ตอนที่ 1459 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1359

“คนเราทำไมต้องเหนื่อยขนาดนั้นด้วย” เธอพึมพำ แต่กลับไม่มีใครตอบเธอ มีเพียงแสงจันทราที่อ้างว้างเดียวดาย

ตีสามแล้ว รถของเย่เนี่ยนโม่เทียบจอดอยู่ที่หน้าประตูโรงพยาบาล ติงยียีคงน่าจะกลับบ้านแล้ว เธอคงไม่รอตัวเองอยู่ที่โรงพยาบาลหรอก

ในใจบอกตัวเองว่าเจ้าบื้อคนนั้นคงไม่อยู่แล้ว แต่เท้ากลับไม่เชื่อฟังก้าวลงจากรถไป ล็อกประตูรถเสร็จ กำลังจะก้าวขึ้นบันได เขาก็เห็นร่างเล็กๆบอบบางนั่งอยู่ที่ขั้นบันไดของโรงพยาบาล แล้วมองมาทางตัวเอง

“ฉันกลัวว่าคุณจะมองไม่เห็นฉันในวินาทีแรก ดังนั้นฉันก็เลยมารอคุณที่นี่” ติงยียีอยากจะยิ้ม แต่กลับยิ้มไม่ออก จึงทำได้เพียงก้มหน้าอย่างหมดอาลัยตายอยาก

เย่เนี่ยนโม่จู่ๆก็ใจอ่อนปวกเปียก ไม่เกี่ยวกับตัณหาและความรัก หัวใจบริสุทธิ์ดวงนั้นต้องดื้อรั้นเนื่องจากแหลกสลาย

“ไปกันเถอะ ผมจะส่งคุณกลับ” เขากล่าว

“พวกเราเดินกลับกันเถอะ” ติงยียีพูดเสร็จก็กระโดดลงจากบันได แล้วเดินไปเปิดประตูรถ

“ติ๊ดๆ” ประตูรถถูกล็อก เย่เนี่ยนโม่เลิกคิ้วให้กับเธอ

ระยะทางที่ยาวไกล พวกเขาเดินได้ชั่วโมงแรก ยังคงวางเปล่าไร้ผู้คน ชั่วโมงที่สอง พ่อค้าแม่ค้าหาบเร่เดินผ่านถนนไปบ้าง มีฝูงชนรวมตัวกันบ้าง ท้องฟ้าค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีฟ้า ลมฤดูสาร์ทเย็นคืบคลาน

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว จนกระทั่งติงยียีชะงักเท้าหยุด เธอแหงนหน้าขึ้นมองพระอาทิตย์ขึ้น กำลังขึ้นได้เพียงครึ่งเดียว ครึ่งหนึ่งถูกตึกสูงบดบังไว้ อีกครึ่งหนึ่งความอบอุ่นกำลังมาเยือน

“เขาบอกว่าฉันไม่ได้รักเขาขนาดนั้น” ติงยียีพยายามแหงนหน้ามองตามพระอาทิตย์ เพื่อไม่ให้น้ำตาในดวงตานั้นไหลออกมา และทำลายการแสร้งทำเป็นเข้มแข็งของตัวเอง

“เขาพูดถูก” เย่เนี่ยนโม่ยืนเป็นเพื่อนเธออยู่ข้างๆอย่างเงียบๆ แต่กลับไม่มองเธอ ให้ท่าเรือที่ปลอดภัยและไม่อึดอัดกับเธอ

ติงยียีหรี่ตาลง มีพ่อค้าแม่ค้าหาบเร่เดินผ่านไปมาอย่างรีบเร่ง จนชนกระแทกไหล่ของเธอ ไหล่ของเธอเอียงเซ น้ำตาไหลหลั่งลงโดยไม่มีการเตือน “เจ็บจังเลย!” เธอร้องโฮ

พ่อค้าหาบเร่มองเธออย่างงวยงง รีบขอโทษขอโพย ถึงแม้ว่าเขาจะรู้ว่าแรงในการชนนั้นจะไม่สามารถทำให้ผู้หญิงที่อายุยี่สิบกว่าปีต้องร้องไห้อย่างเจ็บปวดขนาดนี้ก็ตาม

เย่เนี่ยนโม่หันไปยิ้มขอโทษให้กับพ่อค้าหาบเร่ ให้เธอเดินไปก่อน เขายืนกลางถนนเป็นเพื่อนติงยียี เธอก้มหน้าร้องไห้ ส่วนเขาเงยหน้าขึ้นมองพระอาทิตย์ที่ยิ่งขึ้นยิ่งสูง

ชีวิตของคนเรามีอุปสรรคอะไรที่ไม่สามารถจะผ่านไปได้ เมื่อตะวันขึ้น เมื่อน้ำตาไหลเหือดแห้ง ให้รอสายลมมา ความรักที่ไม่สมหวัง ก็คงจะปล่อยวาง

ติงยียีไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว จนกระทั่งถึงกำหนดส่งโครงการที่ได้ตกลงกับลูกค้าชาวเนเธอร์แลนด์ พรุ่งนี้ก็เป็นวันที่ครบกำหนดส่งโครงการ ตอนค่ำ ผู้คนนัดกันว่าจะไปสังสรรค์ที่ห้องจัดงานเลี้ยง

เพื่อนร่วมงานหญิงที่มองติงยียีไม่เข้าตายังคงไม่มองเธอไม่เข้าตา และมักจะดึงอ้าวเสว่และคนอื่นๆไปคุยสนทนา เพื่อต้องการจะแบ่งแยกเธอ

ติงยียีก้มหน้าดื่มน้ำผลไม้ เล่นเกมในโทรศัพท์ราวกับเสียงรอบข้างนั้นไม่เกี่ยวข้องกับเธอ มีข้อความกระชับได้ถูกส่งมา

“เขาเดินทางพรุ่งนี้ สิบเอ็ดโมงตอนเช้า สนามบินผู่ตง”

เธอมองข้อความนี้อย่างเงียบๆ และก็ครุ่นคิด ชูหวินมักจะบอกว่าตัวเองว่าเธอไม่รักเขาอย่างที่คิด อย่างนั้นความรักที่แท้จริงนั้นเป็นอย่างไร

อ้าวเสว่ที่ลุกขึ้นไปหยิบผลไม้ได้เหลือบมองเนื้อหาของข้อความ แล้วก็นั่งกลับไปที่โซฟาอย่างเงียบๆ มองจากบางมุม เธอสำเร็จในการกำกับการแสดงนี้ เธอรู้ว่าตอนนี้สิ่งที่เธอควรทำคือการร้องเพลงอย่างมีเบิกบานสำราญใจ หรือไปเย้ยหยันถากถางติงยียี แต่ว่าเธอกลับดีใจไม่ออก

“อ้าว ติงยียีเป็นอะไร ออกมาเที่ยวกับพวกเราไม่สนุกเหรอ” เพื่อนร่วมงานหญิงกล่าวด้วยสงสัย

“หุบปาก” คนที่เอ่ยปากไม่ใช่ติงยียี ไม่ใช่เพื่อนร่วมงานคนไหนทั้งนั้น แต่เป็นคนที่ไม่ถูกกับติงยียีอย่างอ้าวเสว่ เพื่อนร่วมงานหญิงมองเธอด้วยความโกรธ สุดท้ายก็ต้องนั่งลงไปอีกฝั่งหนึ่ง

อ้าวเสว่ดูMVในหน้าจอ ผู้หญิงกับผู้ชายจูบกันท่ามกลางสายฝนที่โปรยปราย ทันใดนั้นเธอก็เข้าใจแล้วว่าทำไมตัวเธอถึงไม่รู้สึกมีความสุข เพราะว่าเธอเห็นความเจ็บปวดรวดร้าวของตัวเองบนตัวของติงยียี ซึ่งที่เป็นความเจ็บปวดเดียวกัน

ท่าทางของอ้าวเสว่ อ้าวเสว่ช่วยติงยียีแก้ต่าง ทั้งหมดทั้งมวลล้วนตกอยู่ในสายตาของเหยนหมิงเย้า เขายิ้มขึ้น ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรกันที่เขาเริ่มชอบผู้หญิงเลวคนนี้ที่สุดจะบรรยายอย่างอ้าวเสว่ แต่น่าเสียดายที่ผู้หญิงเลวคนนี้มองไม่เห็นตัวเอง เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ใบหน้าเดิมทีที่ยังยิ้มอยู่ได้หงอยเหงาลง

ในตอนค่ำ ติงยียีได้เตรียมน้ำให้คุณพ่ออาบ “พ่อ พ่ออย่าเพิ่งขยับนะคะ หนูจะเข็นพ่อไปอาบน้ำ!” เห็นคุณพ่อที่เข็นรถเข็นด้วยตัวเอง เธอจึงรีบก้าวมาข้างหน้าลนลาน

ติงต้าเฉินกล่าวอย่างมีความสุขว่า: “อยู่บ้านสบายกว่าอีก ใช่แล้ว เรื่องรถที่ก่อเหตุไปถึงไหนแล้ว สืบเจอหรือยัง” หลังจากที่ออกจากโรงพยาบาลแล้วมาพักฟื้นรักษาตัวที่บ้าน สิ่งที่เขาเป็นห่วงมากที่สุดก็คือกาหารถคันที่ก่อเหตุ

“แหวนในครั้งก่อนได้ส่งไปตรวจสอบแล้วค่ะ ผลจะออกมาภายในวันสองวันนี้ พรุ่งนี้หนูจะไปถามนะคะ” ติงยียีได้โกหกแล้ว พักนี้จิตใจของเธอค่อนข้างมึนๆ และก็ลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิทเลย

ติงต้าเฉินพยักหน้า พยายามยืนขึ้นด้วยขา แต่ขากลับอ่อนแรงแล้วก็ล้มลงไปนั่งที่รถเข็น