย่เชินหลินพูดกับเย่เชินหลินเบาๆ ว่า : “ถ้าคุณทอดทิ้งพนักงานเหล่านี้จริงๆ ฉันก็จะดุถูกคุณด้วย”

“สบายใจเถอะ” เย่เชินหลินตอบเบาๆ ในลาดจอดรถ หลังจากไห่ลี่หมินเห็นเย่เชินหลินและเซี่ยชีหรั่นรีบเปิดประตูรถทันที รถวิ่งกลับไปที่โรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว

ในโรงพยาบาล เซี่ยชีหรั่นอีกเอ่ยปากอยากกินเสี่ยวหลงเปา(เป็นอาหารเช้าจีนชนิดหนึ่ง) เย่เชินหลินรีบออกไปซื้อทันที ส่วนไห่ลี่หมินอยู่ต่อ ไห่ลี่หมินสังเกตเห็นว่าดวงตาเซี่ยชีหรั่นส่องประกายเป็นนัยเล็กน้อย เซี่ยชีหรั่นยิ้มและพูดว่า : “เมื่อกี้ฉันเห็นว่าคุณเหมือนมีอะไรจะพูดอยู่ตลอด มีเรื่องอะไรกันแน่?”

ไห่ลี่หมินลังเลอยู่สักพัก จึงพูดกับเซี่ยชีหรั่นว่า : “เมื่อกี้ตอนที่อยู่ในบริษัทเย่ซื่อ ตอนที่ฉันบุกเข้าไปจริงแล้วได้ยินอะไรมานิดหน่อย”

เซี่ยชีหรั่นเงยหน้ามองดวงตาทั้งคู่ของไห่ลี่หมิน ใจสั่นขึ้นมาเล็กน้อยและตัดสินใจถามว่า : “คุณได้ยินอะไรมา?”

“ซือซือคือซ่งหวั่นถิงใช่ไหม” ไห่ลี่หมินไม่อ้อมค้อม ถามสิ่งที่ได้ยินจากด้านนอกห้องทำงานขอให้เซี่ยชีหรั่นยืนยัน อารมณ์ในตอนนั้นเขาตื่นตกใจมากเขาไม่อยากจะคิดเลยว่าผลลัพธ์จะเป็นยังไง ถ้าหากซือซือคือซ่งหวั่นถิงจริงๆ นั้นจะช่างน่าตกใจมาก

เซี่ยชีหรั่นรู้ว่าปิดบังไห่ลี่หมินไม่ได้ พยักหน้าและพูดว่า : “ตอนนั้นในสถาบันเสริมความงามแห่งหนึ่งในออสเตรเลียฉันบังเอิญรู้ว่าซือซือก็คือซ่งหวั่นถิงโดยไม่ตั้งใจ แต่ฉันไม่เคยบอกใครเลย ไม่ว่าเธอจะเป็นซ่งหวั่นถิงหรือซือซือ ฉันหวังว่าเธอจะมีชีวิตใหม่”

ไห่ลี่หมินได้รับการยืนยันจากปากของเซี่ยชีหรั่น รู้สึกสบายใจขึ้นมาก เมื่อนึกถึงทุกอย่างที่ซือซือทำก็อดที่จะเหงื่อตกแทนเย่เชินหลินกับเซี่ยชีหรั่นไม่ได้ “บางทีเธอแค่อาจจะเปลี่ยนเป็นอีกแปลงตัวตนเพื่อกลับมาแก้แค้นเท่านั้นเอง”

“ใครจะแก้แค้น?” เย่เชินหลินเปิดประตูเข้ามาและมองทั้งสองคน เซี่ยชีหรั่นส่ายหน้าให้ไห่ลี่หมิน ยิ้มและพูดว่า : “กำลังพูดถึงซือซือกัน?”

เมื่อได้ยินชื่อซือซือ สีหน้าของเย่เชินหลินบึ้งตึงลงทันที เปิดกล่องเสี่ยวหลงเปาที่ให้จางเฟิงอี้ไปซื้อมาออก หลังจากที่ไห่ลี่หมินรู้ว่าซือซือคือซ่งหวั่นถิงก็ไม่สบายใจ จึงหาข้ออ้างออกไป

หลังจากไห่ลี่หมินออกไป เซี่ยชีหรั่นแอบถอนหายใจในใจ และแกล้งถามเย่เชินหลินขึ้นมาลอยๆ ว่า : “ฉันรู้สึกเหมือนว่าคุณไม่ได้คิดจะยกบริษัทเย่ซื่อให้ใครไปดูแล งั้นคุณจะวางแผนทำยังไง?”

เย่เชินหลินช่วยจัดผมที่ตกลงมาบนไหล่ให้เซี่ยชีหรั่น และพูดอย่างมีความหมายลึกซึ้งว่า : “ตอนนี้คนทั้งเมืองรู้แล้วว่าบริษัทเย่ซื่อเปลี่ยนเจ้าของแล้ว อีกอย่างผู้จัดการทั่วไปคนใหม่ของบริษัทเย่ซื่อกำลังจะเซ็นสัญญากับบริษัทเหล็กข้ามชาติแห่งหนึ่งในเร็วๆ นี้”

“แล้วจะยังไง?” เซี่ยชีหรั่นไม่รู้เจตนาที่เย่เชินหลินทำแบบนี้เลยแม้แต่นิด เย่เชินหลินหัวเราะ สายตาของเขาบ่งบอกว่าสถานการณ์อย่างนี้จึงต้องทำตามสถานการณ์ สงครามครั้งนี้ของเขา ที่ต้องการไม่ใช่แค่บริษัท แต่ยังต้องการแก้ไขอีกปัญหาหนึ่งที่รบกวนเขามาตลอด

หลายวันต่อมา หนังสือพิมพ์ทุกฉบับลงพาดหัวข่าวเรื่องบริษัทเย่ซื่อกำลังจะเซ็นสัญญาการค้าครั้งใหญ่กับบริษัทเหล็กข้ามชาติ ในห้องทำงานผู้จัดการทั่วไปของบริษัทเย่ซื่อ ซือซือวางหนังสือพิมพ์ในมือลง ในใจเริ่มคาดเดาความคิดของเย่เชินหลินไม่ออก

เธอทำอย่างนี้เพื่อให้เย่เชินหลินมาหาเธอ มาขอร้องตัวเองอย่างไม่ต้องสงสัย สุดท้ายแล้ว สำหรับความร่วมมือโครงการบริษัทเหล็กข้ามชาติและการดำเนินกิจการของบริษัทเย่ซื่อในตอนนี้ไม่เกี่ยวข้องกันเลย แต่ตอนนี้เย่เชินหลินกลับนิ่งเฉย ไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรเลย

“ผู้จัดการ ใกล้ถึงเวลาเซ็นสัญญาแล้ว” เลขาพูดอยู่อีกด้าน

ซือซือรู้สึกเหมือนกำลังบีบบังคับให้ทำเรื่องที่ความสามารถไม่ถึง พยักหน้าน้อยๆ และเดินตามเลขาไปยังสถานที่จัดงานเซ็นสัญญา และในงานเซ็นสัญญา เซี่ยชีหรั่นมองหยูหลัน เย่เชินหลินและไห่ลี่หมินที่นิ่งเงียบมาโดยตลอดด้วยความประหลาดใจ ผ่านไปสักพักจึงถามว่า : “นี่เป็นแผนการหนึ่ง?”

“แน่นอนเป็นแผนการหนึ่ง แต่บริษัทเหล็กเป็นเรื่องจริง ฉันมีบริษัทสาขาย่อยอยู่ที่นี่” หยูหลันโอบหยุนโชว์ไว้ในอ้อมแขน ท้องของหยุนโชว์นูนออกมาเล็กน้อย

“ครั้งนี้รบกวนคุณแล้ว” เย่เชินหลินพูดอย่างจริงจัง หยูหลันบุ้ยปาก ด้านนอกมีคนประตูมีคนแจ้งว่าซือซือมาถึงงานแล้ว เย่เชินหลินจับมือเซี่ยชีหรั่นและเดินตรงเข้าในห้องว่าง ส่วนคนอื่นๆ ก็แยกย้ายกันไป

ที่ว่างเล็กๆ ในห้องว่าง และมีบาร์ เย่เชินหลินรินน้ำให้เซี่ยชีหรั่นแก้วหนึ่ง เซี่ยชีหรั่นพูดอย่างรังเกียจว่า : “ฉันรู้สึกว่าฉันดื่มนมเยอะกว่าชูฉิงเสียอีก ”

เย่เชินหลินพูดอย่างนิ่งเฉยว่า : “เพราะงั้นคุณเลยเป็นแม่ลูกกัน”

ขณะที่ทั้งสองคนกำลังคุยกัน เสียงของหยูหลันดังมาจากด้านนอก เย่เชินหลินดึงให้เซี่ยชีหรั่นนั่งลงบนเก้าอี้ ตรงนี้สามารถได้ยินบทสนทนาด้านนอกได้อย่างชัดเจน

“ผู้จัดการทั่วไปซือซือตรงเวลาจริงๆ? สามารถเบียดเย่เชินหลินตกและขึ้นมาเป็นที่หนึ่งได้ ฉันยอมรับคุณเลยจริงๆ” หยูหลันพูดพลางเสียดสีเย่เชินหลินไปพลาง