ตอนที่ 1430 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1330

“ทั้งสองคนเล่นอะไรกันอยู่ท่าทางมีความสุขเชียว?” กลุ่มของอ้าวเสว่และไห่โจ๋ซวนเดินเข้าประตูมา เห็นติงยียีและเย่เนี่ยนโม่อยู่ด้วยกัน เดิมทีอ้าวเสว่ที่มีรอยยิ้มสว่างไสวรู้สึกได้ถึงบางอย่าง

“นี่คือแฟนของผม” เย่เนี่ยนโม่หันวิดีโอไปทางอ้าวเสว่แล้วพูดกับเขา หยูหลันที่อยู่ในวิดีโอไม่รู้ว่าจะพูดดี อ้าวเสว่ที่ตอนแรกจิตใจรู้สึกหึงหวงก็สงบลง บนใบหน้ามีรอยยิ้มขึ้นมาใหม่อีกครั้ง

ซ่งเมิ่นเจ๋ที่มาถึงในภายหลังไม่รู้ว่าจะยืนอยู่ตรงไหนดี เธอไม่ได้สนิทสนมกับเย่เนี่ยนโม่ อ้าวเสว่ และเย่ชูฉิง ทั้งกับติงยียีก็อยู่ในช่วงสงครามเย็นอีก ยืนอยู่ตรงไหนก็รู้สึกแปลกๆไปหมด

“เมิ่นเจ๋มาทางนี้สิ” ไห่โจ๋ซวนกวักมือเรียกเธอ เธอมองเขาอย่างขอบคุณแล้ววิ่งเหยาะๆไปทางด้านข้างของไห่โจ๋ซวนและเย่ชูฉิง ไห่โจ๋ซวนดึงเธอไปอยู่ข้างๆตนเอง และเย่ชูฉิงกลับเป็นฝ่ายถูกบีบออกไปแทน

สีหน้าท่าทางของเย่ชูฉิงหม่นหมองลงไปและในไม่ช้าเธอก็กลับมายิ้มใหม่อีกครั้ง เธอหยิบขวดเปล่าขึ้นมาแล้วเอ่ยว่า : “วันนี้พวกเรามาเล่นเกมส์จริงหรือกล้า พูดความจริงหรือรับคำท้ากันนะคะ เกมส์นี้ง่ายมาก หมุนขวดแล้วปากขวดหยุดที่ใครคนนั้นจะถามคนที่ก้นขวดหันไปค่ะ จะเป็นการพูดความจริงหรือการรับคำท้าก็ได้หมดเลย”

เมื่อได้ยินเธอพูดเช่นนี้แล้ว ทุกคนก็กระตือรือร้นอยากลองดู เย่ชูฉิงวางขวดไว้ตรงกลางแล้วเอ่ยว่า : “ฉันจะลองดูก่อนนะคะ” ขวดหมุนแล้วสักครู่หนึ่งก็ช้าลง ปากขวดหันมาทางเธอ ขณะที่ก้นขวดหันไปทางไห่โจ๋ซวน เธอผงะแล้วเอ่ยอย่างเขินอายเล็กน้อยว่า : “งั้นฉันจะถามคำถามแล้วนะคะ”

ไห่โจ๋ซวนพยักหน้า เธอคิดแล้วคิดอีกอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า : “ฉันเลือกการรับคำท้า ฉันหวังว่าคุณจะกอดฉันเหมือนตอนที่ยังเป็นเด็ก”

ไห่โจ๋ซวนไม่พูดพล่ามไร้สาระ เขายืนขึ้นแล้วเดินเข้าไปใกล้เธอ เย่ชูฉิงเกี่ยวนิ้วก้อยเขาเบาๆเหมือนตอนที่ยังเป็นเด็ก ในไม่ช้า ไห่โจ๋ซวนก็ปล่อยมือแล้วกลับไปยังตำแหน่งเดิม

เย่ชูฉิงรู้สึกถึงความสูญเสียขึ้นมาเล็กน้อยแล้วเอ่ยว่า : “ต่อกันเถอะค่ะ” ครั้งนี้ขวดหมุนโดยไห่โจ๋ซวน ปากขวดหันเข้าหาไห่โจ๋ซวน ก้นขวดหันไปทางเย่เนี่ยนโม่

“ฉันเองก็มาเพื่อรับคำท้า เนี่ยนโม่นายจูบติงยียีสิ อ้าวเสว่ไม่เอามาใส่ใจหรอก” ไห่โจ๋ซวนยิ้มอย่างไร้พิษภัย อ้าวเสว่กัดฟันกรอด ในใจไม่มีความสุขอย่างยิ่ง แต่บนหน้ายังคงพูดเบาๆว่า : “ไม่ใส่ใจหรอก มันเป็นแค่เกมส์นี่นา”

ติงยียีอยากจะร้องบอกให้หยุด เพราะว่าบาดแผลจึงทำให้ท่อนบนไม่ได้สวมเสื้อผ้าและทั้งที่เครื่องปรับอากาศในห้องผู้ป่วยก็เปิดแล้ว แต่เธอยังรู้สึกว่าร้อนจริงๆ

“ผ่อนคลายเถอะน่า” เย่เนี่ยนโม่เดินมาใกล้เธอแล้วหัวเราะเบาๆ ติงยียีจ้องมองเขาอย่างว้าวุ่นแล้วหลับตาลง ในไม่ช้าเธอรู้สึกว่าริมฝีปากของเธอบุ๋มลงไปเล็กน้อย แต่ว่าความรู้สึกของการสัมผัสนั้นมันไม่ถูกต้องเลย เมื่อลืมตา เย่เนี่ยนโม่มองเธออย่างหยอกล้อ นิ้วชี้และนิ้วกลางกดอยู่ที่ริมฝีปากของเธอเล็กน้อย

“เย่เนี่ยนโม่ นายทำแบบนี้คือการนอกใจนะ!” หลี่ยี่ซวนที่อยู่ข้างๆพูดหยอกล้อ ดวงตาก็จ้องไปที่ขวดตลอดเวลาแล้วหวังว่าขวดจะหันมาที่ตนเองและเย่ชูฉิงบ้าง

เย่เนี่ยนโม่กลับมานั่งข้างๆอ้าวเสว่ แล้วลูบผมของเธอพร้อมกับพูดเสียงกระซิบว่า : “เมื่อกี้นี้คิดฟุ้งซ่านอีกแล้วสินะ”

“เปล่าซักหน่อย!” อ้าวเสว่ก้มหน้าลงเล็กน้อย เพื่อปิดบังความคิดที่ทะลวงเข้ามาในภายใน เย่เนี่ยนโม่หยิบขวดขึ้นมาแล้วเริ่มหมุน มันหมุนไปที่ติงยียีและเย่ชูฉิง

“พี่ยียีพูดอะไรกับพี่เมิ่นเจ๋สิคะ” เย่ชูฉิงกระพริบตามองไปที่ติงยียี เธอเข้าใจชัดเจน แล้วหันไปพูดกับซ่งเมิ่นเจ๋ที่กำลังมองตนเองว่า : “เมิ่นเจ๋ เหลืออีก 298 วันก็จะครบรอบห้าปีที่เราได้เจอกันนะ”

เมิ่นเจ๋ผงะ ขอบตาร้อนผ่าว เธอเบือนหน้าหนีแล้วพูดงึมงำว่า : “วันนี้ไม่นับสิ ต้องเหลือ 297 วัน” หลังจากเล่นอยู่ครึ่งวันจนเป็นเวลาเกือบจะ11 โมงแล้ว หลายคนพากันออกจากโรงพยาบาล ซิงเมิ่นเจ๋และเย่ชูฉิงมองไปทางไห่โจ๋ซวนในเวลาเดียวกัน

“ยี่ซวนไปส่งชูฉิงนะ ฉันจะไปส่งเมิ่นเจ๋กับยียีตกลงไหม” ไห่โจ๋ซวนถาม

ในดวงของเย่ชูฉิงนั้นไม่เต็มใจ เธอเอ่ยเสียงกระซิบว่า : “ฉันกลับไปพร้อมพี่โจ๋ซวนไม่ได้เหรอคะ?” หลี่ยี่ซวนที่อยู่ด้านข้างพูดกล่อมว่า : “ชูฉิงเด็กดี พวกของไห่โจ๋ซวนกลับเส้นทางเดียวกันพอดี ฉันส่งเธอกลับบ้านโอเคไหม?”

“ตัดสินใจตามนี้แล้วกัน” ไห่โจ๋ซวนหันหลังกลับขึ้นไปบนรถ ซิ่งเมิ่นเจ๋และติงยียีมองหน้ากันและกันขณะที่ขึ้นรถ รถสตาร์ทเครื่องแล้วขับไกลออกไป

“ยี่ซวน นายว่าหรือพี่โจ๋ซวนจะไม่ชอบที่ฉันเป็นพวกเอาแต่ไหลไปตามน้ำลูกเดียวแบบนี้” เย่ชูฉิงพูดขณะที่มองไปยังจุดที่รถหายไป

“ฉันชอบเธอที่มีความอบอุ่นและอ่อนโยนแบบนี้มาก” หลี่ยี่ซวนยืนอยู่ด้านหลังแล้วพูดอย่างจริงจังขณะที่มองดูเธอ น่าเสียดายที่เธอไม่เคยหันกลับมามองตัวเขาเลย

หลังจากคลื่นลมที่วุ่นวายได้ผันผ่านไปแล้วครึ่งเดือน ขณะที่ติงยียีนอนคว่ำอยู่บนโต๊ะแล้วคิดถึงการบ้านปลายภาคเรียนของเธอ โต๊ะก็ถูกเคาะหลายๆครั้ง เมื่อแหงนหน้าขึ้นก็เห็นใบหน้าที่ยิ้มแย้มของเย่เนี่ยนโม่

“อ้าวเสว่ไม่อยู่หรอกนะ” เธอพูดไปตามจิตใต้สำนึก ที่ด้านหลังมีสาวๆกลุ่มหนึ่งซุบซิบถึงเย่เนี่ยนโม่อยู่ตลอด เธอแอบคุยกับตัวเองว่า เย่เนี่ยนโม่ไปที่ไหนก็เป็นข้อเสียไปหมดเลยสินะ

“ฉันรู้ ฉันมาหาเธอ” เย่เนี่ยนโม่เอ่ย

ที่ IKEA ติงยียีกินไส้กรอกย่างไปพลางแล้วพูดเหน็บแนมเขาไปพลาง : “ที่แท้ก็มาหาฉันพื่อใช้แรงงานฟรี”

เย่เนี่ยนโม่หยิบกระดาษทิชชู่ออกมา แล้วพันกระดาษทิชชู่ไว้รอบๆ แก้วโค้กก่อนจะยื่นโค้กแช่เย็นให้เธอ บนหน้ามีความเขินอายอยู่เล็กน้อย : “บ้านใกล้จะตกแต่งเสร็จแล้ว ผู้หญิงย่อมเข้าใจความคิดของผู้หญิงได้ดีกว่า”

“แค่เก้าอี้เปล่าๆก็สามพันหยวนแล้ว!” ติงยียีมองดูป้ายราคาเก้าอี้อย่างประหลาดใจ เย่เนี่ยนโม่ที่กำลังคุยกับพนักงาน ได้ยินเข้าจึงเอ่ยว่า : “เธอมีความรู้สึกไม่ปลอดภัยได้ง่ายมาก ฉันก็เลยพยายามจะให้ในสิ่งที่เธอต้องการอยู่เสมอไงล่ะ”

ติงยียีหยิบที่เขี่ยบุหรี่อันหนึ่งขึ้นมา มันทำจากไม้ สัมผัสที่เต็มไปด้วยพลังและบวกกับการแกะสลักที่เรียบง่ายได้นำเสนอถึงความงามที่แตกต่าง

เย่เนี่ยนโม่เดินเข้ามาใกล้แล้วแสดงความคิดเห็นว่า : “ไม่เลวนี่”