ตอนที่ 1360 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1260

เซี่ยชีหรั่นรีบหันไปดูผู้ชายทั้งสองคนที่วิ่งไกลออกไปเรื่อยๆ หยิบโทรศัพท์ออกมาและโทรหาเย่เชินหลิน ในสายโทรศัพท์ได้ยินเสียงฝีเท้าของเย่เชินหลิน บ่งบอกว่ากำลังรีบมา

หลังจากวางสายโทรศัพท์ เซี่ยชีหรั่นพูดกับอ้าวเอ๋อร์ว่า : “อ้าวเอ๋อร์ ตอนนี้น้าอยากให้คุณช่วยอะไรหน่อย ช่วยดูแลเย่เนี่ยนโม่ให้หน่อยได้ไหม?”

อ้าวเอ๋อร์พยักหน้า เซี่ยชีหรั่นวิ่งตามไปทางที่ผู้ชายสองนั้นหนีไป สายตาคิดว่าตามทัน หลังจากผ่านทางโค้งชนเข้าให้กับไห่ลี่หมิน

ไห่ลี่หมินประคองเซี่ยชีหรั่นไว้ เห็นสายตาที่ร้อนรนของเซี่ยชีหรั่น สายตาที่เดิมทีมีรอยยิ้มเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันทีและถามว่า : “ชีหรั่นเป็นอะไรไป เชินหลินล่ะ?”

เซี่ยชีหรั่นเห็นว่าสองคนนั้นกำลังจะหายไป ลากไห่ลี่หมินวิ่งตามไปทางที่ผู้ชายสองคนนั้นหนีไป : “โจ๋ซวนโดนชายแปลกหน้าสองคนอุ้มไปแล้ว!”

พอไห่ลี่หมินได้ยิน ถามจุดเด่นของผู้ชายทั้งสองคนจากเซี่ยชีหรั่นให้ชัดเจน และวิ่งตามไปอย่างรวดเร็ว ผู้ชายสองคนนั้นอุ้มโจ๋ซวนไปด้วยวิ่งไปด้วยทำให้วิ่งได้ไม่เร็วมากนัก พรวดเดียวก็วิ่งเข้าไปในร้านอาหารในโรงเรียน

ในร้านอาหารไม่มีคน ทั้งสองคนคิดจะพักสักหน่อย แต่ไห่ลี่หมินก็ตามมาถึงหน้าประตูแล้ว ตะโกนเสียงดังว่า : “พวกแกทำอะไร วางลูกของฉันลง!”

“ให้ตายเถอะ!ทำร้ายของทรัพย์สินของฉัน ฉันจะทำให้แกไม่มีทางหนี!” ผู้ชายที่พูดสำเนียงกวางตุ้งยกเก้าอี้ขึ้นมาหนึ่งตัวและฟาดไปทางไห่ลี่หมิน

ไห่ลี่หมินกวาดสายตามองไห่โจ๋ซวนแวบหนึ่ง เห็นว่าอีกฝ่ายแค่สลบไปชั่วคราวเท่านั้นจึงโล่งอกขึ้นมาหน่อย ดึงแขนเสื้อมาไว้ที่ข้อมือ ยิ้มเย็นชาและเดินขึ้นไปด้านหน้ารับการตีของผู้ชายคนนั้น

ผู้ชายคนนั้นตะลึง อยากจะดึงเก้าอี้กลับมา ไห่ลี่หมินจับพนักพิงเก้าอี้ไว้ทำให้ผู้ชายคนนั้นดึงกลับไม่ได้ “แนะนำให้พวกแกรีบไสหัวไปเร็วๆ อย่ารอจนตำรวจมา”

ผู้ชายฟังที่ไห่ลี่หมินพูดจบไม่หนีไปแต่กลับต่อยมาที่ไห่ลี่หมินอีก ไห่ลี่หมินขมวดคิ้ว ขณะกำลังต่อยกลับไปที่ผู้ชายเพื่อป้องกันตัว

“ปัง!” เสียงกระสุนปืนดังขึ้น

คนที่อยู่ในเหตุการณ์ตกตะลึง ผู้ชายที่พูดสำเนียงกวางตุ้งเห็นเลือดสีแดงไหลกระจายออกมาจากท้องของไห่ลี่หมินตะโกนด่าเสียงดังว่า : “แกยิงปืนทำไม!”

ผู้ชายร่างผอมถือปืนมือสั่น : “เมื่อกี้ฉันอยากจะเอาออกมาขู่เขา คิดไม่ถึงว่ามันจะแม่นจะขนาดนี้!”

ผู้ชายที่พูดสำเนียงกวางตุ้งสบถออกมา อุ้มไห่โจ๋ซวนและพูดว่า : “ช่างมัน ไปหาผู้หญิงคนนั้นก่อน รับเงินเสร็จแล้วก็กลับ”

เพิ่งจะยกขาขึ้น ขากางเกงก็โดนดึงไว้ ไห่ลี่หมินจ้องผู้ชายคนนั้นและพูดว่า : “ปล่อยเด็กคนนั้น!”

ที่โดนดึงขากางเกงตกใจเพราะสายเย็นชาของไห่ลี่หมิน ผู้ชายอีกคนเตะไห่ลี่หมินเข้าอีกครั้ง และตะโกนว่า : “ยังไม่ไปอีก!”

ทั้งสองคนสะบัดไห่ลี่หมินออก และวิ่งไปอีกทางหนึ่ง ไห่ลี่หมินคลานอยู่บนพื้นครู่หนึ่งและพยายามลุกขึ้นจากพื้น จับท้องตัวเองอย่างล้มลุกคลุกคลานและตามต่อไป

ส่วนอีกด้านหนึ่ง หลังจากเซี่ยชีหรั่นได้ยินเสียงปืนจึงวิ่งตามเสียงปืนมา เห็นเหตุการณ์สะเทือนขวัญในร้านอาหาร พื้นมีคราบเลือดที่ยังไม่แห้งแข็งจำนวนมาก

นี้มันเลือดของใคร? เลือดของผู้ชายสองคนนั้นหรือเลือดของไห่ลี่หมิน? เซี่ยชีหรั่นไม่กล้าคิด ทำได้แค่ตามรอยเลือดไป โทรศัพท์ในกระเป๋าดังขึ้น เสียงเย่เชินหลินดังชัดเจนว่า : “อยู่ที่ไหน?”

เซี่ยชีหรั่นบอกอาคารที่อยู่รอบอย่างคร่าวๆ และรีบพูดว่า : “มีคนยิงปืน บนพื้นมีเลือดเยอะมาก แต่ไม่รู้ว่าเป็นเลือดใคร”

“เซี่ยชีหรั่น ตอนนี้หยุดยืนอยู่กับที่ ห้ามไปไหนทั้งนั้น เข้าใจไหม?” เย่เชินหลินที่อยู่ในโทรศัพท์เอ่ยปาก

หลินหลิงก็อยู่ที่หอประชุม หลังจากได้ยินว่าไห่โจ๋ซวนโดนลักพาตัวไปรีบมาที่หลังเวทีพร้อมกับเย่เชินหลิน เมื่อได้ยินเซี่ยชีหรั่นที่อยู่ในโทรศัพท์พูดถึงเลือด หลินหลิงรู้สึกกระวนกระวายใจขึ้นมาแปลกๆ ตะโกนเสียงดังอยู่ข้างโทรศัพท์ว่า : “ชีหรั่น เลือดอะไร? ลี่หมินกับโจ๋ซวนไม่เป็นไรใช่ไหม!”

เซี่ยชีหรั่นพบว่าคราบเลือดหายไปตรงประตูทางเข้าโกดังเก็บอุปกรณ์กีฬาของโรงเรียน จึงรีบพูดกับโทรศัพท์ว่า : “ฉันหาเจอแล้ว!” และวางสายไป

เพิ่งจะวางสายโทรศัพท์ ก็ได้ยินเสียงไห่ลี่หมินดังมาจากด้านในโกดัง รีบเปิดประตูเข้าไป ในโกดังมืดมาก ไห่ลี่หมินยืนเผชิญกับทั้งสามคนอยู่อีกด้านหนึ่ง

เซี่ยชีหรั่นมองผู้หญิงที่อยู่ตรงกลางด้วยความแปลกใจ ขมวดคิ้วและตะโกนเรียกชื่อ : “ซือซือ!”

ซือซือโกรธมากที่ทั้งสองนั้นยิงปืนโดยไม่ได้รับอนุญาตจนทำให้ไห่ลี่หมินบาดเจ็บ แต่นี่ไม่ใช่เวลาจะมาต่อสู้กันภายใน หยิบปืนกระบอกเล็กแบบพกพาออกมาและจ่อไปที่ศีรษะของไห่โจ๋ซวนที่อยู่ในถุง ยิ้มและพูดว่า : “เย่เชินหลินล่ะ? ลูกชายที่รักของเขาอยู่ที่นี่ทำไมเขาถึงไม่มาปรากฏตัว”

ไห่ลี่หมินและเซี่ยชีหรั่นมองหน้ากัน เซี่ยชีหรั่นอยากจะบอกซือซือว่านี่ไม่ใช่เย่เนี่ยนโม่ ไห่ลี่หมินส่ายหน้าน้อยๆ และพูดกับซือซือว่า : “ฉันรู้ว่าคุณคือซ่งหวั่นถิง แล้วยังไง เพื่อผู้ชายที่ไม่เคยชอบคุณเลย”

หลังจากซือซือได้ยินคำพูดเย็นชาของไห่ลี่หมิน จึงมองเซี่ยชีหรั่นและพูดว่า : “สงสัยว่าแกจะดูแลปากแกไม่ได้สินะ บอกว่าจะเก็บเป็นความลับให้ฉัน อยากจะให้ฉันไป ฮึฮึ”

“เธอไม่ได้บอกฉัน แต่ฉันได้ยินเอง!” ไห่ลี่หมินมองปืนในมือซือซือ และเดินมาด้านหน้าเซี่ยชีหรั่นอย่างนิ่งสงบ ครึ่งของร่างกายเขาบังเซี่ยชีหรั่นไว้

ซือซืออยากจะพูดอะไรอีก แต่หน้าอกก็ปวดขึ้นมา ราวกับเอาค้อนกำลังทุบลงมาที่หน้าอกของซือซือปวดจนกระตุ้นประสาท