ตอนที่ 147 สาวใช้ตัวแสบ 51

ตอนที่ 147 สาวใช้ตัวแสบ 51

เธอยังจำปีนั้นได้เสี่ยวหนงอายุ3ขวบเธอ6ขวบ

หลังจากครั้งนั้นเธอก็จำขึ้นใจทำอะไรก็มักจะระวัง

บางครั้งฉลองเทศกาลพ่อเลี้ยงรู้สึกไม่สบายใจบอกจะซื้อเสื้อผ้าให้เธอเธอก็ปฏิเสธอย่างรู้ตัว

แต่แม่ของโม่เสี่ยวหนงก็ไม่อยากให้ใครมาพูดว่าพวกเขาไม่ดีกับเด็ก

โดยเฉพาะเซี่ยชีหรั่นที่มีนามสกุลว่าเซี่ยใครใครก็รู้ว่าเธอไม่ใช่ลูกแท้

เจอที่ไหนมีเสื้อผ้าราคาถูกเธอก็ซื้อให้เซี่ยชีหรั่นบ้างและคงไม่ต้องพูดถึงคุณภาพของเสื้อ

“ฉันว่าแล้วว่าพี่ต้องไม่รู้เห้อเหมือนพี่อำเภอใจที่จะทำลายและเปลืองของดีดี”

ระหว่างโม่เสี่ยวหนงพูดบ่นเธอก็ยื่นขาเข้าไปในรองเท้าคู่นั้นขนาดกำลังพอดี

เซี่ยชีหรั่นตามหลังเธอคอยเก็บของที่เธอทิ้งเรี่ยราดไว้บนพื้นกลับไปไว้ที่เดิม

เธอไม่ได้โทษเธอเธอชินแล้วที่ต้องตามหลังก้นเธอคอยเก็บความยุ่งเหยิงต่างๆให้เธอ

“พี่พี่ว่ารองเท้าคู่นี้ฉันใส่แล้วสวยใช่ไหม?”โม่เสี่ยวหนงใส่แล้วยืนขึ้นยกขาให้เธอดู

“สวย”เธอตอบอย่างเคยชินและเก็บของต่อ

โม่เสี่ยวหนงค้นชุดเดรสตัวหนึ่งออกมาจากตู้เสื้อผ้าคนซื้อน่าจะตั้งใจให้เข้ากับรองเท้าคู่นี้

เธอหยิบกระโปรงวางไว้บนเตียงจากนั้นเธอก็ถอดเสื้อบนตัวเธอออกแล้วใส่กระโปรง

เปลี่ยนเสร็จแล้วเธอเดินไปหน้าเซี่ยชีหรั่นหมุนหนึ่งรอบถามเธอ:“พี่พี่ก็เห็นว่ากระโปรงตัวนี้ฉันใส่กำลังพอดีให้ฉันได้ไหม?ถ้าพรุ่งนี้ฉันไปโรงเรียนแล้วใส่ทั้งชุดนี้ไปเพื่อนนักเรียนคนอื่นคงตกตะลึงกันหมดแน่”

ตอนนี้เซี่ยชีหรั่นเก็บของที่โม่เสี่ยวหนงค้นออกมาเรียบร้อยแล้วเธอมองกระโปรงโม่เสี่ยวหนงสักแปป

โม่เสี่ยวหนงรูปร่างดีผิวก็ขาวพอใส่กระโปรงสีเขียวอ่อนตัวนี้สวยจริงๆ

“สวยเสี่ยวหนง”เธอยิ้มและพยักหน้า

วันนี้เสี่ยวหนงได้พูดสารภาพความในใจทุกอย่างให้เธอทำให้ความคิดเซี่ยชีหรั่นที่มีต่อเธอเปลี่ยนไปอีกแบบและกลับมาเป็นท่าทีที่เคยเป็นกับเธอเมื่อก่อน