ตอนที่ 1361 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1261

เซี่ยชีหรั่นร้องไห้และพยักหน้า แล้วพูดว่า “คุณไม่ต้องพูดแล้ว พักผ่อนให้ดีดี ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น คุณจะต้องไม่เป็นไร!” ได้ยินการรับประกันของเซี่ยชีหรั่นไห่ลี่หมินก็ยิ้มพร้อมกับปล่อยมือ และพูดด้วยเสียงแผ่วเบาว่า “ช่วยเรียกหลินหลิงกับโจ๋ซวนให้หน่อยได้ไหม?”

เซี่ยชีหรั่นพยักหน้า แล้วปล่อยมือของไห่ลี่หมิน เพื่อเปิดประตู ตอนที่หันไปก็ไม่ทันได้เห็นมือที่ตกลงของไห่ลี่หมิน จนกระทั่งเสียงร้องไห้ที่รุนแรงของไห่โจ๋ซวนกับหลินหลิงได้ดังก้องขึ้นมาอย่างฉับพลันหลังจากที่เดินเข้าประตูมา เซี่ยชีหรั่นจึงหันกลับมามองในทันใด

ไห่ลี่หมินนอนอยู่บนเตียงคนไข้ ขณะที่มือห้อยลง ใบหน้าเหมือนจะโรยรา ก็มีหมอเข้ามาในห้องอย่างไม่ขาดสาย ทันใดนั้นเซี่ยชีหรั่นไม่รู้ว่าถูกใครผลักเข้า จึงทำให้เขาโซซัดโซเซไปด้านข้าง แล้วตกลงไปในอ้อมแขนของเย่เชินหลิน

“เชินหลิน ลี่หมินเขา?” สายตาของเซี่ยชีหรั่นจ้องมองไปที่ใบหน้าของเย่เชินหลินอย่างตกตะลึง จากนั้นก็หันไปมองที่ไห่ลี่หมิน ที่กำลังถูกช่วยฟื้นคืนชีพด้วยวิธีปั๊มหัวใจอยู่อีกครั้ง

“อย่ามองชีหรั่น อย่ามอง” เสียงของเย่เชินหลินแหบแห้งจนเกินบรรยาย เขาเอื้อมมือไปปิดตาของเซี่ยชีหรั่น ภายในหัวใจเจ็บปวดจนไม่อาจควบคุมได้ ด้านหนึ่งคือคนที่ตัวเองรักกำลังปวดร้าวใจเป็นอย่างยิ่ง อีกด้านหนึ่งคือเพื่อนที่กำลังนอนอยู่บนเตียงคนไข้เป็นตายยังไม่รู้

หลังจากตรวจดูรูม่านตาของไห่ลี่หมิน เสร็จคุณหมอที่เดิมทีกำลังเร่งมือทำงานอยู่ข้างเตียงคนไข้ก็ส่ายศีรษะและถอดเครื่องมือที่อยู่ข้างๆไห่ลี่หมินออก ทันใดนั้นหลินหลิงที่น้ำตาไหลตลอดเวลาก็พุ่งเข้าไปคว้าปกคอเสื้อของหมอไว้แน่น แล้วตะโกนอย่างกับคนเสียสติว่า “ทำไมคุณต้องถอดท่อออกด้วย? เขายังต้องใช้นะ!”

พอหมอเห็นคนไข้สูญเสียการควบคุมมากเกินไปแล้ว เขาจะพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำว่า “เสียใจด้วยครับ” หลิน หลิงส่ายหัวอย่างหมดหวัง พยาบาลที่อยู่ข้างๆ รีบไปข้างหน้าแล้วดึงมือของหลินหลิงออก

ในห้องนี้วุ่นวายเป็นอย่างมาก ทันใดนั้นไห่โจ๋ซวนก็ดึงชายเสื้อของหลินหลิงเอาไว้ แล้วพูดเบาๆว่า “หม่ามี๊ แด๊ดดี้ไปแล้ว”

คำพูดของไห่โจ๋ซวนทำให้หลินหลิงทรุดลงกับพื้นอย่างกับสูญเสียเรี่ยวแรงไป

เซี่ยชีหรั่นก็ทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว เธอดึงมือของเย่เชินหลินออกแล้วพุ่งกระโจนไปที่ร่างของไห่ลี่หมินแล้วร้องไห้ขึ้นมาอย่างหนัก

“ให้ฉันอยู่กับเขาตามลำพังสักพักจะได้ไหม?” หลินหลิงที่ทรุดตัวลงกับพื้นพูดด้วยเสียงแผ่วเบา เย่เชินหลินพยักหน้า และเซี่ยชีหรั่นที่ร้องไห้จนใกล้จะขาดใจก็ประคองตัวขึ้นมา แล้วเอนตัวไปพูดกับไห่โจ๋ซวนว่า “อยากจะออกไปสูดอากาศสักหน่อยไหม?”

ไห่โจ๋ซวนหันไปมองไห่ลี่หมิน คนคุ้นเคยไม่ได้ยิ้มให้ตนเองเหมือนอย่างเคย เขาจึงหันหน้ากลับไปพยักหน้าให้เย่เชินหลินด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ แ

าออกไปจากห้อง

เย่เชินหลินขมวดคิ้วมองไปที่ร่างเงาอันสงบนิ่งเกินไปของไห่โจ๋ซวน และนำเซี่ยชีหรั่นออกจากห้อง จนกระทั่งคนที่อยู่ในห้องต่างก็เดินหายกันไปหมดแล้วหลินหลิงจึงลุกขึ้นมาจากพื้น แล้วเดินไปเข้าไปในห้องน้ำและเอาอ่างน้ำมาวางไว้บนโต๊ะข้างเตียงคนไข้ เธอเอาผ้าขนหนูมาชุบน้ำให้เปียกแล้วเช็ดหน้าให้ไห่ลี่หมิน และพูดเบาๆว่า

“ฉันรู้ว่าคุณปล่อยวางจากชีหรั่นไปไม่ได้ ก็เลยอยากจะปกป้องเธอมาโดยตลอด แต่ก็นะ ไม่ว่าผู้หญิงจะแข็งแกร่งแค่ไหน ก็หวังว่าจะมีคนมาดูแลอยู่ดี ขอบคุณนะที่คุณรู้ว่าฉันเป็นคนอารมณ์ร้ายและอดทนกับฉันเสมอ

ขอบคุณที่ทำให้ฉันมีความสุขด้วยการเล่าเรื่องตลกให้ฟังในยามที่ยากลำบาก ขอบคุณที่เสิร์ฟนมให้ฉันหนึ่งแก้วตอนที่ฉันอดตาหลับขับตานอนทั้งคืน และขอบคุณที่คุณยอมอยู่ด้วยกันกับฉัน”

หลินหลิงค่อยๆเช็ดใบหน้าและแขนของไห่ลี่หมินอย่างช้าๆ แล้วร้องไห้สะอึกสะอื้นจนไม่มีเสียงเย่เชินหลินที่อยู่นอกห้องขมวดคิ้วไปมา แต่ไม่ได้เปิดประตูเข้าไปรบกวน เขารู้ว่าหลินหลิงดื้อรั้นมาก และกังวลว่าหลินหลิงจะไม่สามารถยอมรับความเป็นจริงได้ ดังนั้นเขาเลยไม่จากไปไหนเลย และคอยดูสถานการณ์ของหลินหลิงอยู่ตลอดเวลา

เซี่ยชีหรั่นที่นั่งอยู่ด้านข้างจิตใจสงบลงมากแล้ว จึงถามเบาๆด้วยเบ้าตาที่แดงก่ำว่า “หลินหลิงเป็นยังไงบ้าง” เย่เชินหลินถอนหายใจ แล้วมองไปที่ไห่โจ๋ซวนที่ซึ่งนั่งอยู่คนเดียวนอกลานและพูดว่า “ผมเป็นห่วงเขามากกว่านะ”

“ฉันจะไปดูเขาหน่อย” เซี่ยชีหรั่นสาวเท้าเดินไปที่ลานที่ไห่โจ๋ซวนกำลังนั่งอยู่ ในขณะที่มองดูเด็กน้อยนั่งอยู่คนเดียวบนม้านั่งยาวพร้อมก้มศีรษะลงต่ำ น้ำตาของเซี่ยชีหรั่นที่ยากจะหยุดไหลก็ปรารถนาที่จะหลั่งไหลออกมาอีกครั้ง

เซี่ยชีหรั่นนั่งยองๆอยู่ตรงหน้าไห่โจ๋ซวนและพูดเบาๆว่า “โจ๋ซวน อยากร้องไห้ก็ร้องออกมาเถอะ”

ในขณะที่ไห่โจ๋ซวนเงยหน้าขึ้นมองเซี่ยชีหรั่นอยู่นั้น ฉากในตอนนั้นก็วนเวียนกลับเข้ามาในหัวสมองไม่หยุด ในเวลานั้น เขากำลังมองดูป้าที่ยืนอยู่ด้านหลัง เซี่ยชีหรั่นชี้ปืนไปที่ เซี่ยชีหรั่น หลังจากนั้นแด๊ดดี้ของเขาก็กระโจนเข้ามาหาเซี่ยชีหรั่นแล้วค่อยมีเสียงปืนดังขึ้น หลังจากนั้นเขาก็ได้สูญเสียพ่อไปแล้ว

“โจ๋ซวน?” เซี่ยชีหรั่นกลั้นน้ำตาและกอดไห่โจ๋ซวนเอาไว้ ไห่โจ๋ซวนผลักเซี่ยชีหรั่นออก แล้ววิ่งไปทางระเบียง เย่เชินหลินจึงสกัดไห่โจ๋ซวนเอาไว้แล้วพูดกับเซี่ยชีหรั่นอย่างสงบเยือกเย็นว่า “ผมจะส่งเขากลับก่อน คุณเฝ้าอยู่ที่นี่แหล่ะ”

เซี่ยชีหรั่นพยักหน้า ในขณะที่เย่เชินหลินกำลังพาไห่โจ๋ซวนเดินออกไป เซี่ยชีหรั่นก็ทรุดตัวลงข้างฝาผนังอย่างไร้เรี่ยวแรง และสายตาของเธอได้มองผ่านประตูที่เปิดแง้มเอาไว้ก็เห็นหลินหลิงยังคงกำลังกระซิบพูดกับไห่ลี่หมินอยู่

เซี่ยชีหรั่นไม่รู้ว่าตัวเองยืนมานานแค่ไหนแล้ว จนกระทั่งประตูห้องถูกเปิดออก แล้วหลินหลิงก็เดินออกมาด้วยดวงตาที่แดงและบวมเป่ง “หลินหลิง” เซี่ยชีหรั่นพูดด้วยเสียงที่แหบแห้งต่อไปว่า “ฉันขอโทษ ฉันขอโทษจริงๆ”

หลินหลิงส่านหน้าไปมา ไม่มีท่าทางที่เสียสติก่อนหน้านี้อีกแล้ว เธอพูดด้วยเสียงที่แหบแห้งเช่นเดียวกันว่า “คุณหมอบอกแล้วว่า ที่ลี่หมินตาย เหตุผลแท้จริงก็คือถูกปืนกระบอกนั้นยิงในร้านอาหาร เธออย่าโทษตัวเองให้มันมากนักเลย”

คำพูดของหลินหลิงทำให้ เซี่ยชีหรั่นยิ่งรู้สึกเสียใจมากขึ้น เธอจะไม่โทษตัวเองได้อย่างไร เห็นได้ชัดว่าซือซือต้องการจะลักพาตัวเย่เนี่ยนโม่เพื่อมาบังคับข่มขู่ สุดท้ายไม่เพียงแต่จะพลาดไปจับตัวไห่โจ๋ซวน ยังทำให้ไห่ลี่หมินถึงแก่ความตาย ด้วยเหตุนี้จะให้เธอปล่อยวางปัญหาที่ยากจะแก้ไขในหัวใจของตัวเองไปได้อย่างไร

เห็นได้อย่างชัดเจนว่าหลินหลิงไม่อยากพูดอะไรมาก เธอจึงหันไปทางที่เซี่ยชีหรั่นพยักหน้าอยู่และเดินออกไปข้างนอกทีละก้าวๆ พอเซี่ยชีหรั่นคิดจะตามเธอออกไป เธอก็เลยพูดด้วยเสียงที่แผ่วเบาออกมาว่า “อย่าตามมา ขอร้องล่ะ ตอนนี้ฉันอยากอยู่คนเดียว”

เซี่ยชีหรั่นมองดูหลินหลิงเดินออกไปไกล จนกระทั่งภาพเงาด้านหลังหายไป แล้วก็มีคนมาตบไหล่ของเธอ พอเซี่ยชีหรั่นหันศีรษะไป ก็เห็นใบหน้าที่ร้อนใจของจางเฟิงอี้

“คุณนายครับ นายน้อยขอให้คุณกลับไปพักผ่อนก่อน แล้วเขาก็จะกลับไปหลังจากที่จัดการเรื่องที่เกี่ยวข้องเรียบร้อยแล้ว”

เซี่ยชีหรั่นส่ายหน้าไปมา จางเฟิงอี้มองดูร่างเงาที่นูนขึ้นรำไรๆอยู่ในห้อง แล้วจึงขมวดคิ้วและพูดว่า “คุณนายกลับไปพักผ่อนก่อนเถอะครับ อย่าทำให้นายน้อยต้องเป็นห่วงอีกเลย”