ตอนที่ 146 สาวใช้ตัวแสบ 50

“ฉันรู้ว่าฉันไม่ดีฉันเอาแต่ใจฉันกับพ่อแม่ยังยอมรับค่าเสียหายจากหวีซานซานแต่ฉันไม่อยากทำแบบนั้นฉันแค่รู้สึกว่าฉันชนะเธอไม่ได้อีกอย่างเธอชดใช้ค่าเสียหายก็ถูกแล้วสิ่งที่เธอติดครอบครัวเราไม่ใช่แค่ชดใช้ค่าเสียหายก็จบเรื่องแล้วตอนนี้พี่มีพี่เชินหลินชอบพี่มันเป็นโอกาสที่ดีเราสามารถหาหวีซานซานแก้แค้นได้แล้วพี่ว่าเวลานี้ฉันคงไม่กินบนเรือนขี้ลดบนหลังคาหรอกฉันใฝ่ฝันที่อยากจะแก้แค้นให้พี่เสี่ยวจุนมาตลอด!”

โม่เสี่ยวหนงพูดอย่างจริงใจเซี่ยชีหรั่นก็เห็นเธอโตมาตั้งแต่เด็กมักจะรู้สึกว่าเธอเอาแต่ใจแต่ก็ไม่ถึงขั้นร้าย

เธอถอนหายใจพูดออกมา:“ช่างเถอะเสี่ยวหนงเธอก็อยู่ที่นี่ดีแล้วกันแต่ฉันไม่ชอบให้เธออยู่นานส้งหลิงหลิงไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดาทั่วไปเธอตั้งใจจะทำให้ฉันรู้สึกแย่และวางแผนทำอะไรฉันเธอเป็นน้องสาวฉันนางทำกับเธอคือใช้เธอถ้าเธอไม่มีประโยชน์สำหรับนางแล้วนางก็จะเขี่ยเธอทิ้งไม่ใช่แค่นี้เธออาจจะโดนมากกว่านี้”

โม่เสี่ยวหนงพยายามพยักหน้าตั้งใจฟังสิ่งที่เธอพูดอย่างเชื่อฟัง

“ฉันรู้พี่ไม่ว่าเธอจะตีสนิทกับฉันขนาดไหนฉันก็ไม่ลืมว่าพี่ต่างหากเป็นพี่ของฉันเธอก็แค่คนนอกแต่พี่ก็สอนฉันมาตลอดว่าให้มีมารยาทกับคนอื่นไม่ว่าเธอจะเป็นยังไงต่อหน้าฉันเธอก็ดีกับฉันฉันก็ไม่ควรไปเย็นชากับคนอื่นใช่ไหม?พี่ฉันรู้ว่าพี่ดีกับฉันที่สุดแล้วพี่ดูสิตั้งแต่เล็กจนโตพี่มีของกินอะไรอร่อยที่ไม่เหลือให้ฉันบ้างมีเสื้อผ้าสวยสวยตัวไหนที่ไม่ยอมให้ฉันบ้างฉันจำได้ครั้งหนึ่งพี่เสี่ยวจุนทำงานหาเงินได้เล็กน้อยซื้อชุดเดรสให้พี่ฉันเห็นชุดเดรสตัวนั้นสวยฉันชอบมากพี่ยังไปเปลี่ยนเบอร์มาให้ฉัน”

เซี่ยชีหรั่นก็จำเรื่องนั้นได้โม่เสี่ยวจุนรู้สึกว่าเธอไม่มีเสื้อผ้าสวยสวยแล้วจริงๆจึงซื้อให้เธอเป็นพิเศษแต่เธอก็ทนกับการอ้อนวอนของโม่เสี่ยวหนงไม่ได้จึงยอมให้เดรสตัวนั้นกับเธอ

โม่เสี่ยวจุนตอนนั้นยังด่าเธอว่าคิดไม่เป็นกระโปรงเสี่ยวหนงเยอะจนกองเป็นภูเขาแต่เธอไม่มีสักตัวเธอยังให้นางเหมือนว่านางจะยอมแบ่งส่วนหนึ่งของนางให้กับเธอ

โม่เสี่ยวหนงยังจำเรื่องตอนนั้นได้เธอแค่บอกว่าเซี่ยชีหรั่นดีกับเธอเซี่ยชีหรั่นก็รู้สึกสบายใจแล้ว

เธอตบไหล่โม่เสี่ยวหนงเบาเบาพูดอย่างเรียบร้อยอ่อนไหว:“เธอรู้ก็ดีแล้วพี่ไม่อยากเห็นเธอเสียเปรียบจะเสียใจภายหลังแล้ว”

“ยังไงพี่ฉันก็ดีสุด”โม่เสี่ยวหนงพูดอ้อนและกอดเธอไว้แน่นแน่น

นี่เป็นเคล็ดลับอาวุธของเธอแค่เธออ้อนไม่มีเรื่องไหนที่เซี่ยชีหรั่นจะไม่รับปากเธอ

เธอปล่อยเซี่ยชีหรั่นออกโม่เสี่ยวหนงถามขึ้นมาอีก:“พี่พี่ยังไม่ได้บอกว่านี่ชุดนอนใครทำไมถึงมีชุดนอนเยอะขนาดนี้?”

“คุณเย่สั่งให้คนซื้อ“เซี่ยชีหรั่นตอบตามความจริง

“โหเยอะขนาดนี้เลยเอ๊ะ?ทำไมในห้องถึงมีตู้เสื้อผ้าสองตู้อย่าบอกนะว่าข้างในก็เป็นชุดนอน“

โม่เสี่ยวหนงเหมือนได้เจออะไรใหม่ๆเดินกี่ก้าวไปยังตู้เสื้อผ้าเปิดออกเธออึ้งไปสักพัก

“โอ้โหพี่พวกนี้ก็พี่เชินหลินสั่งคนซื้อให้พี่หรอ?”

“อืม”เซี่ยชีหรั่นตอบอย่างเบาเสียง

ความคิดเห็น