ตอนที่ 1359 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1259

ประตูเปิดออก ไห่ลี่หมินมองเซี่ยชีหรั่นที่เอาหัวซุกไว้ในหมอนด้วยความประหลาดใจ และถามอย่างแปลกใจว่า : “เกิดอะไรขึ้น?”

เซี่ยชีหรั่นเงยหน้าขึ้นด้วยผมที่ยุ่งเหยิงและสีหน้าไร้อารมณ์ พร้อมหวีผมและทักทายให้ไห่ลี่หมินนั่งลง ไห่ลี่หมินมองเซี่ยชีหรั่นและลองเอ่ยปากว่า : “จะไม่บอกเย่เชินหลินเรื่องที่ซือซือก็คือซ่งหวั่นถิงจริงๆ เหรอ?”

เซี่ยชีหรั่นส่ายหน้า : “เขารู้ก็ไม่ดีกับใครทั้งนั้น และซือซืออาจจะเป็นอันตรายด้วย ที่ชีวิตของเธอเปลี่ยนเป็นอย่างนี้ ฉันก็มีส่วนรับผิดชอบด้วยเหมือนกัน”

สำหรับการตำหนิตัวเองของเซี่ยชีหรั่น ไห่ลี่หมินไม่ค่อยเห็นด้วยและอยากจะคัดค้าน เซี่ยชีหรั่นขัดขวางการพูดของไห่ลี่หมิน ยิ้มและพูดว่า : “วันนี้มาฉันมีเรื่องอะไรไหม?”

ไห่ลี่หมินหยิบหนังสือเชิญที่ทำได้อย่างสวยงามออกมาและพูดว่า : “โจ๋ซวนและเนี่ยนโม่เป็นตัวแทนโรงเรียนไปแลกเปลี่ยนที่โรงเรียนประถมโนเบิลเมลเบิร์นและกลับมาแล้ว วันมะรืนนี้จะจัดงานเลี้ยงแสดงความยินดีที่โรงเรียน ทางโรงเรียนกำลังยืนยันรายชื่อผู้ปกครองที่จะเข้าร่วมงาน คุณจะไปไหม?”

“ไปแน่นอน!” เซี่ยชีหรั่นรับหนังสือเชิญและรูปถ่ายตอนไปแลกเปลี่ยนที่เมลเบิร์นมาจากมือของไห่ลี่หมินอย่างตื่นเต้น หลังจากเห็นรูปนักเรียนหญิงที่ยืนอยู่ด้านข้างเนี่ยนโม่จึงถามขึ้นมาว่า : “อ้าวเอ๋อร์？เธอก็ไปด้วยเหรอ?”

ไห่ลี่หมินมองเด็กผู้หญิงที่เซี่ยชีหรั่นชี้ ความชื่นชมก็ปรากฏขึ้นมาในแววตาและพูดว่า : “นักเรียนหญิงคนนี้ไอคิวสูงมาก ความจำดีมาก ยอดเยี่ยมในกลุ่มนักเรียนที่ไปแลกเปลี่ยนในครั้งนี้ หลังจากนี้ต้องเป็นคนที่มีความสามารถแน่นอน”

เซี่ยชีหรั่นยิ้มและพยักหน้า ภาพเด็กผู้หญิงหัวดื้อคนนั้นปรากฏขึ้นมาในสมอง และนัดเวลากับไห่ลี่หมินให้เรียบร้อย ไห่ลี่หมินเห็นว่าดึกแล้วจึงเตรียมตัวกลับ และพบกับเย่เชินหลินที่เปิดประตูเข้ามาพอดีตรงประตูพอดี

ทั้งสองคนคุยกันสองสามประโยค รอจนกระทั่งไห่ลี่หมินไปแล้วเย่เชินหลินจึงปิดประตู เดินมาตรงหน้าเซี่ยชีหรั่น เย่เชินหลินกวาดสายตามองเห็นรูปถ่ายและหนังสือเชิญ จึงพูดอย่างเคร่งขรึมว่า : “ครั้งนี้ไม่ต้องไปหรอก ที่นั่นคนไปมาเยอะ บาดเจ็บได้ง่าย”

เมื่อเซี่ยชีหรั่นได้ยินว่าไปไม่ได้ตาโตขึ้นมาชั่วคราว โบกหนังสือเชิญในมือไปมาและพูดว่า : “พ่อแม่ของทุกคนไปกันหมด! ถ้าครอบครัวของเนี่ยนโม่ไม่ไป คุณคิดว่าเนี่ยนโม่จะเสียใจไหม!”

เย่เชินหลินเงียบ ความจริงแล้วที่เซี่ยชีหรั่นพูดไม่ผิดเลย แต่เมื่อคิดถึงปัญหาส่วนตัวของเซี่ยชีหรั่น เขาก็เสียสติได้อย่างง่ายดาย

เห็นว่าเย่เชินหลินไม่พูดอะไร และสายตาก็อ่อนลงแล้ว เซี่ยชีหรั่นรู้ว่าเย่เชินหลินไม่ปฏิเสธที่จะให้ตัวเองไปร่วมงานแล้ว เปลี่ยนบทสนทนาและหัวข้อทันที : “เรื่องของซือซือล่ะ?”

เซี่ยชีหรั่นแกล้งถามอย่างไม่ใส่ใจ เย่เชินหลินมองเซี่ยชีหรั่นที่มีเรื่องกังวลใจอย่างเห็นได้ชัดเจน เซี่ยชีหรั่นรู้ความลับอะไรของซือซือกันแน่? วันนั้นที่ซือซือเปิดเผยให้พอรู้ได้นิดหน่อยเห็นได้ชัดว่ามีอะไรลับๆ ล่อๆ แม้เซี่ยชีหรั่นไม่พูดเรื่องนี้ แต่เขาก็จะไปตรวจสอบหาเองจนได้ จากการแนะนำของนักสืบเอกชนที่เขาไปหา เซี่ยชีหรั่นและซือซือเริ่มติดต่อกันมากขึ้นหลังจากที่เซี่ยชีหรั่นไปออสเตรเลีย ตอนนี้ส่งคนให้รีบไปออสเตรเลียแล้ว

เห็นเย่เชินหลินขมวดคิ้วครุ่นคิด เซี่ยชีหรั่นผลักแขนเย่เชินหลิน เย่เชินหลินจับมือเธอไว้และวางบนฝ่ามือลูบเบาๆ และพูดว่า : “ทุกโครงการที่สร้างรายได้ให้บริษัทเย่ซื่อโดนแบ่งออกมาแล้ว หลายวันมานี้เธอไม่เคลื่อนไหวอะไรเลย”

ฟังจบเซี่ยชีหรั่นสบายใจขึ้นมาหน่อย เธอไม่อยากให้ซือซือประสบความสำเร็จ และยิ่งไม่อยากให้ซือซือใช้บริษัทเย่ซื่อเป็นของเล่น มีหรือที่เย่เชินหลินจะไม่รู้ความคิดของเซี่ยชีหรั่น จูบคิ้วที่ขมวดแน่นของเซี่ยชีหรั่นและพูดว่า : “วันมะรืนนี้ฉันจะไปกับคุณด้วย”

ทางด้านนี้เย่เชินหลินและเซี่ยชีหรั่นกำลังวางแผนไปร่วมงานเลี้ยงชมเชยเย่เนี่ยนโม่ในวันมะรืนนี้ ทางนั้นมีคนคนหนึ่งนั่งอยู่ในมุมมืดของห้องทำงานผู้จัดการทั่วไปของบริษัทเย่ซื่อ คนคนนั้นก็คือซือซือ

ซือซือมองแฟกซ์ในมือ เนื้อหาด้านในเป็นรายงานผลการตรวจของตัวเอง ถ้าไม่จัดการกับมะเร็งเต้านมภายในครึ่งเดือนนี้ งั้นซือซือคงต้องตายแล้วจริงๆ

ซือซือลูบหน้าอกที่อุดมสมบูรณ์ของตัวเองอย่างไม่รู้ตัว แต่ความคิดกลับลื่นไหลขึ้นมา ถ้าไม่ทำให้คนพวกนั้นต้องสูญเสียบ้าง งั้นตัวเองก็ตายไปเสียไม่ดีกว่าหรือไง

หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและกดหมายเลขโทรออก ไม่นานก็มีเสียงผู้ชายที่พูดสำเนียงกวางตุ้งรับโทรศัพท์ ซือซือพูดอย่างอารมณ์เสียว่า : “ฉันเงินให้พวกคุณไปหลายแสนไม่ใช่เพื่อไม่มีข่าวคราวอะไรแม้แต่นิด”

ผู้ชายพูดอย่างไม่สนใจว่า : “อย่าเพิ่งใจร้อนอย่าเพิ่งตระหนกสิ ไม่ได้จะรีบไปเกิดใหม่สักหน่อย ไปสืบมาให้คุณแล้ว เด็กน้อยคนนั้นวันมะรืนนี้ต้องขึ้นเวที ถึงเวลาจะส่งพวกเขาไปเก็บไว้ในโกดังคุณอยากจะทำอะไรก็ตามใจ? ปืนก็เตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้ว?”

ซือซือนิ่งไปชั่วครู่ เธอแค่อยากจะลักพาตัวเย่เนี่ยนโม่ให้เย่เชินหลินร้อนใจ ไม่เคยคิดจะฆ่าเย่เนี่ยนโม่ เพราะการเตือนจากผู้ชายคนนั้น ความคิดนี้อดไม่ได้ที่ปะทุออกมาอีกครั้ง ตอนนั้น เหยนชิงเหยียนลงมือไม่เสร็จมาโดยตลอด หรือว่าครั้งนี้?

ตกใจเพราะความคิดของตัวเอง ซือซือพูดอย่างจริงจังว่า : “พูดอะไรไร้สาระ ระวังปากของพวกคุณไว้ด้วย”

หลังจากวางสาย อารมณ์ของซือซือเริ่มขึ้นอีก ความที่จะฆ่าเย่เนี่ยนโม่ทำให้เย่เชินหลินและเซี่ยชีหรั่นเจ็บปวดไปตลอดชีวิตกลับเข้ามาอีกครั้ง ทำยังไงก็สลัดออกไปไม่ได้

เวลาผ่านไปเร็วมาก ภายใต้คำสั่งนับหมื่นครั้งพันครั้งของเย่เชินหลิน เซี่ยชีหรั่นยืนยันไปร่วมงานเลี้ยงชมเชยของเย่เนี่ยนโม่

เช้าตรู่ เซี่ยชีหรั่นรีบเข้าไปในรถอย่างกระฉับกระเฉง พ่อบ้านส่งหมวกให้ยิ้มและพูดว่า : “นายหญิง ใส่หมวกจะดีกว่า”

เซี่ยชีหรั่นมองผ้าพันแผลหน้าที่คลุมอยู่บนหัวตัวเองยิ้มและรับหมวกมา เย่เชินหลินค่อยขึ้นนั่งประจำที่คนขับ มองเย่เชินหลินที่ตื่นเต้นดีใจ และเตือนอย่างเคร่งขรึมอีกครั้งว่า : “ห้ามเข้าไปในที่ที่มีคนพลุกพล่านมากเกินไป เข้าใจไหม!”