ตอนที่ 1490 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1390

เธอพูดจบก็รู้วจว่าตนเองตื่นเต้นมากเกินไปหน่อยไห่โจ๋ซวนยิ้มพูดว่า “งั้นวันนี้ก็เข้านอนเร็วหน่อย พรุ่งนี้ตอนผมไปทำงานจะมาแวะรับคุณ”

“รับฉันเหรอคะ ไม่ต้องๆ!” ติงยียีพอได้ยินก็รีบส่ายหน้า ไห๋โจ๋ซวนก้าวมาข้างหน้าก้าวหนึ่งกำข้มือเธอมาที่หน้าต่าง ชี้ไปที่คฤหาสน์ที่มีสองหลังแห่งหนึ่งห่างไปไม่กี่ร้อยเมตร “ผมอยู่ตรงนั้น ดังนั้นเป็นทางผ่านจริงๆ”

ความจริงการที่เธอมาพักอยู่ที่หมู่บ้านเดียวกับไห๋โจ๋ซวนทำให้ติงยียีแปลกใจเล็กน้อย รู้สึกว่าอีกฝ่ายดูเหมือนจงใจ ไล่ความคิดในสมองออกไป ติงยียีตอบรับอย่างดีใจ

เช้าตรู่วันต่อมา ติงยียีเพิ่งออกจากประตูก็มองเห็นรถยนต์สีขาวคันหนึ่งจอดอยู่ ไห่โจ๋ซวนดึงแว่นกันแดดออกโบกมืมาทางเธอ

เขตชานเมืองของตงเจียง ตรงจุดเริ่มต้นมีรถยนต์จอดอยู่หลายคันแล้ว มีนักข่าวลงมาจากบนรถไม่ขาดสายแบกกล้องรออยู่ที่หน้าประตู

“ดูสิ นั่นบูกัตติไม่ใช่เหรอ ดูเหมือนว่าฉัน ไม่เคยเห็นดาราคนไหนใช้ป้ายทะเบียนรถแบบนี้เลยนะ ” นักข่าวบันเทิงคนหนึ่งแบกกล้องพลางพูดกับเพื่อนร่วมงานข้างๆ

“ใช่ รถแพงขนาดนี้ ตอนแรกผมคิดว่าเป็นดาราคนไหน แต่เมื่อกี้ผมมองเห็นคนในรถพอดี ไม่รู้จักเลยคาดว่าอาจจะเป็นคุณหนูบ้านไหนมาตามดาราอีก”

รถบูกัตติ จอดข้างทาง ติงยียีลงจากรถ แพนด้ากระโดดตามลงมา คนที่อยู่ตรงนั้นถูกรูปร่าง หน้าตาของมันดึงดูดใจเข้าแล้ว

สิ่งที่คนรักสุนัขดูออกคือ รู้ว่าสุนัขตัวนี้เป็นสายเลือดแท้ของทิเบตันแมสติฟฟ์และยังเป็นชั้นดีเยี่ยมด้วย มองไปยังหญิงสาวที่หน้าตาธรรมดามาก ด้วยความอยากรู้ว่าเป็นใครมาจากไหน

ไห่โจ๋ซวนลงรถมายืนข้างเธอ ยิ่งดึงดูดสายตาของผู้คนมากขึ้น ไม่ไกลกันมีร่างหนึ่งวิ่งมา

“พี่โจ๋ซวน พี่ยียี!” เย่ชูฉิงมองเห็นสองคนอยู่ด้วยกัน ในใจก็รู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย นึกถึงเมื่อคืนที่ตนเองโทรศัพท์ชวนเขาไปกินข้าวด้วยกันเขากลับบอกว่าไม่มีเวลา วันนี้กลับมาพร้อมกับพี่ยียี

“ชูฉิง พอดีมาทางเดียวกัน เลยรบกวนโจ๋ซวนมาส่งพี่ ฉันคิดว่าไม่แน่ว่าเขารู้ว่าเธออยู่ที่นี่เลยอยากมาหาเธอ!” ติงยียีมองเห็นสีหน้าเธอหมองไปเล็กน้อย ก็รีบช่วยพูดแทนโจ๋ซวน

สายตาของเย่ชูฉิงเปล่งประกายขึ้นมาใหม่ ยิ้มออกมาอย่างซื่อๆ “ชูฉิง！” ห่างออกไปหลี่ยี่ซวนรีบวิ่งมา หลังจากเห็นไห่โจ๋ซวนสีหน้าก็บึ้งตึงทันที

“ชูฉิง เธอรู้มั้ยว่ากองถ่ายเขาไปรวมตัวกันที่ไหน”ไห่โจ๋ซวนถาม

เย่ชูฉิงพยักหน้า “รู้แน่นอนค่ะ พี่โจ๋ซวนฉันจะพาพี่ไป” ไห่โจ๋ซวนยิ้มพลางส่ายหน้า ดันติงยียีไปตรงหน้าเธอ พูดว่า “พี่ไม่ไปหรอก เธอพาพี่ยียีของเธอไปเถอะ การรับรู้เรื่องทิศทางของเธอไม่ดี”

เย่ชูฉิงที่ไม่ได้อารมณ์ดีง่ายนักก็ต้องมาเสียอารมณ์อีก ฝืนยิ้มออกมาพลางพยักหน้า นักข่าวด้านหน้าแตกตื่นแยกย้ายกัน ไม่ไกลนักมีรถยนต์ลินคอล์นที่เพิ่มความยาวแล่นมา

“เร็ว! อันหรันมาแล้ว!” นักข่าวกลุ่มหนึ่งวิ่งกรูไปข้างนอก ติงยียีกับคนสองสามคนยืนอยู่ข้างทางพอดี ถูกฝูงคนเบียดไปมา

หลี่ยี่ซวนเอาเย่ชูฉิงมาปกป้องอยู่ในอ้อมกอดของตนเอง เพื่อไม่ให้เธอถูกชน “พี่โจ๋ซวน พี่ไม่เป็นไรนะคะ!” หลังจากเย่ชูฉิงยืนได้มั่นคงดีแล้วประโยคแรกก็คือถามไห่โจ๋ซวน

หลี่ยี่ซวนปล่อยเธอด้วยรอยยิ้มขมขื่น บีบหัวไหล่ที่เมื่อครู่ถูกกล้องชนกระแทกเข้าอย่างไม่แสดงอารมณ์ความรู้สึก

เย่ชูฉิงหันหน้าไป มองเห็นไห่โจ๋ซวนเอาติงยียีมาปกป้องไว้ในอ้อมกอดอย่างระมัดระวัง ลางสังหรณ์ที่ไม่ดีบางอย่างในใจก็ยิ่งเข้มข้นชัดเจนขึ้น หัวใจของเธอตื่นตระหนกขึ้นมาอย่างยิ่ง

หลี่ยี่ซวนดึงเธอมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย “อันหรันมาแล้ว”

“อ้อ รู้แล้ว” เย่ชูฉิงกลบเกลื่อนความตื่นตระหนกในใจวิ่งตามพวกแฟนคลับไปทางประตู หลี่ยี่ซวนเหลือบมองไห่โจ๋ซวน แล้วจะก้มหน้าตามเย่ชูฉิงไป

รถยนต์ลินคอล์นจอดข้างทาง อันหรันที่สวมชุดสูทสีขาวลงมาจากรถ โบกมือไปทางแฟนคลับอย่างมีมารยาท กลุ่มแฟนคลับส่งเสียงกรีดร้องอย่างคลั่งไคล้ บรรดานักข่าวเองก็ปรี่เข้าไปแย่งกันทำข่าว

สวุเหวยเหรินปกป้องอยู่รอบตัวเขาด้วยความระมัดระวังให้ความร่วมมือกับบอดี้การ์ดอย่างเข้มงวดอันหรันเดินเข้าประตูที่มีคนห้อมล้อมเจ้าหน้าที่ตรงนั้นกันนักข่าวไว้ด้านนอก

ติงยียีมองอันหรันที่เข้าประตูมาด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่นในตอนแรก สายตามองมาที่แพนด้า แล้วค่อยกวาดสายตามาที่ตัวเองเบาๆ จากนั้นเข้าประตูไป กลับเป็นสวุเหวยเหรินที่หยุดฝีเท้า

“คุณคือผู้หญิงที่สนามบินวันนั้นเหรอ” สวุเหวยเหรินแปลกใจเล็กน้อยที่มาเจอเธอที่นี่

“ฉันชื่อติงยียี!” ติงยียีแนะนำตัว กลุ่มของเย่ชูฉิงที่เข้ามาเพราะอาศัยเส้นสายเองก็แปลกใจมากที่ติงยียีรู้จักกับผู้จัดการส่วนตัวของอันหรันตั้งแต่เมื่อไหร่ ต้องรู้ว่า สวุเหวยเหรินคนนี้ถูกขนานนามว่าเป็นผู้จัดการที่ทรงพลังที่สุด เพราะมีเขาเพียงคนเดียวที่สามารถพูดให้เจ้าชายแห่งวงการบันเทิงอย่างอันหรันทำตามได้

สวุเหวยเหรินพยักหน้า รีบเดินตามอันหรันไป ไอ้หมอนั้นเช้าวันนี้บังคับให้เขากินสลัดก็ทำหน้าตาไม่พอใจ ให้มันได้อย่างนี้เถอะ!

“พี่ยียีรู้จักกับสวุเหวยเหรินด้วยเหรอคะ” เย่ชูฉิงอยากรู้เรื่องความสัมพันธ์ของพวกเขามาก จนลืมคำพูดของไห่โจ๋ซวนไปเลย