ตอนที่ 1460 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1360

เมื่อได้ยินเขาแนะนำเช่นนี้อ้าวเสว่ถึงได้รู้สึกตัว แล้วรีบยิ้มจากนั้นกล่าวขึ้น: “ ขออภัยค่ะ เมื่อสักครู่ดิฉันตื่นเต้นไปหน่อย ดิฉันคิดว่าพวกเราสามารถปรึกษาหารือกันอีกครั้งเพื่อดูว่าต้องปรับปรุงอะไรตรงไหนอีก"

ชาวเนเธอร์แลนด์พึมพำครู่หนึ่งและหันไปส่ายหัวให้กับเหยนหมิงเย้า ชาวเนเธอร์แลนด์หนึ่งในนั้นกล่าวขึ้น: “ ขออภัย ดิฉันไม่คิดว่าพวกเราจะยอมรับข้อเสนอการออกแบบของบริษัทคุณ เราจะลองพิจารณาบริษัทอื่น"

ชาวเนเธอร์แลนด์สองสามคนลุกขึ้นมุ่งเดินออกไป อ้าวเสว่ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยใบหน้าที่ขาวซีด เหยนหมิงเย้าส่งสายตาปลอบใจให้กับเธอ แล้วก็เดินตามชาวเนเธอร์แลนด์ออกไป

ที่ประชุมเงียบกริบ เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งก้าวเดินมาข้างหน้าอย่างระแวง: “อ้าวเสว่ พวกเราจะทำอย่างไรกันดี”

“ไม่ต้องมากวนใจฉัน ออกไป!” อ้าวเสว่ระเบิดขึ้น ยื่นมือไปตบเคาะโปรเจ็กเตอร์ที่หน้าโต๊ะ แล้วจากไปด้วยความโกรธ

ทุกคนในที่เกิดคนต่างตกใจ ติงยียีมองเธอเดินออกไป จึงก้มหน้ามองโทรศัพท์ ใจกระตุกวูบ หยิบโทรศัพท์แล้ววิ่งไปที่สำนักงาน

“ติงยียีเธอจะไปไหน!!”

“แท็กซี่ แท็กซี่!” ด้านนอกบริษัทหลินซื่อ ติงยียีก้าวเดินไปด้านหน้าอย่างรีบร้อน พลางเดินพลางเรียกรถ วันนี้แท็กซี่เหมือนกับเป็นศัตรูกับเธออย่างนั้น ถ้าไม่มีคนก็จะต้องถูกลูกค้าอื่นแย่งไป

ไม่ไกลมีแท็กซี่คันหนึ่งวิ่งผ่านมา เธอเห็นคนข้างหน้าก็อยากจะเรียก จึงกัดฟันแล้วถอดรองเท้าส้นสูงมาถือไว้ จากนั้นเดินลงถนนรถแล้ววิ่งเข้าไปหาแท็กซี่

รถยนต์ไฟฟ้าคันหนึ่งวิ่งออกมาจากมุมถนนอย่างรวดเร็ว เธอหลบไม่ทัน รถได้วิ่งผ่านแฉลบข้างของเธอไป จนเธอเซล้มไปกองอยู่กับพื้น

คนผ่านไปผ่านมามองแล้ววิพากษ์วิจารณ์ มีบางคนยังหยิบโทรศัพท์ออกมาถ่ายรูป โดยที่ไม่มีใครเข้าไปพยุงติงยียี มีวัยรุ่นคนหนึ่งงึมงำเบาๆ : “ใครจะไปรู้ว่าใช่พวกนักต้มตุ๋นหรือเปล่า”

มีรถวิ่งผ่านตัวเธออย่างเฉียดฉิวเรื่อยๆ เธอจึงลุกขึ้นนั่งข้างถนน เวียนศีรษะเล็กน้อย เธอพยายามส่ายหน้า เห็นมีคนขึ้นแท็กซี่คันที่เธอจะเรียกคันนั้น

“เอี๊ยด!” รถตู้พี่เลี้ยงคันหนึ่งได้มาจอดอยู่ข้างๆ ชายหนุ่มหัวเกรียนคนหนึ่งที่มีหน้าตาหล่อเหลาลงจากรถ สวุเหวยเหรินเห็นมีคนนอนอยู่ข้างถนน มีผู้คนผ่านไปผ่านมามากมายแต่กลับไม่มีใครเข้าไปช่วยผู้หญิงคนนั้นสักคน จึงโมโหมาก และตัดสินใจไปช่วยเหลือทันที

“อยากจะเป็นวีรบุรุษช่วยสาวงาม” อันหรันที่อยู่ข้างๆกล่าวติดตลก

“รีบไปช่วยคน!” สวุเหวยเหรินถลึงตาใส่เขา อันหรันชี้ที่หน้าของตัวเองแล้วกล่าว: “ได้ แลกเปลี่ยนเวลากัน”

“อันหรัน！” ทุกๆครั้งที่สวุเหวยเหรินเรียกชื่อเขาเต็มๆนั้น ก็แปลว่าเขานั้นโมโหสุดขีดแล้ว อันหรันรีบเบ้ปาก “ผมไม่ชอบที่คุณแตะต้องตัวผู้หญิง ไม่ใช่สิ ผมไม่ชอบคุณไปสัมผัสสิ่งมีชีวิตอื่นที่นอกเหนือจากผม”

สวุเหวยเหรินชะงัก รถได้จอดเทียบข้างทาง เขาจึงลงจากรถ ภาพอยากจะช่วยเหลือคนในตอนแรกได้ปรากฏขึ้น

สวุเหวยเหรินอุ้มติงยียีขึ้นรถ เห็นใบหน้าที่ขาวซีดของเธอ จึงรีบพูดกับคนขับรถว่า : “ไปโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด”

“ไม่ ไม่ต้องไปโรงพยาบาล ไม่ทันแล้ว ฉันต้องไปแล้ว” ติงยียีจับแขนเสื้อของเขาแล้วพูดอย่างยากลำบาก ร่างกายของเธอไม่เป็นไร แต่ว่าใจเธอนั้นเจ็บปวดมาก

อันหรันคิ้วขมวดขึ้น มือที่เรียวยาวคว้าแขนของติงยียีแล้วดึงออก สวุเหวยเหรินถลึงตาใส่เขา อันหรันโน้มเข้าไปใกล้แล้วกระซิบขึ้น “ผมจำผู้หญิงคนนี้ได้ คือผู้หญิงคนที่อยู่ในงานพรมแดงก่อนหน้านี้ไง”

สวุเหวยเหรินมองอย่างละเอียด ใช่จริงๆด้วย ในเมื่อเป็นคนที่รู้จัก อย่างนั้นก็ยิ่งต้องช่วยเหลือ คนขับรถสตาร์ทรถ ติงยียีก็ขัดขืนขึ้นทันใด “ไม่! ไม่ทันแล้ว!”

“ทันสิ ระยะทางห้านาทีก็ถึงโรงพยาบาลแล้ว” คนขับรถรีบกล่าว

“ฉันต้องการไปสนามบิน” เธอส่ายหน้า สติเริ่มกลับมา แล้วมองสวุเหวยเหรินอย่างกระวนกระวาย แม้แต่อันหรันที่นั่งอยู่ข้างๆยังไม่ทันได้สังเกตเห็น

อันหรันรู้สึกน่าสนุก เจอกันในครั้งก่อนใบหน้าเธอยังคลั่งไคล้ตัวเขา เจอกันครั้งนี้กลับเห็นเขาเหมือนอากาศ

“ไปสนามบิน” อันหรันกล่าวขึ้นทันใด ผู้ช่วยที่อยู่ข้างๆคนขับรถกล่าวอย่างลำบากใจ “แต่ว่าวันนี้มีฉากถ่าย···”

“ถ่ายอะไรกัน ช่วยคนสำคัญกว่า!” อันหรันกล่าวอย่างกล้าหาญดุจอินทรีย์ สวุเหวยเหรินปรายตาไปมองเขา “หรือว่าเพราะไม่อยากจะถ่ายฉากจูบ”

“คุณอย่ามาสงสัยความเป็นมืออาชีพของผม” อันหรันไม่ได้รู้สึกอายที่ถูกรู้ทัน แต่กลับตวาดดังดุจฟ้าผ่าขึ้น: “ สวุเหวยเหรินคุณจะอุ้มเธอไปถึงเมื่อไร! ! !”

ติงยียีรู้สึกเหมือนตัวเองจะยิ่งเจ็บปวด

หน้าบ้านตระกูลติง เย่ชูหวินมองดูตึกเก่าที่ทรุดโทรม “หึหึ” อยู่ๆเขาก็หัวเราะขึ้น นึกถึงติงยียีให้ที่เขี่ยบุหรี่เขาหนึ่งอันที่นี่ เขาชอบมาก เสียดายที่จะใช้ จึงวางไว้ที่ข้างเตียง ปรากฏว่ามีวันหนึ่งคุณแม่มาเห็นเข้ากลับทำแตกอย่างไม่ตั้งใจ

เขาไปซื้ออันใหม่มา แต่กลับพบว่าไม่มีความรู้สึกที่มองมันแล้วทำให้คิดถึงติงยียี หรือบางทีความรักก็คือแบบนี้ ต่อให้รูปลักษณ์ภายนอกจะดูเหมือนกันทุกประการ แต่ว่าเนื้อแท้ไม่ใช่ อย่างไรก็ไม่มีความหมาย

เวลานี้โทรศัพท์ได้ดังขึ้น น้ำเสียงของไห่ฉิงฉิงค่อนข้างลนลาน