ตอนที่ 1491 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1391

“งั้นขอถามหน่อยค่ะว่าอยู่ในงานวันนี้หรือเปล่าคะ?” พวกนักข่าวตั้งคำถามกันออกมา ดาราหญิงในวันนี้ นอกจากแช่ถิงถิงที่โด่งดังที่สุดแล้ว ยังมี emily และดาราท่านอื่นๆ นอกนั้นก็ไม่มีใครแล้ว รักใหม่ที่สามารถทำให้บริษัทเย่ซื่อลงทุน 30 ล้านกับภาพยนตร์คือใครกันแน่?

“ขอให้ทุกคนติดตามภาพยนตร์ด้วยครับ จะสามารถพบคำตอบได้ในภาพยนตร์ครับ” เย่เนี่ยนโม่ตอบกลับอย่างละเอียดครบถ้วน ดึงความสนใจไปยังภาพยนตร์อีกครั้ง

พวกนักข่าวเห็นว่าถามอะไรไม่ได้เลย ทุกคนต่างก็หันกลับไปยังซุปเปอร์สตาร์อันหรัน ต้องรู้ว่าซุปเปอร์สตาร์อันหรันคือแรงกระตุ้นในการปรากฏตัวของพวกเขาในสองสามวันนี้ หากไม่ใช่เพราะข่าวของเย่เนี่ยนโม่มีค่ามาก พวกเขาคงเริ่มวิจารณ์เขาแล้ว

อันหรันนั่งอย่างสบาย อ้อมค้อมกับนักข่าวไปมา กวาดสายตาไปยังติงยียีที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นเย่เนี่ยโม่แล้วเขาจึงจะนึกขึ้นว่าติงยียีก็คือเด็กผู้หญิงในเมืองเหยาหนานคนนั้น แววตาของเย่เนี่ยนโม่ที่ปกป้องเธอในตอนนั้นไม่เหมือนกันเลยนะ

แพนด้านั่งอยู่ข้างหน้าของติงยียีอย่างเงียบสงบ อันหรันมองออกในแวบแรกเลยว่าสุนัขตัวนั้นไม่ใช่สุนัขที่คนปกติจะซื้อไหว และเริ่มสงสัยกับสถานะของติงยียี คิดว่าเธอเป็นเด็กผู้หญิงธรรมดามาโดยตลอด พอตอนนี้ดูแล้วฐานะทางบ้านก็คงจะร่ำรวย

ติงยียียืนอย่างเฉยชาอยู่ข้างๆ อ้าวเสว่เดินมาทางเธอ ยิ้มโค้งแล้วพูดขึ้นว่า “เนี่ยนโม่กลัวว่าฉันเอาแต่ทำงานอารมณ์จะไม่ดี ดังนั้นจึงพาฉันออกมาผ่อนคลายโดยเฉพาะ”

“อ๋อ” ติงยียีตอบกลับอย่างเฉยชา นัยน์ตาหยุดอยู่บนตัวของอันหรัน พูดคุยกับอ้าวเสว่สู้มองอันหรันยังดีกว่า

เย่เนี่ยนโม่ที่มองเขาอยู่ตลอดเวลาขมวดคิ้วแน่น แอบคิดในใจว่าจะเอาเถ้ากระดูกของอันหรันมาทำลาย!

อันหรันรู้สึกว่าน่าสนใจ ยิ้มอย่างอ่อนโยนไปทางติงยียี เธอตะลึงงัน หลบตาอย่างเขินอาย เย่เนี่ยนโม่ทำหน้าเข้ม คนในงานต่างก็มองด้วยความแปลกประหลาด คุณชายเย่ที่ดูเป็นมิตรในตอนแรกจู่ๆ ก็เย็นชาลง คนในงานต่างก็รู้สึกได้ถึงความเยือกเย็น

“ได้ข่าวว่าครั้งนี้ผู้กำกับหวูได้เชิญนักแสดงน้อยที่พิเศษมาท่านหนึ่ง?” แช่ถิงถิงอยู่ในวงการบันเทิงมานานขนาดนี้ เห็นสถานการณ์ดูเยือกเย็น ก็รีบออกมาสร้างสีสันให้กับบรรยากาศ

ผู้กำกับหวูรีบตอบกลับ “ฮ่าฮ่าฮ่า ใช่แล้วครับใช่แล้วครับ ไม่ใช่นักแสดงน้อยนะครับ” เขาพูดไปด้วยพลางโบกมือไปทางผู้ช่วยด้วย

ผู้ช่วยคือหญิงสาวคนหนึ่ง เธอรีบวิ่งมาทางติงยียี หยุดลงตรงหน้าของติงยียีที่ห่างกันประมาณสามสี่ก้าว มองแพนด้าด้วยความกลัว

ติงยียียื่นเชือกให้กับเธอ ผู้ช่วยทำสีหน้าเศร้าใจ สุนัขที่อยู่ข้างหน้านี้น่ากลัวเกินไปแล้วจริงๆ โดยเฉพาะตอนที่ถูกนัยน์ตาของมันจ้อง รู้สึกขนลุกไปทั้งตัว เธอยื่นมือออกไปรับเชือกด้วยความฝืน แพนด้าที่นอนอยู่ก็รีบลุกขึ้น ทำเอาเธอตกใจจนโยนเชือกออกไป

“คุณติง คุณช่วยจูงไปได้ไหมคะ? ” หญิงสาวมองดูติงยียี ในแววตามีความร้องขอ

แพนด้ากัดเชือกของตัวเองแล้วเดินกลับไปยังข้างกายของติงยียีอย่างเฉิดฉาย นำเชือกส่งต่อไปยังมือของเธอ ติงยียีหยักหน้า จูงแพนด้าแล้วเดินขึ้นไป

“มามามา ถ่ายรูปกัน!” ช่างถ่ายรูปแบกกล้องให้ทุกคนมารวมถ่ายรูป คนในงานต่างก็ทำอะไรชักช้ามาก

แช่ถิงถิง และ emily ต่างก็หลบอยู่ที่ไกลเพราะกลัวสุนัข ดาราที่เหลือมีบางคนที่รู้ว่าเป็นสุนัขพันธ์ทิเบตันมาสทิฟฟ์ ยิ่งไม่กล้าเข้าใกล้ ติงยียีอยู่ศูนย์กลางในงาน ในช่วงระยะห่างสิบก้าวไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เลย

“มาทางฉันเลย” เย่เนี่ยนโม่ที่ยืนอยู่ข้างๆ พูดอย่างสุขุม ดาราที่อยู่ในงานต่างก็แอบชื่นชมเขากันขึ้นมา มีเพียงแต่อันหรันและผู้กำกับหวูเผยนัยน์ตาที่คิดไว้แล้วจะเป็นแบบนี้

ติงยียีจูงแพนด้าเดินไปยังข้างกายของเขา ระหว่างไหล่ทั้งสองห่างกันประมาณหนึ่งกำหมัด ช่างถ่ายรูปตะโกนขึ้นว่า “ทุกคนขยับติดกันหน่อยครับ ดูสิครับ emilyจะตกเฟรมแล้วครับ !”

ติงยียีจึงต้องขยับไปข้างๆ จนกระทั่งไหล่ของเขาไปชนโดนแขนข้างหนึ่ง ไม่รู้ว่าใครเหยียบหางของแพนด้า มันเห่าขึ้นมา ดาราน้อยคนหนึ่งที่สวมรองเท้าส้นสูงสะดุดไปทีหนึ่ง มือของเธอผลักไปยังข้างหน้าอัตโนมัติเพื่อรักษาความสมดุลของร่างกาย

ติงยียีถูกเธอผลักออก จะล้มลงโดยไม่ทันตั้งตัว ข้างๆ มีมือข้างหนึ่งยื่นออกมาจับไว้ แสงไฟในงานต่างก็สว่างขึ้น

อันหรันประคองติงยียีแล้วก็รีบวางมือลง เธอตกใจมาก พูดขอบคุณพร้อมใบหน้าที่ค่อนข้างแดง

เย่เนี่ยนโม่เก็บมือที่อยากจะไปประคองติงยียี สีหน้าไม่เปลี่ยน ทำเอาบรรยากาศดูกดดันไปหมด ผู้กำกับหวูหนาวยะเยือกไปที

หลังจากถ่ายรูปเรียบร้อยแล้ว เย่เนี่ยนโม่จากไปก่อน ติงยียีมองดูภาพข้างหลังของเขา นัยน์ตามีความมืดมน วันนี้ไม่พูดเลยสักคำ หรือว่าเขาไม่อยากอธิบายเลยหรอว่าทำไมถึงไล่ตัวเองออกจากบริษัทหลินซื่อ?

ณ บ้านตระกูลเย่

เซี่ยชีหรั่นกำลังฝึกเล่นหมากล้อมกับเย่เชินหลิน เธอเล่นหมากล้อมไม่ค่อยเก่ง นั่งนึกคิดอยู่ที่เดิมนานมาก ขมวดคิ้วแน่น ระหว่างนิ้วกำลังลังเลกับหมากสีดำอยู่ว่าจะลงยังไงดี

เย่เชินหลินลูบไปที่แหวนบนนิ้วเบาๆ พ่อบ้านที่อยู่ข้างๆ เดินขึ้นมาแล้วพูดขึ้นว่า “คุณนาง เมื่อกี้เหมือนผมจะเห็นแมวตัวหนึ่งกำลังแทะดอกไม้ของคุณอยู่นะครับ”

“ใช่หรอ? !” เซี่ยชีหรั่นรีบลุกขึ้นแล้วเดินไปทางสวน ช่วงนี้เธอกำลังปลูกดอกโรซ่ามัลติฟลอร่า คิดไว้ว่าจะรอผลิบานในปีหน้า ทว่ามีลูกแมวซุกซนกลุ่มหนึ่งที่ชอบทำลายดอกโรซ่ามัลติฟลอร่าที่เธอปลูกไว้เสมอ!

เย่เชินหลินมองดูเธอเดินจากไป นิ้วที่เรียวยาวขยับไปมาบนกระดานหมากล้อม เล่นไปเพียงแค่ไม่กี่รอบถึงแม้ว่าจะไม่เห็นการเปลี่ยนแปลงใดๆ แต่หมากสีดำกลับมีทางรอดเยอะมาก