ตอนที่ 1489
ตอนที่ 1489 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1389
October 28, 2026
ติงยียีเห็นเย่ชูฉิงมีสีหน้าเศร้าซึม ก็รีบชี้ไปที่ปากซอยข้างหน้า “โจ๋ซวน ขอบคุณมากนะ แต่ว่าฉันมีห้องที่ฉันค่อนข้างชอบอยู่แล้ว ให้ฉันลงตรงปากซอยข้างหน้าก็ได้”
รถจอด ติงยียีลงจากรถเหมือนกระโดดลงมา โบกมือให้ทั้งสองคน หลังจากไห่โจ๋ซวนสตาร์ทรถก็ยังพูดกับเธอว่า “คิดพิจารณาคำแนะนำของผมให้ดีๆ”
รถยนต์ขับเคลื่อนใหม่อีกครั้ง บรรยากาศในรถกลับอึมครึมเล็กน้อย นิ้วมือเย่ชูฉิงยังกำกระเป๋าชาแนลที่เพิ่งซื้อมาเอาไว้ ไห่โจ๋ซวนที่อยู่ข้างๆดูเหมือนไม่รู้สึกถึงอาการจิตตกของเธอ พูดว่า “ยียีดูเหมือนอารมณ์ไม่ค่อยดี ไม่รู้ว่ามีเรื่องอะไรในใจหรือเปล่า”
“จริงเหรอ” เย่ชูฉิงตอบเขาอย่างอดไม่ได้ เขาพูดต่อไปอีกว่า “พี่มีเพื่อนที่ทำเรื่องอสังหาพอดี เอาอย่างนี้ดีมั้ยวันนี้พวกเราไม่ต้องไปกินข้าวก่อน พี่กลับไปช่วยถามให้เธอ พี่เป็นห่วงเธอ!”
“แต่ว่า!” เย่ชูฉิงอยากจะโต้แย้ง สวรรค์รู้ดีว่าเธอรอวันนี้มานานขนาดไหน สามวันก่อนก็เริ่มเตรียมตัวแล้ว!
ไห่โจ๋ซวนหันหน้ามา เสมือนเป็นการขอความเห็นจากเธอ เย่ชูฉิงฝืนยิ้มออกมาอย่างยากลำบาก “อืม ไม่เป็นไรค่ะ เรื่องของพี่ยียีเป็นเรื่องสำคัญ”
บ้านตระกูลเย่
เย่เนี่ยนโม่เดินออกมาจากห้องหนังสือ มองเห็นเย่ชูฉิงเดินเข้ามาอย่างหงอยเหงาเศร้าซึม “วันนี้เธอไม่ได้ออกไปทานข้าวกับโจ๋ซวนแล้วเหรอ ทำไมกลับมาเร็วจัง”
“พี่ยียีกำลังหาห้องพัก พี่โจ๋ซวนไปช่วยแล้ว” เย่ชูฉิงนั่งลงบนโซฟาอย่างเศร้าซึม ในใจมีความเสียใจอยู่เล็กน้อย ถามอย่างท้อแท้ว่า “พี่คะ ในใจพี่โจ๋ซวน แม้แต่เรื่องพี่ยียียังสำคัญกว่าการใช้เวลาอยู่กับน้องอีกเหรอคะ”
พักใหญ่ไม่มีใครตอบคำถาม เธอหันไปมองอย่างสงสัย ไม่มีเงาของพี่ชายตรงทางขึ้นบันได้แล้ว!
หลังจากลาออกจากงาน ติงยียีคิดว่าตนเองจะนอนตื่นสาย กลับกลายเป็นว่าตื่นตรงเวลาเจ็ดโมงเช้า เธอพลิกตัวมองดูระเบียงที่มีสนิมเกาะเล็กน้อยนอกหน้าต่าง ด้านบนมีนกเกาะอยู่หนึ่งตัว
แพนด้าได้ยินเสียงก็เลยขยับตัว กระโดดข้ามเตียงมาเล่นกับเธอ ติงยียีลูบตัวมัน หลายวันมานี้มัวแต่หาห้องพักเลยไม่ได้สนใจมันเลย อาหารการกินก็ไม่ดี ทันใดนั้นในใจก็นึกถึงเย่เนี่ยนโม่ เป็นความเจ็บปวดในหัวใจ
ไม่อยากให้ตนเองจมอยู่กับความเศร้าที่ไร้ประโยชน์ เธอจึงลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ลูบหัวของแพนด้า “วันนี้จะพาแกออกไปเดินเล่นสักรอบนะ!”
โรงแรมแห่งนี้เก่าทรุดโทรมมีคนไม่กี่คน นี่คือสาเหตุว่าทำไมเจ้าของถึงยอมให้ติงยียีเอาหมาเข้าไปอยู่ในห้องได้
“อรุณสวัสดิ์ค่ะเถ้าแก่” ติงยียีจูงแพนด้ามาที่ล็อบบี้ ถามว่า “เถ้าแก่คะ ฉันอยากจะจ่ายเงินตอนนี้ จากนั้นก็จะเช่าต่ออีกหนึ่งสัปดาห์ จะลดราคาให้หน่อยได้มั้ยคะ”
เถ้าแก่เงยหน้าขึ้นมาจากหนังสือพิมพ์ ใช้นิ้วกลางดันแว่นตา พูดว่า “ไม่ต้องแล้ว มีแขกคนหนึ่งช่วยคุณจ่ายแล้ว เขาบอกว่าจะรอคุณอยู่ที่ร้านกาแฟตรงหัวมุม”
ติงยียีพาแพนด้าวิ่งมุ่งหน้าไปที่ร้านกาแฟ ในใจกลับเต้นรัวไม่หยุด ใช่เย่เนี่ยนโม่มั้ย เจอหน้ากันแล้วจะพูดว่าอะไร ถามเขาว่าทำไมต้องกระจายข่าวแบบนั้นหรือว่าถามเขาว่าสบายดีมั้ยดีนะ
ในใจเธอคาดเดาคำตอบไว้มากมายหลายอย่าง เปิดประตูร้านกาแฟตรงหัวมุม ตอนที่มองเห็นคนที่นั่งข้างหน้าต่างเธอก็ตกใจเล็กน้อย “โจ๋ซวนเหรอ”
ไห่โจ๋ซวนยิ้มโบกมือมาทางเธอ พนักงานของร้านเดินผ่านมาพอดีอดไม่ได้ที่จะหันไปมองหลายครั้ง “โจ๋ซวนคุณเป็นคนช่วยฉันจ่ายค่าห้องเหรอ ฉันจะให้เงินคุณ” ติงยียีเริ่มหยิบกระเป๋าสตางค์
ไห่โจ๋ซวนพูดเนิบๆว่า “ความจริงแล้วจุดประสงค์หลักที่มาหาคุณวันนี้คือจะมาขอความช่วยเหลือจากคุณ เงินพวกนั้นก็คิดเสียว่าเป็นการจ่ายมัดจำไว้ล่วงหน้าแล้วกัน”
“ช่วยเหลือเหรอ” ติงยียีถามอย่างแปลกใจ ไห่โจ๋ซวนพยักหน้า “เพื่อนของผมต้องไปทำงานนอกสถานที่ช่วงระยะหนึ่ง เธอหวังว่าจะมีคนมาช่วยดูแลบ้านให้ ช่วยเธอดูแลต้นไม้ในบ้าน ผมคิดว่าคุณน่าจะเหมาะสมมาก”
“จริงเหรอ!” ติงยียีดีใจสุดขีด เธอคิดไม่ถึงเลยว่าเรื่องดีๆแบบนี้จะเกิดกับตัวเอง ไห่โจ๋ซวนมองเธอด้วยรอยยิ้มสดใส “’ไม่ใช่เพียงแค่อยู่ฟรีนะ ทุกเดินเขายังจ่ายเงินค่าเหนื่อยให้คุณด้วย”
เขาพูดพลางเอาบัตรธนาคารหนึ่งใบส่งให้ติงยียี พูดว่า “นี่คือค่าใช้จ่ายเดือนแรกที่จะให้คุณ”
ติงยียีหยิบบัตรมา มองเขาอย่างซาบซึ้งใจ “ขอบคุณนะคะ” ทั้งสองพูดคุยกันอย่างมีความสุข แพนด้าที่นอนหมอบอยู่ด้านนอกประตูลุกขึ้นมา กระดิกหางให้กับคนที่เดินเข้ามาใกล้ตัวมันเอง
เย่เนี่ยนโม่มองทั้งสองคนพูดคุยหัวร่อต่อกระซิกอยู่ด้านหน้าของหน้าต่างผ่านหน้าต่างฝ้า ติงยียียิ้มอย่างสวยหวาน มุมปากของเขาก็ยกสูงขึ้นตามดูดีอย่างไม่รู้ตัว
แพนด้าที่อยู่ข้างๆอย่างเชื่อฟังจู่ๆก็วิ่งเข้าไปในดงดอกไม้ เย่เนี่ยนโม่เป็นห่วงว่ามันจะหลง รีบไล่ตามไป
เสียงคำรามดังมาจากพุ่มไม้ เด็กสองสามคนกำลังเตะกล่องกระดาษ มองเห็นหมาที่มีหัวโตวิ่งมาก็ตกใจพากันวิ่งหนีแยกย้ายกันไปหมด
แพนด้าวิ่งวนรอบกล่องกระดาษ บางครั้งก็เอาหัวมุดเข้าไปดมอะไรบางอย่าง เย่เนี่ยนโม่ก้าวมาข้างหน้า ศีรษะเล็กๆโผล่ออกมา
นั่นคือแมวสกอตติชโฟลด์สีขาวตัวหนึ่งที่เพิ่งเกิดได้ไม่นาน ในกล่องวางผ้าปูที่นอนเอาไว้หนึ่งผืน แมวสกอตติชโฟลด์อยากจะปีนออกไป
อุ้งเท้าปีนขึ้นไปที่ขอบกล่องกระดาษ เพราะกล่องกระดาษสูงเกินไปเกาะไว้ไม่ได้ มันตกลงมาหน้าชี้ฟ้า เผยให้เห็นพุงสีขาวราวกับน้ำนม
แพนด้าอ้าปากจะเลียมัน แมวสกอตติชโฟลด์ส่งเสียงร้องเบาๆ เห็นชัดว่ากลัวมาก แต่กลับยื่นสองขาหน้าออกไปจับ