ตอนที่ 1492
ตอนที่ 1492 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1392
October 28, 2026
พออันหรันจากไปโม่ซวนหลินก็นั่งไม่อยู่แล้ว ซุปเปอร์สตาร์วอร์มตัวอยู่ ส่วนตัวเองนักแสดงเล็กๆ คนหนึ่งกลับนั่งอยู่ตรงนี้หากให้พวกแฟนคลับเห็นแล้วต้องว่าตัวเองแน่ๆ มองไปทางติงยียีอย่างไม่พอใจ เธอเองก็ลุกขึ้นมา
ผู้กำกับหวูเห็นว่าได้เวลาแล้ว โบกมือไปทางกองถ่าย ฉากแรก วู่ยวนที่รับบทโดยอันหรันนอนในภูเขาป่าหวน มีชาวบ้านอยากจะตัดต้นไม้ ม้าของเขาแปลงร่างเป็นผีหลอกชาวบ้านจนตกใจวิ่งหนีกันหมด ทำให้เรื่องภูเขาป่าหวนมีผีกลายเป็นคำเล่าลือในตลาด
อันหรันสวมใส่เกราะที่หนา ท่ารำดาบเฉิดฉายเจิดจ้า ติงยียีมองจนรื่นรมย์หลงใหล สมกับที่เป็นชายหนุ่มหล่อที่สุดในวงการบันเทิงจริงๆ แค่ท่าเดียวก็ทำให้รู้สึกหวั่นไหว
วู่ยวนได้รับบาดเจ็บสาหัสหลังจากทำสงครามกับปีศาจ หลับอยู่บนภูเขาป่าหวน เชียนหิมะลงจากสวรรค์มาปกป้องเขา
โม่ซวนหลินสวมชุดจีนโบราณเดินมายังใต้ภูเขาด้วยความโศกเศร้า ผู้กำกับโบกมือไปทางติงยียี ให้เธอปล่อยแพนด้าออกไป
ติงยียีลูบหัวของแพนด้า ชี้ไปทางตำแหน่งข้างๆ ของโม่ซวนหลินให้มันไปยืนอยู่ตรงนั้น
แพนด้าวิ่งไปทางโม่ซวนหลินอย่างสง่างาม ล้มลงบนตัวของเขาเลย โม่ซวนหลินตะโกนร้องแล้วล้มลง แพนด้าอ้าปากกว้าง น้ำลายหยดลงบนตัวของโม่ซวนหลิน เธอตะโกนร้องและดิ้นรน คนในงานต่างก็กระวนกระวายกันไปหมด แต่ก็ไม่กล้าดึงแพนด้าออก
“แพนด้า!” ติงยียีตำหนิ เธอโมโหแล้วจริงๆ ปกติจะซนหน่อยไม่เป็นเลย จะมาทำอะไรบ้าๆ ตอนเวลาสำคัญได้ยังไง!
แพนด้าลงมาจากตัวของโม่ซวนหลินดีๆ ก้มหน้าเดินลงมาทางเธออย่างเสียใจ ใช้ปากยกมือของเธอขึ้น
ผู้กำกับหวูช่วยพูดไกล่เกลี่ยอยู่ข้างๆ “ช่างเถอะ ถ่ายฉากที่เหินหยวนหลอกชาวบ้าน และปกป้องวู่ยวนก่อนละกัน!”
“เดี๋ยวก่อน” สวุเหวยเหรินเดินขึ้นมา ขมวดคิ้วแน่น “อารมณ์ของสุนัขตัวนี้ไม่คงที่ ตอนนี้ผมกำลังพิจารณาฉากที่อันหรันต้องถ่ายกับมันอยู่”
ผู้กำกับหวูมองไปทางติงยียีด้วยความร้องขอ สามารถพูดได้เลยว่าเจ้าแพนด้าเป็นจุดเด่นที่สุดในเรื่อง ใช้กราฟิกสร้างออกมาตัวหนึ่งนั้นไม่ยาก ทว่าผู้ชมจะชอบหรือไม่ชอบก็พูดยากแล้ว
“ขออภัยจริงๆ ค่ะ ก่อนหน้านี้เขาไม่เป็นแบบนี้เลยค่ะ” ติงยียีรู้สึกผิดมาก รีบโค้งเอวลงขอโทษ
ผู้กำกับหวูกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ติงยียีคือคนสำคัญที่ต้องปกป้องเป็นพิเศษ หากเขาให้เธอลำบากใจ คุณชายเย่ไม่พอใจขึ้นมาถอนกองทุนการถ่ายทำออกไป ภาพยนตร์เรื่องนี้ก็จบแล้ว
อันหรันดึงแขนเสื้อของสวุเหวยเหรินอย่างสงบเยือกเย็น พูดด้วยเสียงอ่อนโยนว่า “ไม่เป็นไรครับ ยียีต้องทำให้มันเชื่อฟังแน่นอนอยู่แล้วใช่ไหมครับ”
ติงยียีมองแพนด้าแล้วไม่ค่อยแน่ใจ เมื่อเริ่มถ่ายทำร่างกายของเธอก็อัดแน่นไปหมด รอไปช่วยอันหรันอยู่ตลอดเวลา สวุเหวยเหรินที่อยู่ข้างๆ ยิ่งกังวลไปใหญ่
วู่ยวนนอนอยู่ในภูเขา เหินหยวนปกป้องเขาอยู่ข้างๆ ได้ยินว่าทางใต้ภูเขามีเรื่องผิดปกติจึงรีบออกจากภูเขาไป
ติงยียีลูบหัวของแพนด้า แพนด้าเดินเข้าไปหาอันหรันช้าๆ ในตอนที่ติงยียีทำท่าให้ก้มลงแพนด้าก็ก้มลง จนกระทั่งติงยียีเรียกมันลุกขึ้นมาอีกครั้ง
“คัท! ดีมาก!” ผู้กำกับยกนิ้วขึ้นไปทางติงยียีด้วยความพอใจ คนอื่นๆ ต่างก็มองไปทางโม่ซวนหลินด้วยสายตาที่แปลก ทำไมแพนด้าถึงโจมตีเธอคนเดียว? โม่ซวนหลินนั่งอยู่ข้างๆโดยไม่พูดอะไร สีหน้าแย่ไปหมด
ถ่ายภาพยนตร์มาทั้งวัน ติงยียีก็เริ่มรู้สึกเหนื่อยล้าแล้ว หลังจากที่เก็บกอง ติงยียีก็เริ่มเครียดแล้วว่าจะกลับยังไงดี
มีรถพี่เลี้ยงคันหนึ่งขับมา อันหรันโบกมือไปทางเธอ “ไปไหนครับ? เดี๋ยวผมไปส่งครับ”
สามารถสบตากับไอดอล ติงยียีพยักหน้าด้วยความดีใจ พนักงานบางคนที่ยังไม่ทันกลับต่างก็มองภาพนี้ด้วยความแปลกใจ
โม่ซวนหลินตะลึงงันอยู่ข้างๆ นิ้วที่เรียวยาวบีบเข้าไปในก้อนเนื้ออย่างแรง วันนี้แพนด้าทำให้เธอเสียหน้ามาก! กลับถึงบ้าน เธอโยนกระเป๋าลงบนพื้นอย่างแรง
“นี่เกิดอะไรขึ้นอีก อารมณ์เสียขนาดนี้!” น้อยมากที่โม่เสี่ยวหนงจะไม่ออกไปเล่นไพ่นกกระจอก เธอดึงโม่ซวนหลินเข้าไปในห้องรับแขก “ดูสิว่าใครมา”
อ้าวเสว่และซือซือนั่งชิวๆอยู่ข้างๆ อ้าวเสว่เห็นเธอแล้วพูดขึ้นว่า “คิดไม่ถึงเลยว่าจะเจอกันเร็วขนาดนี้”
“คุณน้าซือซือ พี่อ้าวเสว่” ถึงแม้ว่าในใจของโม่ซวนหลินจะอารมณ์เสียอยู่ ทว่าไม่กล้าทำเรื่องบาดหมางกับสองคนนี้ ไม่ว่ายังไงแล้วซือซือเป็นคนออกเงินให้ตัวเองทำศัลยกรรม ส่วนลูกสาวของเธอดูแล้วก็ไม่ธรรมดา
“ช่วงนี้ติงยียีกำลังทำอะไรอยู่?” อ้าวเสว่พูดตรงๆ เลย เรื่องของโม่ซวนหลินและเย่เนี่ยนโม่เธอไม่ได้เก็บมาคิด สิ่งที่ทำให้เธอกังวลมากที่สุดคือติงยียี
พูดถึงติงยียี โม่ซวนหลินก็โมโหมาก พูดเรื่องที่เห็นในวันนี้ออกมาทั้งหมด อ้าวเสว่หัวเราะออกเสียง “ดีมาก!”
ดีมาก? !โม่ซวนหลินโมโหจนใจจะระเบิดแล้ว สีหน้ายังคงยิ้มอยู่ อ้าวเสว่พูดต่อว่า “อันหรันสามารถเป็นซุปเปอร์สตาร์ได้เธอคิดว่าเขาจะทำเรื่องผิดพลาดที่ชัดเจนขนาดนี้เหรอ? ”
“คุณหมายความว่าเขาตั้งใจสร้างความสนิทสนมกับติงยียี?” โม่ซวนหลินพูดด้วยความแปลกใจ อ้าวเสว่พยักหน้า “ฉันต้องการให้เธอทำเรื่องหนึ่ง ถ่ายภาพระหว่างที่พวกเขาอยู่ด้วยกันทั้งหมดมา ถึงแม้ว่าพวกเราจะไม่ทำแบบนี้ฉันว่าพอถึงเวลาแล้วอันหรันก็ต้องทำแบบนี้แน่นอน พวกเราก็แค่เลื่อนเวลาขึ้นก่อนเท่านั้นเอง”