ตอนที่ 1462 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1362

เธอคิดจนศีรษะจะระเบิดอยู่แล้ว นั่งฟุบอยู่บนโต๊ะอย่างทุกข์ใจ หลินเจี๋ยกับผู้บริหารระดับสูงเดินผ่านมา มองดูเธอแวบหนึ่งอย่างเงียบๆ แน่นอนเขาย่อมรู้ดีว่าเธอนั้นทำลังเครียดอยู่กับอะไร เมื่อกลับไปที่ห้องทำงานก็ได้ส่งข้อความไปหาเย่เนี่ยนโม่ “คนของนายดูเหมือนจะเครียดไม่น้อย”

ข้อความถูกตอบกลับอย่างรวดเร็ว “？” หลินเจี๋ยได้บอกแผนการของตัวเองให้กับเขา เขาเองก็อยากรู้เหมือนกัน คนหนึ่งคือคนรักในนาม อีกคนหนึ่งคือคนรักที่อยู่ในใจ เขานั้นจะเลือกใคร

เย่เนี่ยนโม่วางสายโทรศัพท์ลง ความคิดพลันแล่น แล้วโทรศัพท์หาเลขาฯ “ไปสืบดูว่าพักนี้กลุ่มชาวเนเธอร์แลนด์ทำอะไรมาบ้าง รวมถึงโรงแรมที่พักและตารางงานต่างๆ

“ลูกชายแม่ ลูกกำลังทำอะไรอยู่” ทันทีที่เซี่ยชีหรั่นเข้าประตูมา ก็หันมองเขาแล้วส่งยิ้มตาหยี ด้านหลังมีชายหนุ่มผิวดำเข้มดูเงียบขรึม ชายหนุ่มอายุดูใกล้เคียงกับเย่เนี่ยนโม่ แต่หน้าตาดูไม่ค่อยเป็นมิตร

เย่เนี่ยนโม่มองสำรวจเขา ชายหนุ่มเดินไปที่ด้านหน้าเขาแล้วโค้งคำนับให้ จากนั้นกล่าว :“คุณชาย ไม่เจอกันตั้งนานเลยนะครับ”

คุณชาย？เย่เนี่ยนโม่จ้องชายหนุ่มคนนี้ สักพักกล่าวขึ้น :“เย่ป๋อ？” เย่ป๋อคือเด็กที่เขาเจอตอนที่ถูกคุณพ่อส่งไปฝึกทหารที่ฐานทัพอเมริกาเมื่อสมัยยังเด็ก ต่อมาคุณแม่ก็พาเขากลับมาที่ตระกูลเย่ด้วย จากนั้นก็ไม่ทราบว่าคุณแม่ได้ส่งเขาไปอยู่ที่ไหน ดังนั้นเขาจึงค่อยๆลืมเขาไป

เย่ป๋อเห็นคุณชายยังจำเขาได้ ในแววตาจึงรู้สึกซาบซึ้ง ระหว่างทางที่มานั้นเขากังวลตลอดว่าคุณชายจะลืมเขาไปแล้ว และนายหญิงยังปลอบใจตัวเองตลอดทาง

“เนี่ยนโม่ ตอนนั้นแม่อยากจะหาเพื่อนเล่นให้กับลูก แต่ว่าเด็กคนนี้ยืนกรานที่อยากจะไปเรียนโรงเรียนทหาร และยังไม่อยากให้ลูกรู้อีก พวกเราจึงได้ส่งเขาไป ตอนนี้เขาได้ยศร้อยโทแล้วนะ” เซี่ยชีหรั่นทอดถอนใจกล่าว คิดไม่ถึงว่าการตัดสินใจของตัวเองในครั้งนั้น จะเปลี่ยนชีวิตของคนคนหนึ่ง

“คุณชาย เมื่อสักครู่ที่ท่านบอกให้ไปสืบเรื่องชาวเนเธอร์แลนด์ สามารถให้ผมจัดการได้ไหมครับ” เย่ป๋อยังไม่คุ้นชินกับการขอภารกิจสักเท่าไหร่ ใบหน้าที่ดำเข้มจึงแดงก่ำขึ้นเล็กน้อย

“ชาวเนเธอร์แลนด์อะไร พวกเธอพูดอะไรกัน” เซี่ยชีหรั่นมองสองคนด้วยความฉงน ใบหน้าของเย่เนี่ยนโม่ถึงแม้จะไม่แสดงอาการใดๆ แต่ในใจนั้นแอบตกใจ ยังไม่ต้องกล่าวถึงระดับเสียงของตัวเอง คือประสิทธิภาพในการเก็บเสียงของประตูห้องทำงานถือว่าค่อนข้างดี แต่เขากลับสามารถได้ยิน ความสามารถในการได้ยินถือว่าใช้ได้เลยทีเดียว

“ได้ มอบให้นายไปจัดการ” เย่เนี่ยนโม่เอ่ยตอบรับ เย่ป๋อจึงรับปากอย่างมั่นอกมั่นใจด้วยแววตาที่เป็นประกาย “นายหญิง คุณชายน้อยครับ อย่างนั้นผมขอตัวนะครับ” เมื่อกล่าวจบเขาก็เดินออกจากห้องทำงานไป

“เนี่ยนโม่” เซี่ยชีหรั่นเดินมาที่ข้างๆเขา ตบไหล่เขาเบาๆด้วยความรักความเอ็นดู เย่เนี่ยนโม่กล่าวอย่างขุ่นเคือง: “แม่ครับ ผมโตแล้วนะครับ”

“ใช่สิ โตจนแม่รู้สึกว่าถึงเวลาที่ลูกควรจะแต่งงานได้แล้ว” เซี่ยชีหรั่นมองเขาด้วยความรัก

เห็นเขาไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง เซี่ยชีหรั่นจึงกล่าวต่อ :“เสี่ยวเสว่มาหาแม่ เธอต้องการจะแต่งงานกับลูก”

“แม่ครับ” เย่เนี่ยนโม่ขมวดคิ้ว เซี่ยชีหรั่นลุกขึ้นมุ่งเดินออกไปที่ประตู ก่อนออกจากประตูได้หันมากล่าวว่า:“ เนี่ยนโม่อย่าฝืนตัวเอง แม่โชคดีมากที่เจอคนที่ใช่ และแม่ก็หวังว่าลูกจะเจอคนที่ใช่เช่นกัน”

“ถ้าหากว่าคนที่ใช่คุณแม่ไม่ชอบล่ะครับ” เย่เนี่ยนโม่พูดอ้อมๆเพื่อดูเชิง เขาพูดเช่นนี้เซี่ยชีหรั่นก็รู้แล้วคนที่เขาพูดถึงคือติงยียี เธอขมวดคิ้วแล้วกล่าว:“ ในเมื่อคนที่ลูกชอบคือติงยียี แล้วทำไมต้องไปคืนดีกับอ้าวเสว่ล่ะ”

เย่เนี่ยนโม่เงียบ เขารับปากกับลุงสวีว่าจะไม่เปิดเผยเรื่องที่อ้าวเสว่ป่วย เซี่ยชีหรั่นถอนหายใจ “ติงยียีคนนั้นไม่เหมาะสมกับลูกจริงๆ”

เหมือนจะกลัวว่าเย่เนี่ยนโม่คัดค้าน เซี่ยชีหรั่นจึงรีบจากไปอย่างรวดเร็ว เย่เนี่ยนโม่ปิดเอกสารที่อยู่บนโต๊ะ รู้สึกเหมือนศีรษะตัวเองจะยิ่งเจ็บมากขึ้น เส้นกั้นระหว่างเขากับติงยียีนั้นช่างใหญ่เหลือเกิน

แค่เวลาเพียงครึ่งวัน เย่ป๋อได้วางข้อมูลทั้งหมดลงที่ด้านหน้าของเขา “คู่รักชาวเนเธอร์แลนด์สิบคู่นั้นกำลังเตรียมการจัดงานแต่ง ตอนนี้พวกเขากำลังมองหาบริษัทที่ออกแบบเครื่องประดับ โรงแรมที่พักคือโรงแรมตี้เหาครับ”

“ส่วนใหญ่ทำอาชีพคืออะไร” เย่เนี่ยนโม่เคาะเอกสารข้อมูลแล้วกล่าวขึ้น “ธุรกิจครอบครัวครับ หนึ่งในนั้นที่เป็นหัวหน้า เขาเปิดร้านสาขาอาหารฟาสต์ฟู้ดทั่วประเทศ คุณย่าของเขามาพบรักที่เมืองตงเจียง นี่คือเหตุผลที่ทำไมเขาถึงมาแต่งงานที่นี่ครับ”

เย่ป๋อเห็นคุณชายครุ่นคิด เมื่อรายงานเสร็จก็เดินมายืนที่ด้านหลังของเขา เย่เนี่ยนโม่ถือเอกสารข้อมูลลุกขึ้น แล้วมาที่บริษัทหลินซื่อ เห็นติงยียีที่กำลังวาดภาพออกแบบอยู่ที่หน้าคอมพิวเตอร์ เขาจึงชะงักเท้าขึ้น

ตอนนี้เธอยังเข้าใจว่าคนที่ตัวเองชอบนั้นคืออ้าวเสว่ ถ้าหากว่าตัวเองนำข้อมูลเหล่านี้มอบให้กับเธอตรงๆ เธอจะต้องไม่รับอย่างแน่นอน เย่ป๋อที่ยืนอยู่ด้านหลังมองเขาด้วยความมึนงง เห็นได้ชัดว่าไม่เข้าใจคุณชายกำลังลังเลอะไร

“รบกวนหลบหน่อยค่ะ” หวางเหม่ยผิงรู้ว่าเขาเป็นผู้จัดการทั่วไปของบริษัทเย่ซื่อ และก็รู้ว่าเขานั้นรู้จักกับติงยียีและอ้าวเสว่ เมื่อเห็นเขาเอาแต่จ้องติงยียี จึงได้กล่าวขึ้น: “คุณยียีเป็นคนดี ท่านประธานให้เธอกับหัวหน้าแผนกรับผิดชอบโครงการด้วยกัน หัวหน้าแผนกคนนั้นออกไปข้างนอกทุกวัน คุณยียีนั้นไร้ซึ่งหนทาง ฉันเห็นแล้วเป็นห่วงแทนจริง”

เย่เนี่ยนโม่เห็นเธอเป็นห่วงเป็นใยติงยียีขนาดนี้ หัวใจจึงกระตุกขึ้น ดึงเธอมาแล้วนำข้อมูลที่เย่ป๋อไปสืบค้นมาบอกกล่าวให้กับเธอ หวางเหม่ยผิงได้ยินดังนั้นเห็นว่าสามารถช่วยติงยียีได้ แถมยังได้เงินตอบแทนอีก จึงเข้าไปที่ห้องสำนักงานอย่างดีใจ จากนั้นทำตามที่เย่เนี่ยนโม่บอกด้วยการแสร้งทำเป็นเปิดเผยข้อมูลโดยไม่ได้ตั้งใจ สักพัก ติงยียีได้วิ่งออกจากห้องสำนักงานด้วยความตื่นเต้นดีใจ

ในห้องประชุมของโรงแรม อ้าวเสว่กล่าวด้วยความมั่นใจ:“สวัสดีค่ะ ท่านเฟ่ยหลอ ครั้งก่อนต้องขออภัยที่ดิฉันเสียมารยาท ครั้งนี้ท่านสามารถชมภาพการออกแบบของดิฉันอีกครั้งได้อย่างสบายใจ”

เฟ่ยหลอจิบกาแฟแล้วกล่าวอย่างเหนื่อยหน่าย:“ผมเห็นแก่หมิงเย้าหรอกนะถึงได้กลับมาพบมาคุยกับบริษัทคุณอีกครั้ง แต่ว่าตอนนี้ผมไม่อยากจะร่วมงานกับบริษัทของคุณ”